Sad powszechny, VII C 1391/13

Sygn. akt: VII C 1391/13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 13 maja 2015 r. Sąd Rejonowy w L. VII Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: SSR Renata Mierzwicka Protokolant: sekr. sądowy Andrzej Janas po rozpoznaniu w dniu 13 maja 2015 r. na rozprawie sprawy z powództwa M. P. przeciwko (...) S.A. w S. o zapłatę I. zasądza od strony pozwanej (...) S.A. w S. na rzecz powoda M. P. kwotę 5.978,70 zł (pięć tysięcy dziewięćset siedemdziesiąt osiem złotych 70/100) z odsetkami ustawowymi liczonymi od kwot: - 5.500,00 zł od dnia 30.11.2012 r. do dnia zapłaty; - 478,70 zł od dnia 13.05.2015 r. do dnia zapłaty; II. zasądza strony pozwanej na rzecz powoda kwotę 1.716,00 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania; III. nakazuje stronie pozwanej, aby uiściła na rzecz Skarbu Państwa (Sąd Rejonowy w L. ) kwotę 1.562,84 zł tytułem nieuiszczonych w sprawie kosztów postępowania. Sygn. akt VII C 1391/13 UZASADNIENIE Powód M. P. wniósł o zasądzenie na jego rzecz od strony pozwanej (...) S. A. w S. , kwoty 5.500 zł tytułem zadośćuczynienia za uszczerbek na zdrowiu z ustawowymi odsetkami od dnia 30.11.2012 r. oraz kwoty 478,70 zł tytułem kosztów leczenia z ustawowymi odsetkami od dnia wydania wyroku. W uzasadnieniu podał , iż dnia 26.10.2012 r. miał miejsce wypadek samochodowy , w którym doznał skręcenia i naderwania odcinka szyjnego kręgosłupa. Ponato podał , iż urazy spowodowały cierpienie i ograniczenie w życiu codziennym i zawodowym. W związku z leczeniem po w/w wypadku powód podał , że poniósł koszty wskazane na wstępie oraz że sprawca tego wypadku był ubezpieczony w zakresie OC u strony pozwanej. Strona pozwana (...) S. A. w S. wniosła o oddalenie powództwa w całości podnosząc , iż wypłaciła powodowi kwotę 2.500 zł i żądanie ponad tą kwotę jest wygórowane. Nadto zarzuciła , że paragon nie stanowi dowodu na to że to powód poniósł koszty leczenia oraz że miał on możliwość leczenia w ramach NFZ. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 26.10.2012 r. powód uczestniczył w zdarzeniu drogowym , którego sprawca ubezpieczony był w zakresie OC u strony pozwanej. Strona pozwana dnia 27.11.2012 r. wypłaciła powodowi kwotę 2.500 zł tytułem zadośćuczynienia (bezsporne). W następstwie w/w zdarzenia powód doznał skręcenia i naderwania odcinka szyjnego kręgosłupa. Po wypadku powód miał ograniczoną ruchomość kręgosłupa szyjnego ze wzmożeniem napięcia mięśni przykręgosłupowych. Powód przez okres 3 tygodni nosił miękki kołnierz ortopedyczny , zażywał leki przeciwbólowe i uczestniczył w rehabilitacji .Obecnie w związku ze zdarzeniem nie stwierdza się u niego uszczerbku na zdrowiu. Powód odczuwał ból i cierpienie w związku z doznanymi urazami , nie był w stanie w pełni funkcjonować samodzielnie w życiu codziennym , przebywał na zwolnieniu lekarskim do 30.11.2012 r. Do chwili obecnej odczuwa w niewielkim stopniu zaburzenia stresowe pourazowe , nie wymagające leczenia. Powód poniósł koszt rehabilitacji w kwocie 400 zł oraz leków w kwocie 115,70 zł. Dowód : kserokopie faktur oraz rachunek z dnia 01.03.2012 r. K-9-13 :opinia biegłej J. W. i S. L. K-48-53 i 75-77 :kserokopia zwolnień lekarskich K-93-94 :zeznania powoda K-96 :opinia biegłych K. B. i B. K. K-138-141 Sąd zważył, co następuje: Powództwo zasługuje na uwzględnienie w całości. Bezsporne jest , że w dniu 26.10.2012 r. powód uczestniczył w zdarzeniu drogowym , którego sprawca ubezpieczony był w zakresie OC u strony pozwanej oraz ze strona pozwana dnia 27.11.2012 r. wypłaciła powodowi kwotę 2.500 zł tytułem zadośćuczynienia. Natomiast sporna była wysokość zadośćuczynienia należnego powodowi oraz okoliczność możliwości korzystania z leczenia w ramach NFZ a nie prywatnego oraz okoliczność poniesienia przez powoda kosztów leczenia w kwocie wskazanej w pozwie. Na podstawie opinii biegłych i przesłuchania powoda Sąd ustalił, jakie skutki na zdrowiu powoda wywarło przedmiotowe zdarzenie. Powód doznał skręcenia i naderwania odcinka szyjnego kręgosłupa , co powodowało ograniczoną ruchomość kręgosłupa szyjnego ze wzmożeniem napięcia mięśni przykręgosłupowych. Z tego powodu powód przez okres 3 tygodni nosił miękki kołnierz ortopedyczny , zażywał leki przeciwbólowe i uczestniczył w rehabilitacji a do dnia 30.11.2012 r. przebywał na zwolnieniu lekarskim. Do chwili obecnej powód odczuwa w niewielkim stopniu zaburzenia stresowe pourazowe , nie wymagające leczenia. Jak wynika z kserokopii i oryginałów faktur oraz rachunku z dnia 01.03.2012 r. powód poniósł koszty rehabilitacji w kwocie 400 zł a koszty leków i kołnierza w łącznej kwocie 115,70 zł. Przedłożone faktury i rachunek są imienne i zdaniem Sadu nie ma wątpliwości (jak zarzucała strona pozwana) że koszty te poniósł powód. Natomiast okolicznością powszechnie znana i nie wymagająca dowodu jest kilkumiesięczna konieczność oczekiwania na rehabilitacje w ramach NFZ , które na marginesie należy zauważyć jest także leczeniem na koszt powoda , z jego ubezpieczenia. Tak więc strona pozwana jest zobowiązana do zwrócenia tych kosztów powodowi. W ocenie Sądu powód także słusznie zakwestionował wysokość wypłaconego jemu zadośćuczynienia a kwota wskazana w pozwie wraz z kwotą już wypłaconą nie jest wygórowana i jest adekwatna do doznanego uszczerbku na zdrowiu. Zgodnie z art. 445 § 1 KC w zw. z art. 444 KC w razie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia naprawienie szkody obejmuje wszelkie wynikłe z tego powodu koszty. Sąd może przyznać nadto poszkodowanemu odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę. Chodzi tu o krzywdę ujmowaną jako cierpienie fizyczne (ból i inne dolegliwości), cierpienia psychiczne, ujemne uczucia przeżywane w związku z cierpieniami fizycznymi lub następstwami uszkodzenia ciała albo rozstroju zdrowia. Zadośćuczynienie pieniężne ma na celu przede wszystkim złagodzenie tych cierpień. Obejmuje ono wszystkie cierpienia fizyczne i psychiczne, zarówno już doznane, jak i te, które zapewne wystąpią w przyszłości. Ma więc ono charakter całościowy i powinno stanowić rekompensatę pieniężną za całą krzywdę doznaną przez poszkodowanego, mowa jest bowiem o „odpowiedniej sumie tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę” , przyznawaną jednorazowo. Przepis ten nie reguluje pojęcia „odpowiedniej” sumy zadośćuczynienia, pozostawiając ją uznaniu sadu. Mając na względzie całokształt wskazanych powyżej okoliczności oraz to że powód odczuwał ból kręgosłupa , nie był w stanie w pełni funkcjonować samodzielnie w życiu codziennym , wykonywać wielu czynności a jest osoba samotną oraz przebywał na zwolnieniu lekarskim do 30.11.2012 r. powoduje roszczenie pozwu w tym zakresie za zasadne. Zgodnie z wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 18 września 1970 r. (II PR 257/70 OSNC 1971/6/103), z charakteru świadczenia w postaci zadośćuczynienia, którego wysokość zależna jest od oceny rozmiaru doznanej krzywdy, ze swej istoty trudno wymiernej i zależnej od szeregu okoliczności związanych z następstwami uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia, wynika, że obowiązek jego niezwłocznego spełnienia powstaje po wezwaniu dłużnika i że od tego momentu należą się odsetki za opóźnienie. Pismem z dnia 29.10.2012 r. powód zgłosił stronie pozwanej szkodę. Zgodnie z art. 817 § 1 KC , jeżeli nie umówiono się inaczej, zakład ubezpieczeń obowiązany jest spełnić świadczenie w terminie dni trzydziestu od dnia otrzymania zawiadomienia o wypadku. Roszczenie powoda stało się zatem wymagalne w dniu wskazanym w pozwie. Orzeczenie o kosztach procesu wydano na podstawie art. 98 KPC i 113 ustawy o kosztach sądowych.