Sad powszechny, I C 1160/14

Sygn. akt I C 1160/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 09 czerwca 2015 roku Sąd Rejonowy w Dzierżoniowie I Wydział Cywilny w składzie : Przewodniczący: SSR Bogusław Glinka Protokolant: Joanna Bobrowska po rozpoznaniu w dniu 09 czerwca 2015 roku na rozprawie sprawy z powództwa Towarzystwa (...) w W. przeciwko D. B. o zapłatę kwoty 3 838,29 zł I/ zasądza od pozwanego D. B. na rzecz strony powodowej Towarzystwa (...) w W. kwotę 3 838 zł (trzy tysiące osiemset trzydzieści osiem złotych dwadzieścia dziewięć groszy) z odsetkami ustawowymi od dnia 18 stycznia 2014 roku do dnia zapłaty; II/ zasądza od pozwanego na rzecz strony powodowej kwotę 809 zł tytułem zwrotu kosztów procesu. UZASADNIENIE Powód Towarzystwo (...) S.A. w W. wniósł w postępowaniu nakazowym o zasądzenie od pozwanego D. B. kwoty 3.838,29 zł wraz z odsetkami ustawowymi od dnia 18 stycznia 2014 r. do dnia zapłaty i kosztami procesu według norm przepisanych. Na uzasadnienie żądania wskazał, że w dniu 28 października 2013 r. pojazd pozwanego marki N. o nr rej. (...) , stoczył się ze wzniesienia i najechał na zaparkowany pojazd marki H. o nr rej. (...) , który następnie uderzył w pojazd marki M. o nr rej. (...) . Pozwany zbiegł z miejsca zdarzenia. W wyniku zdarzenia uszkodzeniu uległy wymienione pojazdy, a ich właściciele wystąpili o likwidację szkody z polisy OC sprawcy, który był ubezpieczony w (...) S.A. , którego powód jest następcą prawnym. Do po łączenie (...) S.A. z (...) Asekuracja doszło w dniu 28 grudnia 2012 r. przez przejęcie przez powoda (...) S.A. i wstąpienie we wszystkie prawa i obowiązki spółki przejmowanej. Powód wskazał jako podstawę regresu art. 43 pkt 4 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych, (...) i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych, w związku ze zbiegnięciem pozwanego z miejsca zdarzenia. Datę żądania odsetek powód oparł na przepisie art. 455 k.c. po wezwaniu, którego termin upłynął w dniu 17 stycznia 2014 r. W dniu 06.05.2014 r. Sąd Rejonowy w Dzierżoniowie pod sygn. akt I Nc 379/14, wydał nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym, który na skutek wniesienia przez pozwanego sprzeciwu utracił moc. Pozwany w sprzeciwie od nakazu zapłaty nie zaprzeczył okolicznościom faktycznym pozwu, a jedynie zakwestionował ocenę jego oddalenia się i wskazał, że gdy wrócił do zaparkowanego auta i zauważył, że stoczyło się ono na dwa inne samochody, to przestraszony, pod wpływem szoku odjechał z miejsca kolizji, jednak wrócił na miejsce zdarzenia dobrowolnie i przyjął mandat karny od funkcjonariuszy Policji, co świadczy, że nie uciekł z miejsca zdarzenia lecz odjechał przeparkować pojazd w bezpieczne miejsce. Na rozprawie w dniu 11 grudnia 2014 r. pełnomocnik pozwanego przyznał okoliczności faktyczne wskazane w pozwie, obejmujące wysokość kosztów naprawy uszkodzonych pojazdów. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 28 października 2013 r. około godz. 17.30 pozwany D. B. zaparkował pojazd marki N. (...) o nr rej. (...) przy ul. (...) na wzniesieniu, który następnie pod jego nieobecność stoczył się i uderzył w zaparkowany pojazd marki H. o nr rej. (...) , stanowiący współwłasność T. i M. S. , który następnie uderzył w pojazd marki M. o nr rej. (...) , stanowiący własność J. K. . J. K. i B. C. , która użytkowała samochód H. , pracowały w pobliskim sklepie, gdy o uszkodzeniu pojazdów poinformowała je koleżanka K. F. , która spacerując z psem widziała zdarzenie i mówiła pozwanemu, żeby nie odjeżdżał z miejsca zdarzenia. Pozwany mimo jej prośby odjechał, wobec czego spisała ona numery pojazdu i poinformowała poszkodowane, mówiąc że sprawca uciekł. Miało to miejsce około godziny 17.30, a ponieważ obie kierujące pracowały w sklepie musiały zaczekać do jego zamknięcia i około 18.15 udały się na parking, a następnie wezwały Policję. Po ustaleniu danych pojazdu i właściciela policjanci udali się do jego miejsca zamieszkania do U. , jednak nie zastali pozwanego. Pojazd pozwanego ujawniony został na sąsiednim parkingu przy ul. (...) . Policjanci przyprowadzili pozwanego na miejsce kolizji około godzinę po zdarzeniu, i tam podał on swoje dane poszkodowanym oraz dane ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej. Pozwany ukarany został mandatem karnym w wysokości 250 zł za wykroczenie z art. 97 k.w. w zw. z art. 46 ust. 5 prawa o ruchu drogowym . Dowód: notatka służbowa z dnia 28.10.2013 r. zeznania świadka J. K. zeznania świadka B. C. Pojazd pozwanego ubezpieczony był od odpowiedzialności cywilnej w (...) S.A. (niesporne). (...) S.A. połączone zostało z (...) S.A. przez przeniesienia całego majątku (...) Asekuracja na rzecz (...) W. z dniem 28 grudnia 2012 r. Dowód: odpis pełny z KRS powoda z dnia 18.06.2013 r. Właściciele pojazdów H. nr rej. (...) i M. nr rej. (...) wystąpili o likwidację szkody z polisy OC sprawcy, który był ubezpieczony w (...) S.A. , którego powód jest następcą prawnym. Powód w toku postępowania likwidacyjnego oszacował koszty napraw pojazdów uszkodzonych przez pojazd pozwanego na kwoty: H. 1.550 zł i M. 2.288,29 zł i w dniu 10 grudnia 2013 r. przelał kwotę 2.288,29 zł na rzecz J. K. oraz po 775 zł na rzecz T. S. i M. S. jako współwłaścicieli H. (przyznane) . Pismem z dnia 23 grudnia 2013 r. powód wezwał pozwanego do zapłaty kwoty 2288,29 zł do dnia 07 stycznia 2014 r. tytułem regresu, w związku z pozostawieniem niezabezpieczonego pojazdu, który stoczył się i uszkodził zaparkowany pojazd M. o nr rej. (...) , a następnie oddaleniem się z miejsca zdarzenia. Następnie pismem z dnia 02 stycznia 2014 r. powód wezwał pozwanego do zapłaty kwoty 1.550 zł w terminie do dnia 17 stycznia 2014 r. tytułem regresu, w związku z pozostawieniem niezabezpieczonego pojazdu, który stoczył się i uszkodził zaparkowany pojazd H. o nr rej. (...) , a następnie oddaleniem się z miejsca zdarzenia. zbiegnięciem pozwanego z miejsca zdarzenia. Dowód: wezwanie z dnia 23.12.2013 r. wezwanie z dnia 02.01.2014 r. Sąd zważył, co następuje: Powództwo jest zasadne i zasługuje w całości na uwzględnienie. Niesporne okoliczności związane z wyrządzeniem szkody przez samochód powoda w postaci uszkodzenia zaparkowanych pojazdów marki H. i M. oraz wysokością wypłaconego odszkodowania, przyznane wprost, bądź uznane za przyznane na podstawie art. 230 k.p.c. , oznaczały jedynie konieczność ustalenia, czy powodowi przysługuje regres wobec pozwanego na podstawie art. 43 ust. 4 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych, (...) . Na podstawie przeprowadzonych dowodów i twierdzeń samego pozwanego, który już w sprzeciwie napisał, że przestraszył się konsekwencji „pod wpływem szoku” odjechał z miejsca zdarzenia niewątpliwe było, że pozwany zbiegł z miejsca zdarzenie w rozumieniu wskazanego przepisu. Z zeznań świadków J. K. i B. C. wynika, że bezpośredni świadek zdarzenia, K. F. , która widziała zdarzenie i rozmawiała z pozwanym, nakazywała pozwanemu, żeby zaczekał, jednak on jej nie posłuchał i odjechał, a dzięki spisaniu przez nią numerów rejestracyjnych i poinformowaniu poszkodowanych, a następnie funkcjonariuszy Policji udało się zidentyfikować pozwanego. Trwało to kilkadziesiąt minut, a więc „dobrowolny” powrót pozwanego na miejsce, gdy Policja była już w jego domu w U. , co wynika z notatki służbowej, to w rzeczywistości ujawnienie pozwanego wraz z pojazdem na sąsiednim parkingu przy ul. (...) , które nie może być uznane za okoliczność uwalniającą go od roszczeń regresowych. Ponieważ okoliczności zdarzenia zostały dostatecznie wyjaśnione dowodami z dokumentów oraz świadków Sąd oddalił wniosek o przesłuchanie pozwanego w charakterze strony, zwłaszcza na wnioskowane okoliczności „przebiegu zdarzenia” i „dobrowolnego powrotu”. Przebieg zdarzenia został już ustalony, a sam pozwany przyznał w sprzeciwie, że oddalił się „pod wpływem szoku” (policjantom powiedział, że „spanikował”, co odnotowali w notatce służbowej), także jego ewentualny „dobrowolny” powrót nie miał znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, zatem w świetle art. 299 k.p.c. dowód ten był zbędny do rozstrzygnięcia sprawy i podlegał oddaleniu. Przy tym pozwany nie składał żadnych wniosków w zakresie stanu psychicznego i przyczyn tego „szoku”, w szczególności z opinii biegłego. Jednocześnie Sąd nie dał wiary zeznaniom świadka G. C.