Sad powszechny, VI W 5930/14

Sygnatura akt VI W 5930/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 06-10-2015 r. Sąd Rejonowy dla Wrocławia – Śródmieścia VI Wydział Karny w składzie: Przewodniczący SSR Izabella Gabriel Protokolant: Katarzyna Łukomska po rozpoznaniu w dniu 06-10-2015 r. sprawy przeciwko T. P. synowi W. i J. z domu C. urodzonemu (...) we W. obwinionemu o to, że w dniu 12 listopada 2013 r. o godz. 02:13 na ul. (...) w W. kierując pojazdem m-ki L. o numerze rejestracyjnym (...) nie zastosował się do ograniczenia prędkości określonego znakiem B-33 „ograniczenie prędkości do 60 km/h” i przekroczył dozwoloną prędkość o 33 km/h, co zostało zarejestrowane za pomocą urządzenia do pomiaru prędkości M. (...) CD tj. o czyn z art. 92a kw ****************** I. uznaje obwinionego T. P. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w części wstępnej wyroku, stanowiącego wykroczenie z art. 92 a kw i za to na podstawie art. 92 a kw wymierza mu karę grzywny w wysokości 300 (trzystu) złotych; II. na podstawie art. 118 § 1 kpw i art. 616 § 2 kpk w zw. z art. 119 kpw obciąża obwinionego kosztami postępowania w wysokości 611,52 zł oraz wymierza mu opłatę w kwocie 30 zł. UZASADNIENIE Na podstawie całokształtu okoliczności ujawnionych w toku postępowania jurysdykcyjnego Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 12 listopada 2013r. o godz. 02:13 w W. , przy użyciu urządzenia kontrolno pomiarowego do rejestracji prędkości pojazdów, został sfotografowany samochód m-ki L. o nr rej. (...) , poruszający się z prędkością 93 km/h, tj. o 33 km/h większą niż dopuszczalna w tym miejscu, gdyż dozwolona prędkość na tym odcinku drogi - określona znakiem drogowym B-33 - to 60 km/h. Na zdjęciu tym, choć zrobionym w porze nocnej, widoczna osoba kierująca pojazdem. W Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców ustalono, że w/w samochód należy do firmy (...) S.A. Oddział w W. , która wezwana do podania informacji o użytkowniku tego pojazdu wskazała firmę (...) Sp.z.o.o. Spółka Komandytowa w W. , ta z kolei wskazała obwinionego T. P. (zam. W. ul. (...) ). Do w/w zostało wysłane wezwanie dot. popełnionego wykroczenia oraz druki oświadczenia o wyrażeniu zgody na przyjęcie grzywny w drodze mandatu karnego, korespondencja ta została przyjęta. Następnie obwiniony został wezwany do stawiennictwa w Oddziale Ogólnomiejskim Straży Miejskiej m.st. W. w charakterze osoby podejrzanej o popełnienie wykroczenia z art. 92a kw – przekroczenia prędkości. W odpowiedzi na to skierował on wniosek o umorzenie postępowania, załączając do niego opracowanie i orzeczenie dot. wykroczenia z art. 96 § 3 kw. Urząd Miejski W. nadesłał natomiast dane dot. dowodu osobistego obwinionego wraz z jego wizerunkiem twarzy. Dowodowe zdjęcie kierowcy samochodu wykonane za pomocą urządzenia rejestrującego prędkość pojazdów zestawiono z wizerunkiem obwinionego nadesłanym przez Urząd Miejski W. celem ustalenia czy na obu tych zdjęciach widnieje ta sama osoba i czy jest nią obwiniony. Zarówno z pisemnej, jak też ustnej opinii biegłego z zakresu antropologii jednoznacznie wynika, że na zdjęciu dowodowym i materiale porównawczym znajduje się ta sama osoba i jest nią obwiniony T. P. . dowód: raport zdjęciowy k.4; świadectwo legalizacji k. 5; notatka urzędowa k. 30, wezwanie skierowane do (...) S.A. k. 6-7; pismo V. (...) (...) k. 8; wezwanie skierowane do (...) Sp.z.o.o. k.9-11; oświadczenie (...) Sp.z.o.o. k.13; wezwania skierowane do obwinionego k. 16-19; wniosek obwinionego o umorzenie postępowania k.20-24; odpowiedź UM W. k. 27; pisemna opinia biegłego k. 70-78; ustana opinia biegłego złożona na rozprawie w dniu 06 października 2015r. T. P. ma 24 lata, prowadzi własną działalność gospodarczą. dowód: wyjaśnienia obwinionego k.61 Odpowiadając na wezwanie Straży Miejskiej m.st. W. obwiniony złożył wniosek o umorzenie postępowania, w treści którego odniósł się jednak do czynu z art. 96 § 3 kw, nie zaś do wykroczenia z art. 92a kw, dołączając opracowanie i orzeczenie także dot. czynu z art. 96 § 3 kw (k. 20-24). W sprzeciwie złożonym od wyroku nakazowego obwiniony podał, że nie zgadza się z tym wyrokiem ponieważ nigdy nie był posiadaczem auta m-ki L. o nr rej. (...) jak i nigdy nie kierował tym pojazdem, w związku z tym nie mógł popełnić zarzucanego mu wykroczenia drogowego, i że nie przedstawiono mu żadnych dowodów, które wskazywałyby na to, że był kierującym tym pojazdem, że nie otrzymał zdjęcia z fotoradaru, że tego dnia nie był w W. , gdzie wskazany pojazd przekroczył prędkość, w związku z czym wniósł o umorzenie „tej absurdalnej” sprawy (k. 51). Na rozprawie w dniu 10 marca 2015r. obwiniony nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i wyjaśnił, że ani nie jest właścicielem samochodu opisanego we wniosku o ukaranie, ani też we wskazanej dacie nie był w W. . Podał, że – o ile pamięta – był na L. (...) związku z 11 listopada. Obwiniony wyjaśnił też, że nigdy nie miał samochodu m-ki L. , ale dodał, że kiedyś wypożyczył prawdopodobnie takie auto, ale nie wie czy akurat to, bo w owym czasie, tj. w okolicach 11 listopada 2013r. było ileś wypożyczonych samochodów z uwagi na to, że prowadzi on działalność gospodarczą i społeczną i wtedy, tj. 11 listopada 2013r. organizowany był wyjazd na (...) , gdzie zawozili książki do polskich szkół. Obwiniony podał, że na (...) był od 10 do 11 listopada 2013r., w Polsce był ok. godz. 10.00-11.00 przed południem 12 listopada 2013r. Stwierdził, że wśród samochodów, które zawoziły ksiązki do polskich szkół na (...) nie był samochodu L. . Na okazanym mu zdjęciu obwiniony nikogo nie rozpoznał (k. 61). Wyjaśnienia obwinionego Sąd ocenił jako niewiarygodne, a to dlatego, że po pierwsze obwiniony dopiero w toku rozprawy podał okoliczności mające wykluczyć jego obecność w W. i możliwość prowadzenia wskazanego samochodu w oznaczonym miejscu i czasie. Wcześniej w złożonym wniosku o umorzenie postępowania, jak też w sprzeciwie od wyroku nakazowego okoliczności tych nie powoływał. Po drugie zaś wyjaśnienia obwinionego dot. tego, że to nie on prowadził przedmiotowy samochód we wskazanym miejscu i czasie, nie znajdują potwierdzenia w pozostałym materiale dowodowym, głównie w postaci załączonego zdjęcia z pomiaru prędkości oraz opinii, tak ustnej jak i pisemnej biegłego z zakresu antropologii, z której jednoznacznie wynika, że osobą ujętą na dowodowym zdjęciu (k. 4) jest obwiniony T. P. . W/w powołanej opinii pisemnej i ustnej biegłego z zakresu antropologii, jak też pozostałym dowodom z dokumentów, jako sporządzonym w sposób rzetelny i prawidłowy oraz przez podmioty do tego uprawnione Sąd w pełni dał wiarę. Sąd zważył co następuje Po zweryfikowaniu przeprowadzonych w sprawie dowodów i dokonaniu na ich podstawie ustaleń faktycznych Sąd ustalił, że obwiniony był kierowcą wskazanego samochodu w oznaczonym miejscu i czasie, i że jadąc z prędkością znacznie większą niż dozwolona, nie stosując się do ograniczenia prędkości określonego znakiem B-33 „ograniczenie prędkości do 60 km/h”, dopuścił się on zarzucanego mu wykroczenia. W świetle zgromadzonych dowodów, przede wszystkim w postaci zdjęcia z urządzenia kontrolno-pomiarowego i opinii biegłego z zakresu antropologii Sąd uznał, że wina i sprawstwo obwinionego nie budzą wątpliwości, i że zachowaniem swym wyczerpał on znamiona wykroczenia określonego w art. 92a kw. Zgodnie z treścią art. 92a kw odpowiedzialności karnej podlega bowiem ten, kto prowadząc pojazd nie stosuje się do ograniczenia prędkości określonego ustawą lub znakiem drogowym. Dowody zgromadzone w sprawie dały wystarczające podstawy do tego, by odpowiedzialność tę przypisać obwinionemu. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, jak też dyrektywy wymiaru kary Sąd wymierzył obwinionemu karę grzywny pozostającą w dolnych granicach ustawowego zagrożenia, uznając z jednej strony, że w tym konkretnym przypadku taki właśnie rodzaj kary jest najbardziej celowy i to zarówno z uwagi na swój rozmiar, jak też związany z tym stopień dolegliwości, z drugiej zaś bacząc, by dolegliwość ta nie przekraczała stopnia winy, uwzględniając stopień społecznej szkodliwości czynu oraz biorąc pod uwagę cele zapobiegawcze i wychowawcze kary, które ma ona osiągnąć tak w zakresie prewencji ogólnej, jak i szczególnej. Działając w oparciu o wskazane przepisy, uwzględniając fakt, że T. P. prowadzi własną działalność gospodarczą, Sąd obciążył obwinionego kosztami postępowania i wymierzył mu stosowną opłatę.