Sad powszechny, II Ka 533/15

(1)oskarżonych o przestępstwo z art. 280 §1 kk i in. na skutek apelacji, wniesionych przez obrońców oskarżonych A. M. i A. P.

(1)od wyroku Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 15 czerwca 2015 r. sygn. akt II K 593/14 wyrok w zaskarżonej części zmienia w ten tylko sposób, że podwyższa orzeczoną na rzecz obrońcy oskarżonego A. P.

(1)kwotę wynagrodzenia za obronę z urzędu , wykonywaną przed Sądem I instancji do kwoty 2066,40 zł ( w tym 386,40 podatku vat); w pozostałej części wyrok utrzymuje w mocy; zasądza od Skarbu Państwa na rzecz Kancelarii Adwokackiej adw. J. P. w M. oraz na rzecz Kancelarii Radcy Prawnego A. B. w S. po 516,60 zł (w tym 96,60 podatku vat) z tytułu wykonywania obrony z urzędu oskarżonych A. M. i A. P.

(1)w postępowaniu odwoławczym; zwalnia oskarżonych od kosztów sądowych za II instancję stwierdzając, że wydatki postępowania odwoławczego ponosi Skarb Państwa. Sygn. akt II Ka 533/15 UZASADNIENIE A. M. , A. S. i A. P.

(1)zostali oskarżeni o to, że w dniu 29 kwietnia 2011 r. w S. , powiat (...) , woj. (...) działając wspólnie i w porozumieniu, w tym również z ustalonymi osobami nieletnimi, po uprzednim użyciu wobec P. R. przemocy polegającej na kopnięciu pokrzywdzonego nogą w brzuch, co spowodowało jego upa­dek na ziemię a następnie kopaniu nogami i uderzaniu rękoma po całym ciele w tym w okolice głowy i twarzy, w wyniku czego pokrzywdzony doznał obrażeń ciała w postaci między innymi zasinienia pod lewym okiem z podbiegnięciem krwawym, otarcia naskórka twarzy i licznych zadrapań zwłaszcza po stronie lewej, dokonali zaboru w celu przywłaszczenia telefonu komórkowego marki S. z kartą SIM o wartości 50 zł., karty miejskiej o wartości 78 zł. i klucza do furtki, czym spowo­dowali straty o łącznej wartości 128 zł., na szkodę P. R. , tj. o czyn z art. 280 § 1 k.k. przy czym A. P.

(1)czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności orzeczonej za umyślne przestęp­stwo podobne, tj. o czyn z art. 280 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. Wyrokiem z dnia 15 czerwca 2015 r., sygn. akt II K 593/14, Sąd Rejonowy w Mińsku Mazowieckim: I. w ramach zarzucanego oskarżonym, aktem oskarżenia czynu: 1/ A. M. , A. S. oraz A. P.

(1)uznał za winnych tego, że w dniu 29 kwietnia 2011 roku w S. , pow. (...) , woj. (...) , działając wspólnie i w porozumieniu, w tym również z innymi ustalonymi osobami nieletnimi, wzięli udział w pobiciu P. R. w ten sposób, że po uprzednim kopnięciu go w brzuch w wyniku czego pokrzywdzony upadł, uderzali go rękoma po całym ciele i kopali go, w tym w twarzoczaszkę, w wy­niku czego pokrzywdzony doznał obrażeń ciała w postaci: stłuczenia twarzoczaszki w okolicy czoła nad prawym łukiem brwiowym z uszkodzeniem (rozcięciem) i otar­ciem naskórka, w okolicy dolnej części oczodołu lewego i lewego łuku jarzmowego z wylewem krwawym i uszkodzeniami naskórka (zadrapaniami), w okolicy nosa po stro­nie lewej z uszkodzeniem naskórka (otarciem), w okolicy ust (obu warg) z uszko­dzeniem ciągłości wargi górnej (po stronie prawej), czym narazili pokrzywdzonego co najmniej na bezpośrednie niebezpieczeństwo nastąpienia skutku określonego w art. 157 § 1 k.k. , przy czym A. P.

(1)czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności orzeczo­nej za umyślne przestępstwo podobne, tj. dokonania czynu wyczerpującego dyspo­zycję art. 158 § 1 k.k. w przypadku oskarżonych A. M. i A. S. oraz dokonania czynu wyczerpującego dyspozycję art. 158 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. w przypadku oskarżonego A. P.

(1)i za ten czyn: - na podstawie art. 158 § 1 k.k. skazał oskarżonego A. M. na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności, na podstawie art. 69 § 1 i § 2 k.k. oraz art. 70 § 1 pkt 1 k.k. wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił oskarżonemu na okres próby wynoszący 3 lata, na podstawie art. 71 § 1 k.k. w zw. z art. 33 § 3 k.k. orzekł wobec oskarżonego grzywnę w wysokości 40 stawek dziennych w kwocie po 20 zł każda z nich, - na podstawie art. 158 § 1 k.k. skazał oskarżonego A. S. na karę 8 mie­sięcy pozbawienia wolności, na podstawie art. 69 § 1 i § 2 k.k. oraz art. 70 § 2 k.k. wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił oskarżonemu na okres próby wynoszący 3 lata, na podstawie art. 71 § 1 k.k. w zw. z art. 33 § 3 k.k. orzekł wobec oskarżonego grzywnę w wysokości 40 stawek dziennych w kwocie po 20 zł każda z nich, na podstawie art. 73 § 2 k.k. w okresie próby oddał oskarżonego pod dozór kuratora; - na podstawie art. 158 § 1 k.k. skazał oskarżonego A. P.

(1)na karę 10 miesięcy pozbawienia wolności, 2/ ustalając, że: A. M. , A. S. i A. P.

(1)w dniu 29 kwietnia 2011 roku w S. , pow. (...) , woj. (...) , działając wspólnie i w porozumieniu, w tym również z innymi ustalonymi osobami nieletnimi, dokonali kradzieży telefonu komórkowego marki S. z kartą SIM o wartości 50 zł., karty miejskiej o wartości 78 zł. i klucza do furtki, powodując straty o łącznej wartości 128 zł na szkodę P. R. , czym wyczerpali dyspozycję art. 119 § 1 k.w. – na podstawie art. 5 § 1 pkt 4 k.p.w. w zw. z art. 45 § 1 k.w. umorzył postępowanie wobec wyżej wymienionych oskarżonych w zakresie tego wykroczenia z uwagi na przedawnienie orzekania; II . na podstawie art. 63 § 1 k.k. zaliczył oskarżonym: A. M. i A. S. na poczet orzeczonej kary grzywny okres zatrzymania w dniach od 29 kwietnia 2011 roku do 01 maja 2011 roku, przyjmując, że jeden dzień rzeczywi­stego pozbawienia wolności jest równy dwóm dziennym stawkom grzywny, zaś oskarżonemu A. P.

(1)zaliczył na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności okres zatrzymania w dniach od 10 maja 2011 roku do 11 maja 2011 roku, przyjmując, że jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności jest równy jednemu dniowi kary pozbawienia wolności; III. zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. J. P. – Kancelaria Adwokacka w M. i adw. D. J. – Kancelaria Adwokacka w M. kwoty po 1136,52 zł na rzecz każdego z nich, w tym po 212,52 zł VAT - tytułem kosztów nieopłaconej obrony sprawowanej z urzę­du; IV . zasądził na rzecz Skarbu Państwa od oskarżonych: R. S. kwotę 150 zł, a od A. M. kwotę 250 zł tytułem zwrotu części wydatków ponie­sionych w sprawie, a w pozostałej części i od opłaty zwolnił oskarżonych, resztę wydatków przejmując na rachunek Skarbu Państwa, zaś oskarżonego A. P.

(1)zwolnił w całości od kosztów postępowania. Apelacje od przedstawionego wyżej wyroku wywiedli obrońcy oskarżonych A. M. i A. P.

(1). Obrońca A. M. zaskarżył zaprezentowany wyżej wyrok w czę­ści dotyczącej skazania tego oskarżonego za czyn wyczerpujący dyspozycję art. 158 § 1 k.k. - tj. punkt I. podpunkt 1. wyroku, zarzucając mu obrazę przepisów prawa procesowego, która miała wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie obrazę: - art. 4 k.p.k. , art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k. , których naruszenie polegało na jedno­stronnej i niekorzystnej dla oskarżonego ocenie materiału dowodowego, przekroczeniu zasady swobodnej oceny dowodów i dokonanie jej wbrew regułom prawidłowego rozumowania, a w konsekwencji: - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia i mający wpływ na jego treść poprzez przyjęcie, że oskarżony A. M. dopuścił się dokonania zarzucanego mu czynu, w sytuacji gdy prawidłowa ocena materiału dowodowego prowadzi do wniosków odmiennych. W następstwie tak sformułowanych zarzutów odwołujący się wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i odmienne orzeczenie co do istoty sprawy przez uniewinnienie oskarżonego A. M. od popełnienia zarzucanego mu czynu. Obrońca A. P.

(1)zaskarżył wyrok Sądu Rejonowego w całości, zarzucając mu: - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za jego podstawę, który miał wpływ na jego treść, polegający na nieprawidłowym przyjęciu, iż oskarżony A. P.

(1)29 kwietnia 2011 r. w S. , pow. (...) , woj. (...) działając wspól­nie i w porozumieniu z innymi osobami, użył przemocy fizycznej polegającej na kopnięciu pokrzywdzonego nogą w brzuch, a następnie kopaniu nogami i uderzaniu rękoma po całym ciele pokrzywdzonego w tym w okolice głowy, w wyniku czego pokrzywdzony doznał obrażeń ciała w postaci na czas powyżej dni 7, tj. popełnił czyn z art. 158 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. , podczas gdy oskarżony czynu tego nie popełnił, - obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 5 § 2 k.p.k. poprzez rozstrzygnięcie wszelkich wątpliwości na niekorzyść oskarżonego, - obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 626 § 1 i 2 k.p.k. w zw. z § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu , podnosząc, że w razie uchylenia orzeczenia przez Sąd II instancji i przekazania sprawy do ponow­nego rozpoznania adwokatowi należą się minimalne stawki wynagrodzenia za każdą instancję z osobna i tym samym niewydanie w orzeczeniu kończącym postępowanie rozstrzygnięcia o wypłaceniu należności za wszystkie obrony z urzędu, tj. łącznej kwoty 2066,40 zł (w tym VAT). W następstwie tak sformułowanych zarzutów odwołujący się wniósł o zmianę zaskarżonego orzeczenia i uniewinnienie oskarżonego, ewentualnie zaś o uchylenie orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a nadto na podstawie art. 626 § 3 k.p.k. wniósł o przyznanie wynagrodzenia z tytułu sprawowanej obrony z urzędu w łącznej kwocie 2066,40 zł w tym VAT. W toku rozprawy odwoławczej obrońca oskarżonego A. P.

(1)poparł swoją apelację i wniosek w niej zawarty oraz wniósł o zasądzenie kosztów obrony z urzędu oskarżonego w postępowaniu odwoławczym oświadczając, że nie zostały uiszczone w całości ani w części. Obrońca oskarżonego A. M. poparł swoją apelację i wniosek w niej zawarty oraz wniósł o zasądzenie kosz­tów obrony z urzędu oskarżonego w postępowaniu odwoławczym oświadczając, że nie zostały uiszczone w całości ani w części. Prokurator wniósł o nieuwzględnienie obu apelacji i utrzymanie zaskarżonego wyroku w mocy. Oskarżony A. P.

(1)przyłączył się do apelacji swojego obrońcy i wniósł o uniewinnienie go od przypisanego mu czynu. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja obrońcy A. P.

(1)okazała się zasadną jedynie o tyle, o ile doprowadziła do zmiany rozstrzygnięcia w przedmiocie wynagrodzenia za obronę z urzędu tego oskarżonego wykonywaną przed Sądem I instancji. Na po­dzie­lenie nie zasługiwały natomiast racje podniesione w środku odwoławczym wywie­dzionym przez obrońcę A. M. . Zważywszy, że z wnioskiem o sporzą­dzenie uzasadnienia wystąpił jedynie przedstawiciel procesowy A. P.

(1), ograniczając zarazem jego zakres do tej części wyroku Sądu Okręgowego, którą rozstrzygnięto o utrzymaniu w mocy wyroku Sądu Rejonowego, Sąd II instancji dokonał zawężenia swych rozważań do powodów, które doprowadziły do zajęcia rzeczonego stanowiska. Przede wszystkim nie ma racji skarżący, jeżeli kwestionuje dokonaną przez Sąd I instancji ocenę materiału dowodowego przez podważenie wartościowania relacji po­krzyw­dzonego P. R. . Przystępując do rozważań w przedmiotowej materii podkreślić należy, że akcentowana przez apelującego problematyka wpływu spożycia alkoholu przez tegoż na prawidłowość postrzegania, zapamię­tywania i od­twa­rzania przezeń zdarzeń może być badana jedynie przez pryzmat starannej analizy pozyska­nych tą drogą informacji i zestawienia ich z innymi dowodami ( por. wyrok Sądu Ape­la­cyj­nego w Warszawie z 8 maja 2015 r., II AKa 104/15, LEX nr 1747369, wyrok Sądu Najwyższego z 5 marca 2004 r., V KK 314/03, LEX nr 162600). Stano­wisko takiej treści nie oznacza jednakże, iż samo stwierdzenie, że deskrypcje proce­sowe po­krzyw­dzonego są w większym lub mniejszym stopniu wewnętrznie sprzecz­ne oraz sprzecz­ne z wyjaśnieniami oskarżonych, wystarczy aby je na tej podstawie en bloc odrzucić jako niewiarygodne, bo przecież owe sprzecz­ności niekoniecznie muszą mieć związek z próbą świadomego zafałszowania rzeczy­wistości, lecz równie dobrze mogą być spowodowane innymi okolicz­nościami, w tym wynikać mogą z nie­do­stat­ków ludzkiej pamięci. Nie rzecz zatem w tym, że określone sprzeczności w ogóle się pojawiły w relacjach pokrzywdzonego i oskarżonych; istotne jest jedynie to, czy i w jakim stopniu dowody te odzwierciedlają rzeczywisty stan rzeczy ( podobnie: wyrok Sądu Apelacyj­nego w Krakowie z 24 października 2012 r., II AKa 173/12, LEX nr 1236876). Wbrew wywodom obrońcy, zeznania P. R. wolne są od sprzecz­ności takiej wagi, która nakazywałaby ich dyskredytację. Inaczej niż chce tego apelujący, relacje pokrzywdzonego w zakresie wyglądu mężczyzny, który zaatakował go jako pierwszy są stosun­kowo konse­kwentne i jako takie nie świadczą o ślepym dążeniu do obciążenia A. P.

(1). Po­krzyw­dzony już od początkowego etapu postępowania przygo­to­waw­czego podawał bowiem, że w czasie zajścia wymieniony był ubrany w ogrodniczki koloru niebie­skiego i koszulkę z krótkim rękawem (m.in. k. 22v, 33, 84, 87, 321). W związku z tym nie można sugerować, tak jak uczyniono w uzasadnieniu środka odwoławczego (k. 948), że informacje takiej treści pojawiły się dopiero na etapie postę­powania jurys­dykcyjnego. Wbrew zapatrywaniom skarżącego, zeznań P. R. w przed­mioto­wym zakresie nie sposób stanowczo zakwestionować także przez powołanie się na treść relacji P. G. . Faktem jest, że tenże podał, iż osoba, która jako pierwsza zaatakowała nieznanego mu mężczyznę była ubrana w niebieskie jeansy i czarną kurtkę. Sprecyzował jednakże zarazem, że wspomniane spodnie były brudne, zaś rękawy kurtki były „trochę podwinięte” i dzięki temu zaobserwował jakiś tatuaż na jego ręku (k. 174, 334, 546v, 884v). Informacje takiej treści korespondują w pewnym zakresie z podaniem przez pokrzywdzonego, że ogrodniczki napastnika były koloru niebieskiego (k. 33) i były ubrudzone czymś białym (k. 321, 786). Wska­zanie przez P. G. na podwinięte rękawy kurtki tłumaczy natomiast pojawienie się w deskrypcjach pokrzywdzonego koszulki z krótkim ręka­wem. Pamię­tać przy tym trzeba, że osoby relacjonujące poszczególne zdarzenia, w różnym stopniu mogą być w nie emocjo­nalnie zaangażowane, obserwują je z różnej perspektywy, co może powodować u każdej z nich częściowo odmienną rejestrację w pamięci komu­nikatów o nim ( vide wyrok Sądu Okręgowego w Kielcach z 6 sierpnia 2013 r., IX Ka 714/13, LEX nr 1717741). Nieszcze­rości informacji przekazanych przez pokrzyw­dzonego nie sposób upatrywać także w treści złożonych przezeń oświadczeń dotyczą­cych tatuażu zaobser­wowanego na ręku pierwszego z atakujących. Faktem jest, że P. R. podawał, iż widział tatuaż obrazujący pajęczynę w okolicach nad­garstka, na wewnętrznej stronie ręki napastnika (k. 23, 33), zaś w toku rozprawy głównej okazało się, że takowy znajduje się w okolicach łokcia A. P.

(1)(k. 785). Rozbieżność pomiędzy informacjami przekaza­nymi przez pokrzywdzonego, a wskazaną okolicznością, sta­nowi w ocenie Sądu Okrę­go­wego, jedynie naturalną konsekwencję dynamicznego charak­teru zajścia z dnia 29 kwiet­nia 2011 r. Pamięć ludzka ma charakter genera­tywny, a nie jest wierną kopią rzeczy­wistości, co sprawia, że jest ona podatna na znie­kształcenia ( vide wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z 13 grudnia 2007 r., II AKa 164/07, LEX nr 567374), zwłaszcza w warunkach niesprzyjających poczynieniu dokładnych spostrzeżeń. Apelu­jący myli się także o tyle, o ile zakłada, że dowodem wyłączającym możliwość uzna­nia sprawstwa A. P.

(1)są zeznania P. R. dotyczące wzrostu mężczyzny, który miał go kopnąć w brzuch. Podkreślić trzeba, że w toku pierwszego przesłuchania na etapie postępowania przygo­towawczego pokrzywdzony podał, iż tenże mężczyzna był wyższy od niego i miał ok. 175 cm wzrostu (k. 22v, 575, 787). Informacji tej nie sposób odrywać od późniejszego stwierdzenia przez pokrzywdzonego, że napastnik był wysoki (k. 33, 575, 787v). W takim kontekście okoliczność, iż z protokołu przesłu­chania A. P.

(1)wynika, że ma on 170 cm (k. 134) nie nabiera szczególnego znaczenia. Nie bez znaczenia pozostaje też fakt, iż pokrzywdzony oceniał wzrost napastników z pozycji leżącej. Zamykając rozważania w materii wartościowania zeznań P. R. stwier­dzić trzeba, że trudno uznać, iż pokrzywdzony bezpodstawnie obciążał A. P.

(1). Wbrew stanowisku obrońcy, de facto nie miał po temu interesu. Zważyć w tym miejscu trzeba, że wersja zaprezentowana przez wymienionego oskar­żonego, a sprowadzającą się do wskazania na mającą motywować zeznania pokrzyw­dzonego chęć zemsty za oplucie jego osoby ( wyjaśnienia A. P.

(1)k. 136, 330v ) nie znalazła potwierdzenia nawet w relacjach wskazanego przez niego świadka ( zeznania U. R. - k. 197, 380- 380v, 548v ). Skoro obrażenia stwierdzone u pokrzywdzonego miałyby zostać spowodowane bez udziału A. P.

(1), to P. R. nie wskazywałby na niego, jako na jednego ze sprawców. Z treści jego zeznań bezspornie wynika, że zależałoby mu na pociągnię­ciu do odpowiedzialności rzeczywistych napastników, a nie przy­padko­wej- i wedle twierdzeń samego A. P.

(1)(k. 136, 330v, 784v) znanej mu jedynie z widzenia osoby, która z po­wsta­niem wspomnianych urazów nie miała nic wspólnego. Jest to dodatkowy argument przemawiający za stwierdzeniem prawidłowości doko­nanej przez Sąd I in­stan­cji oceny zeznań pokrzywdzonego. W świetle powyższego, Sąd Odwoławczy nie dopatrzył się, by ocena materiału dowodowego, poczyniona przez Sąd Rejonowy, nosiła cechy dowolności. Nie zmienia tego konstatacja obrońcy o konsekwencji wyjaśnień wszystkich oskarżonych nieprzyznających się do winy. Zestawienie środków dowodo­wych zgromadzonych w sprawie z treścią pierwszoinstancyjnych ustaleń faktycznych nie pozwoliło na podzielenie ogólnikowo sformułowanego zarzutu błędu w ustale­niach faktycznych. W przekonaniu Sądu II instancji, Sąd I instancji rekonstruując zaistniały stan rzeczy nie pominął istotnych w sprawie okoliczności wynikających z właściwie ocenionych dowodów, ani też nie ustalił faktów, które wcale z danego dowodu nie wynikają lub wynikają, lecz zostały przeinaczone ( por. D. S. Świecki, Postępowanie odwoławcze w sprawach karnych. Komentarz. Orzecznictwo , Warszawa 2013, s. 175). W związku z tym za chybione uznać należało również gołosłowne wskazanie na obrazę zasady in dubio pro reo, statuowanej przepisem art. 5 § 2 k.p.k. W tym stanie rzeczy apelacja obrońcy w części kwestionującej winę A. P.

(1)jest bezzasadna. Nietrafność zarzutów postawionych w tej materii przesądziła również o niemożności uwzględnienia któregokolwiek ze sformułowanych w tymże zakresie wniosków. Wymierzając A. P.

(1)karę 10 miesięcy pozbawie­nia wolności ,Sąd Rejonowy w spo­sób prawidłowy zważył tak stopień społecznej szko­dli­wości przypisanego mu czynu, jak i okoliczności stricte osobiste sprawcy (k. 934). Orzeczona kara odpowiada więc dyrektywom art. 53 § 1 i 2 k.k. i nie nosi żadnych cech niewspółmierności. Spełnia wszystkie swe funkcje, tak w zakresie prewencji szczególnej, jak i ogólnej. W stosunku do A. P.

(1)szczególnego znaczenia nabiera pierwsza z wymienionych funkcji kary, albowiem ten, jak słusznie podkreślił Sąd I instancji, był już wielokrotnie karany, zaś przypisanego mu czynu dopuścił się w niedługim czasie po opuszczeniu zakładu karnego. Okoliczności te prze­czą możliwości sformułowania względem niego pozytywnej prognozy krymino­logicznej. Z tych wszystkich względów i przy braku przesłanek z art. 439 § 1 k.p.k. Sąd Okręgowy orzekł, jak w części dyspozytywnej swego wyroku. Na podstawie art. 22 3 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 507 z późn. zm.) Sąd Okręgowy zasądził od Skarbu Państwa na rzecz Kancelarii Radcy Prawnego A. B. w S. 516,60 zł (w tym 96,60 zł podatku VAT) z tytułu wykonywania obrony z urzędu oskarżonego A. P.

(1)w postępowaniu odwoławczym ( § 12a ust. 2 pkt 4 w zw. z § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu - tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 490 z późn. zm.). Z uwagi na przebywanie przez A. P.

(1)w Zakładzie Karnym Sąd Okręgowy, na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. , zwolnił go od kosztów sądo­wych za II instancję stwierdzając, że wydatki postępowania odwoławczego także w czę­ści dotyczącej jego osoby ponosi Skarb Państwa.