Sad powszechny, II K 208/15

(1)pozbawieniem życia – wzbudzając u pokrzywdzonych uzasadnioną obawę ich spełniania, tj. o czyn z art. 190 § 1 k.k. ; 2. Ł. P. syna Z. i B. z d. J. ur. (...) w Ś. oskarżonego to, że: II. w dniu 25 maja 2014 roku w Ś. , przed budynkiem Komendy Powiatowej Policji, groził L. M. oraz M. M.

(1)pozbawieniem życia – wzbudzając u pokrzywdzonych uzasadnioną obawę ich spełniania, tj. o czyn z art. 190 § 1 k.k. ; orzeka: I. na podstawie art. 17 § 1 pkt 3 k.p.k. umarza postępowanie karne przeciwko oskarżonym D. P. i Ł. P. ; II. na podstawie art. 632 pkt 2 k.p.k. kosztami postępowania obciąża Skarb Państwa. UZASADNIENIE WYROKU Na podstawie przeprowadzonego przewodu sądowego ustalono następujący stan faktyczny: W dniu 25 maja 2014r. M. M.

(2)spożywał alkohol na terenie przylegającym do akwenu (...) w Ś. , gdzie odbywał się lokalny festyn. Na miejscu doszło pomiędzy nim a M. W. i A. O. do sprzeczki. Włączył się do niej oskarżony Ł. P. , który zaczął się szarpać z M. M.

(2)i uderzył go nogą. Dowód: zeznania świadka M. W. , k. 13 – 14, 116 – 117, zeznania świadka A. O. , k. 124v, zeznania świadka M. M.

(2), k. 121, wyjaśnienia oskarżonego Ł. P. , k. 66, 113. M. M.

(2)udał się następnie do domu i zawiadomił o zajściu ojca L. M. . Następnie wrócił on pieszo z powrotem na festyn, a za nim pojechał autem L. M. wraz z drugim z synów M. M.

(1). Dowód: zeznania świadka M. M.

(2), k. 121, zeznania świadka M. M.

(1), k. 8, 113v – 114, zeznania świadka L. M. , k. 2, 114. Na miejscu ponownie doszło do awantury pomiędzy członkami rodziny M. a oskarżonym Ł. P. i jego znajomymi. M. M.

(2)był agresywny, w pewnym momencie wybił szybę w samochodzie ojca w związku z czym został zatrzymany do wytrzeźwienia przez funkcjonariuszy Straży Miejskiej. Dowód: zeznania świadka M. W. , k. 13 – 14, 116 – 117, zeznania świadka A. O. , k. 124v, zeznania świadka M. M.

(2), k. 121, zeznania świadka M. M.

(1), k. 8, 113v – 114, zeznania świadka L. M. , k. 2, 114, wyjaśnienia oskarżonego Ł. P. , k. 66, 113. L. M. wraz z M. M.

(1)pojechali za zatrzymanym M. M.

(2)a następnie wysiedli pod budynkiem Komendy Powiatowej Policji w Ś. przy ul. (...) . Stanęli oni na parkingu i zaczęli rozmawiać z funkcjonariuszem Policji – D. H. . Po krótkim czasie pod K. przyjechali również A. O. i M. W. , którzy chcieli zgłosić groźby jakie podczas zajścia na (...) wypowiadał pod ich adresem M. M.

(2). Gdy weszli oni do środka aby złożyć zawiadomienie, na miejscu pojawił się samochód m-ki V. (...) , w którym znajdowali się oskarżeni Ł. P. i D. P. oraz kierowca G. K. . Dowód: zeznania świadka M. W. , k. 13 – 14, 116 – 117, zeznania świadka A. O. , k. 124v, zeznania świadka M. M.

(1), k. 8, 113v – 114, zeznania świadka L. M. , k. 2, 114, zeznania świadka D. H. , k. 12, 118, wyjaśnienia oskarżonego D. P. , k. 112 – 113, wyjaśnienia oskarżonego Ł. P. , k. 66, 113. D. P. , który siedział z przodu na miejscu pasażera miał opuszczoną szybę. Wykorzystał to M. M.

(1), który podszedł do auta i napluł na oskarżonego. Dowód: wyjaśnienia oskarżonego D. P. , k. 112 – 113, wyjaśnienia oskarżonego Ł. P. , k. 66, 113. D. P. zdenerwował się i wysiadł samochodu. Kierując się w stronę M. M.

(1), zaczął do niego wołać, że mu „zajebie”, używał przy tym wulgaryzmów. W tym samym momencie auto opuścił również Ł. P. , który zaczął wykrzykiwać słowa obelżywe do L. M. i M. M.

(1)mówiąc, że ich załatwi, zajebie. L. M. i M. M.

(2)odpowiedzieli na wyzwiska i pomiędzy mężczyznami doszło do wzajemnej wymiany słów. D. H. próbował uspokoić sytuację, odsunął ręką D. P. , który zwracał się do niego, pytając czy nie widział jak został opluty. Słysząc krzyki z budynku K. wyszli na zewnątrz funkcjonariusze Policji oraz obecni tam strażnicy miejscy, co zakończyło awanturę. Dowód: zeznania świadka M. M.

(1), k. 8, 113v – 114, zeznania świadka L. M. , k. 2, 114, zeznania świadka D. H. , k. 12, 118, zeznania świadka M. W. , k. 13 – 14, 116 – 117, zeznania świadka A. O. , k. 124v, częściowo wyjaśnienia oskarżonego D. P. , k. 112 – 113, częściowo wyjaśnienia oskarżonego Ł. P. , k. 66, 113, zeznania świadka T. B. , k. 23, 117v – 118, zeznania świadka K. S. , k. 56,

1. Oskarżony D. P. ma 28 lat, jest żonaty, nie ma nikogo na swoim utrzymaniu. Oskarżony prowadzi lokal gastronomicznym, uzyskując miesięcznie około 3.000 zł. Nie był karany sądownie za przestępstwa. Dowód: wyjaśnienia oskarżonego D. P. , k. 112 – 113, notatka urzędowa na podstawie art. 213 § 1 k.p.k. , k. 45, informacja z Krajowego Rejestru Karnego, k.
2. Oskarżony Ł. P. ma 25 lat, jest kawalerem, posiada na utrzymaniu jedno dziecko. Oskarżony jest z zawodu kucharzem, pracuje w firmie (...) , uzyskując miesięcznie około 1.500 zł. Nie był karany sądownie za przestępstwa. Dowód: wyjaśnienia oskarżonego Ł. P. , k. 66, 113, notatka urzędowa na podstawie art. 213 § 1 k.p.k. , k. 79, informacja z Krajowego Rejestru Karnego, k.
3. Oskarżeni D. P. i Ł. P. nie przyznali się do zarzucanych im czynów. Wyjaśnili iż nie kierowali gróźb karalnych pod adresem pokrzywdzonych a jedynie doszło pomiędzy nimi do wymiany zdań, w toku której padały wulgaryzmy. Odnośnie sytuacji konfliktowej podali, że było to wynikiem wcześniejszego zajścia z udziałem M. M.

(2)w pobliżu akwenu (...) , zaś bezpośrednią przyczyną sprzeczki pod Komendą Policji było oplucie D. P. przez M. M.

(1). Ponadto Sąd Rejonowy zważył co następuje: Dokonując ustaleń faktycznych w sprawie, sąd oparł się przede wszystkim na zeznaniach M. M.

(1)i L. M. , uznając je w przeważającej mierze za wiarygodne. Zdaniem sądu świadkowie ci zgodnie z prawdą przedstawili słowa jakie pod ich adresem wypowiadali oskarżeni, które stanowiły groźbę pobicia. Zarazem sąd odmówił im wiary w części w jakiej zaprzeczali oni swojemu czynnemu udziałowi w zajściu, a w tym opluciu D. P. przez M. M.

(1). W tym zakresie sąd oparł się na złożonych w toku postępowania sądowego zeznaniach świadka D. H. , który podsumował zaistniałe zdarzenie jako wzajemną wymianę zdań pomiędzy oskarżonymi a pokrzywdzonymi, w której aktywnie uczestniczyły obie strony. Sąd dał ponadto wiarę oskarżonym, którzy od początku wskazywali na to że M. M.

(1)splunął na D. P. , podnosili tą kwestię już podczas zajścia. Odnosząc się do zeznań pozostałych świadków, tj. D. H. , M. W. , A. O. , T. B. , K. S. i M. M.

(2), sąd wziął je pod uwagę, uznając za wartościową podstawę do odtworzenia stanu faktycznego w sprawie. Mając z kolei na uwadze wyjaśnienia złożone przez oskarżonych D. P. i Ł. P. , sąd odmówił im częściowo wiary, tj. w zakresie w jakim nie przyznali się oni do kierowania gróźb karalnych pod adresem pokrzywdzonych. Zajmując powyższe stanowisko, sąd miał przede wszystkim na względzie odmienne zeznania świadków L. M. , M. M.

(1)i D. H. . Ponadto sami oskarżeni będąc słuchani na rozprawie, nie byli kategoryczni w swoich wyjaśnieniach, zasłaniali się niepamięcią w kwestii wypowiadania gróźb. Mając na uwadze wyniki przeprowadzonego przewodu sądowego, Sąd Rejonowy na podstawie art. 17 § 1 pkt 3 k.p.k. umorzył postępowanie karne wobec oskarżonych D. P. i Ł. P. . Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje na to, że oskarżeni kierowali w dniu 25 maja 2014r. pod adresem L. M. i M. M.

(1)słowa, które w ocenie sądu uznać należy za groźbę pobicia. W taki też sposób odczytywali je sami pokrzywdzeni, u których wywołały one uzasadnioną obawę, że zostaną spełnione. Tym samym zachowanie oskarżonych D. P. i Ł. P. wypełniło formalne znamiona czynów zabronionych z art. 157 § 2 k.k. Biorąc jednakże pod uwagę okoliczności ich popełnienia, sąd doszedł do wniosku, że czyny oskarżonych pozostają społecznie szkodliwe w znikomym stopniu. Ustalając znikomą społeczną szkodliwość czynów D. P. i Ł. P. , sąd uwzględnił kontekst sytuacyjny, w jakim działali oskarżeni, a w tym zachowanie samych pokrzywdzonych. Zdaniem sądu przyczyną całego zajścia była podawana przez oskarżonych okoliczność oplucia D. P. przez M. M.

(1). Nie bez znaczenia pozostaje w tym zakresie również przebieg wcześniejszych zdarzeń na lokalnym festynie, gdzie także miała miejsce awantura z aktywnym udziałem pokrzywdzonych i oskarżonych. Również ustalone przez sąd zachowanie L. M. i M. M.

(1), którzy w czasie zajścia pod Komendą Policji wzięli udział w „pyskówce” z D. P. i Ł. P. , wpływa na ocenę zachowania oskarżonych. Biorąc powyższe pod uwagę brak jest zdaniem sądu podstaw do uznania, aby czyny oskarżonych, odznaczały się społeczną szkodliwości w stopniu wyższym niż znikomy. Z tym powodów, sąd na podstawie art. 17 § 1 pkt 3 k.p.k. umorzył postępowania karne przeciwko D. P. i Ł. P. . Sąd orzekł o kosztach postępowania na podstawie art. 632 pkt 2 k.p.k. i obciążył nimi Skarb Państwa. SSR Radosław Gluza