Sad powszechny, I ACa 1995/14

Sygn. akt I ACa 1995/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 20 sierpnia 2015 r. Sąd Apelacyjny w Warszawie I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący:SSA Ewa Kaniok Sędziowie:SA Edyta Mroczek SA Barbara Trębska (spr.) Protokolant:ref. staż. Michał Strzelczyk po rozpoznaniu w dniu 7 sierpnia 2015 r. w Warszawie na rozprawie sprawy z powództwa (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. przeciwko Skarbowi Państwa – Wojewodzie (...) o odszkodowanie na skutek apelacji powoda od wyroku Sądu Okręgowego Warszawa-Praga w Warszawie z dnia 29 sierpnia 2014 r., sygn. akt II C 399/13

1. oddala apelację,
2. zasądza od (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na rzecz Skarbu Państwa – Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa kwotę 2700 (dwa tysiące siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego. Sygn. akt I A Ca 1995/14 UZASADNIENIE Pozwem z dnia 9 maja 2012 r. (...) sp. z o.o. z siedzibą w W. wniosła o zasądzenie od pozwanego Skarbu Państwa – Wojewody (...) , kwoty 100.000 zł wraz z odsetkami, tytułem odszkodowania za szkodę, jaką wywołały decyzje administracyjne dotyczące nieruchomości położonej w W. przy ul. (...) , a mianowicie orzeczenie administracyjne Prezydium Rady Narodowej (...) W. z dnia 22 sierpnia 1950 r. oraz utrzymująca je w mocy decyzja Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia 17 kwietnia 1951 r., na mocy których odmówiono byłym właścicielom przyznania prawa użytkowania wieczystego nieruchomości. Pozwany Skarb Państwa reprezentowany przez Wojewodę (...) zastępowany przez Prokuratorię Generalną Skarbu Państwa, wniósł o oddalenie powództwa i zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów procesu według norm przepisanych. Pozwany podniósł m.in. zarzut przedawnienia roszczenia. Wyrokiem z dnia 29 sierpnia 2014 r. Sąd Okręgowy w Warszawie oddalił powództwo i zasądził od powoda na rzecz pozwanego zwrot kosztów zastępstwa procesowego. Orzeczenie to oparł Sąd o następujące ustalenia faktyczne i ocenę prawną. Nieruchomość przy ul. (...) , składająca się z nieruchomości hipotecznych: K. W. A nr rej. hip. (...) , wschodnia część działki (...) , K. W. Nr (...) , K. W. Nr (...) K. W. Nr (...) , K. W. Nr (...) znajdowała się na terenie objętym działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze (...) (Dz. U. Nr 50, poz. 279). Obecnie w skład dawnej nieruchomości położonej przy ul. (...) wchodzą następujące działki gruntu z obrębu (...) - o powierzchni 1009 m2, oznaczonego jako część działki ewidencyjnej nr (...) , uregulowanego w księdze wieczystej nr (...) stanowiącego aktualnie teren ulicy (...) ; - o powierzchni 2291 m2, oznaczonej jako część działki ewidencyjnej nr (...) , uregulowanej w księdze wieczystej nr (...) stanowiącej aktualnie teren ulicy (...) ; - o powierzchni 519 m2, oznaczonej jako część działki ewidencyjnej nr (...) , uregulowanej w księdze wieczystej nr (...) , stanowiącej teren ulicy (...) ; - o powierzchni 616 m2 oznaczonej jako część działki ewidencyjnej nr (...) , uregulowanej w księdze wieczystej (...) , stanowiącej aktualnie teren ulicy (...) ; - o powierzchni 856 m2 oznaczonej jako część działki ewidencyjnej nr (...) , uregulowanej w księdze wieczystej nr (...) , stanowiącej aktualnie teren ulicy (...) , - o powierzchni 893 m2 oznaczonej jako część działki ewidencyjnej nr (...) , uregulowanej w księdze wieczystej nr (...) , stanowiącej aktualnie teren ulicy (...) , - o powierzchni 247 m2 oznaczonej jako część działki ewidencyjnej nr (...) , uregulowanej w księdze wieczystej nr (...) , stanowiącej teren ulicy (...) , - o powierzchni 864 m2 oznaczonej jako część działki ewidencyjnej nr (...) , uregulowanej w księdze wieczystej nr (...) , stanowiącej teren ulicy (...) , - o powierzchni 8720 m2 oznaczonej jako część działki ewidencyjnej nr (...) uregulowanej w księdze wieczystej nr (...) , stanowiącej teren przy ulicy (...) , - o powierzchni 48 m2 oznaczonej jako część działki ewidencyjnej nr (...) , uregulowanej w księdze wieczystej nr (...) , stanowiącej teren przy ulicy (...) . Na mocy powołanego dekretu powyższe nieruchomości przeszły na własność gminy (...) . W. , a w dniu 13 kwietnia 1950 r., tj. z chwilą likwidacji gmin, na własność Skarbu Państwa. nieruchomości. Orzeczeniem Prezydium Rady Narodowej (...) . W. nr (...) /ca z dnia 22 sierpnia 1950 r. wniosek przedwojennego właściciela nieruchomości, W. Z. o przyznanie prawa własności czasowej został rozpatrzony odmownie. W uzasadnieniu orzeczenia wskazano, iż zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego teren nieruchomości jest przeznaczony pod społeczne budownictwo mieszkaniowe. Minister Gospodarki Komunalnej decyzją z dnia 17 kwietnia 1951 r. nr (...) , utrzymał w mocy powyższą decyzję. Na skutek wniosku J. S. , następcy prawnego W. Z. , decyzją z dnia 24 listopada 1992 r. nr GK.III. (...) -R- (...) Minister Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa, stwierdził nieważność orzeczenia Prezydium Rady Narodowej w (...) W. z dnia 22 sierpnia 1950 r. oraz utrzymującej go w mocy decyzji Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z dnia 17 kwietnia 1951 r. Krąg dotychczasowych współwłaścicieli nieruchomości oraz ich następców prawnych uległ w tym okresie zmianie. W. Z. zmarł 1 lipca 1985 r. Spadek po nim z mocy ustawy nabyły w równych częściach żona H. Z. oraz córka J. S. . Po śmierci H. Z. w dniu 14 marca 1992 r., spadek po niej na podstawie ustawy nabyła córka J. S. . Następnie J. S. zbyła na rzecz powoda (...) sp. z o.o. prawa i roszczenia z tytułu odpowiedzialności odszkodowawczej pozwanego za szkodę, jaką wywołały orzeczenie administracyjne Prezydium Rady Narodowej (...) W. z dnia 22 sierpnia 1950 r. oraz utrzymująca je w mocy decyzja Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia 17 kwietnia 1951 r. Po ponownym rozpatrzeniu wniosku złożonego w dniu 12 lutego 1949 r. przez W. Z. , Prezydent (...) . W. , decyzjami z dnia 19 października 2011 r. odmówił (...) Sp. z o. o. z siedzibą w W. ustanowienia prawa użytkowania wieczystego gruntu położonego przy ul. (...) oznaczonego hipotecznie jako K. W. A nr rej. hip. (...) , wschodnia część działki (...) , K. W. Nr (...) K. W. Nr (...) , K. W. Nr (...) , K. W. Nr (...) Dokonując oceny prawnej powyższych ustaleń faktycznych, zważył Sąd, że powód wywodził swoje roszczenie w oparciu o decyzje administracyjne: orzeczenie prezydium Rady Narodowej z dnia 22 sierpnia 1950 r. oraz utrzymującą je w mocy decyzję Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia 17 kwietnia 1951 r., odmawiające dotychczasowym właścicielom prawa własności czasowej do nieruchomości, których nieważność została stwierdzona decyzją nadzorczą Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 24 listopada 1992 r. Z uwagi na fakt, iż obie te decyzje zostały wydane przed wejściem w życie noweli do kodeksu cywilnego z dnia 17 marca 2004 r. o zmianie ustawy Kodeks cywilny oraz niektórych ustaw (Dz. U. Nr 162, poz. 1692), uchylającej przepis art. 160 k.p.c. , tj. przed 1 września 2004 r., podstawą roszczeń powoda stanowił art. 160 § 1, 2, 3 i 6 k.p.a. związku z art. 5 powołanej ustawy. Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 31 marca 2011 r. (III CZP 112/10) wyraził pogląd, że do roszczeń o naprawienie szkody wyrządzonej ostateczną decyzją administracyjną wydaną przed dniem 1 września 2004 roku, której nieważność lub wydanie jej z naruszeniem art. 156 § 1 kpa stwierdzono po tym dniu, ma zastosowanie art. 160 § 1, 2, 3 i 6 k.p.a. Dlatego też zgłoszony przez pozwanego zarzut przedawnienia roszczeń, rozpatrywał Sąd w oparciu o art. 160 § 6 k.p.a. i uznał go za zasadny. Zgodnie z tym przepisem, roszczenie o odszkodowanie przedawnia się z upływem trzech lat od dnia, w którym stała się ostateczna decyzja stwierdzająca nieważność decyzji wydanej z naruszeniem przepisu art. 156 § 1 , albo decyzja, w której organ stwierdził, w myśl art. 158 § 2 k.p.a. Najpóźniej zatem przed upływem trzech lat strona powinna dokonać czynności przed sądem lub innym organem powołanym do rozpoznania spraw lub egzekwowania roszczeń. W niniejszej sprawie, decyzją ostateczną w rozumieniu powyższego przepisu była decyzja nadzorcza Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 24 listopada 1992 r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności orzeczenia Prezydium Rady Narodowej (...) . W. z dnia 22 sierpnia 1950 r. i utrzymującej ją w mocy decyzji Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia 17 kwietnia 1951 r. Wniesienie zatem pozwu w dniu 2 maja 2012 r. nastąpiło po upływie trzyletniego terminu przedawnienia. Ponieważ powód upatruje źródła szkody w powyższych decyzjach administracjach dotyczących odmowy ustanowienia prawa własności czasowej gruntu na rzecz swoich poprzedników prawnych, stąd nie pozostaje w związku z przedmiotem sprawy, w ramach kwestionowania zarzutu przedawnienia roszczenia, odwoływanie się przez powoda do decyzji odmownych Prezydenta (...) W. z 2011 roku i obliczenie przedawnienia roszczenia przy uwzględnieniu daty ich wydania. Z art. 160 k.p.a. wynika bowiem, że bieg terminu przedawnienia rozpoczyna się od momentu uprawomocnienia się decyzji nadzorczej. Zobowiązanie pozwanego powstało z chwilą spełnienia przesłanek, z którymi ustawa łączy odpowiedzialność odszkodowawczą, tj. w oparciu o decyzje odmowne z 1950 i 1950 roku i o decyzję wydaną w postępowaniu nadzorczym w 1992 roku, zatem doszło do uchybienia terminu określonego w art. 160 § 6 k.p.a. W konsekwencji, Sąd uznał, że roszczenie powoda jest przedawnione i dlatego też powództwo oddalił. W apelacji od powyższego wyroku powód zarzucił naruszenie art. 160 § 6 k.p.a. w zw. z art. 117 §1 i 2 k.c. przez błędną wykładnię i nieuzasadnione zastosowanie na skutek uznania roszczenia powoda za przedawnione w sytuacji, gdy istnienie szkody, jakiej naprawienia domagał się powód i konsekwentnie wymagalność roszczenia odszkodowawczego powstała z chwilą negatywnego rozpoznania wniosku dekretowego poprzednika prawnego powoda w odniesieniu do nieruchomości przywołanych w pozwie mocą decyzji Prezydenta (...) W. wydanych w 2011 r. W konkluzji wniósł skarżący o uchylenie wyroku w całości. W uzasadnieniu podniósł, że stanowisko zaprezentowane przez Sąd pierwszej instancji pomija te poglądy, które warunkują skuteczność odszkodowań mających genezę w dekrecie (...) od ostatecznego negatywnego rozpoznania wniosku o ustanowienie własności czasowej nieruchomości (...) . Wywodzi skarżący, że skoro przepis mówi o przedawnieniu roszczenia, to odnosi się do roszczeń istniejących, a zatem przedawnienie należy łączyć ze stanem wymagalności roszczenia, niezależnie czy jest ono regulowane co do terminu przepisami kodeksu cywilnego , czy też przepisami ustaw szczególnych. Zdaniem skarżącego przy wykładni art. 160 § 6 k.p.a. należy posłużyć się nie tyle wykładnią językową, która prowadzi na manowce, co wykładnią systemową. Przytoczył orzeczenia Sądu Najwyższego zawierające stanowisko, iż ustalenia i oceny odnośnie do istnienia szkody wyrządzonej wskutek stwierdzenia nieważności orzeczenia administracyjnego oraz istnienia normalnego związku przyczynowego między takim stwierdzeniem a szkodą mają jedynie hipotetyczny charakter do czasu zakończenia postępowania administracyjnego w sprawie o ustanowienie użytkowania wieczystego gruntu albo tzw. gruntu zamiennego, a przed ponownym rozpoznaniem wniosku dekretowego byłych właścicieli, szkoda poniesiona przez powodów istnieje tylko potencjalnie. Wywodzi stąd skarżący, że wystąpienie o odszkodowanie w sytuacji nierozpoznania wniosków dekretowych byłoby nie tylko nieracjonalne, ale i przedwczesne. Wskazał nadto, że Sąd pierwszej instancji pominął, że podstawa faktyczna powództwa objęła również odmowne decyzje w sprawie ustanowienia użytkowania wieczystego z 2011 r. oraz stanowisko (...) W. o braku możliwości przyznania powodowi gruntów zamiennych. Pozwany wniósł o oddalenie apelacji i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje. Apelacja jest niezasadna i podlega oddaleniu. Sąd Apelacyjny podziela ustalenia stanowiące podstawę faktyczną rozstrzygnięcia i przyjmuje je za własne. Nie były one kwestionowane przez skarżącego. Istota sporu sprowadzała się bowiem do kwestii prawnych, a mianowicie do udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy w przypadku stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej odmawiającej przyznania własności czasowej, były właściciel ( jego następcy prawni) winien wystąpić z roszczeniem odszkodowawczym za szkodę spowodowaną uszczerbkiem majątkowym w postaci utraty prawa użytkowania nieruchomości, w terminie trzech lat od otrzymania ostatecznej decyzji nadzorczej stwierdzającej nieważność decyzji dekretowej ( art. 160 § 6 k.p.a. ), czy też termin ten rozpocznie swój bieg dopiero z momentem ponownego negatywnego rozpoznania wniosku dekretowego lub, czy ponowne rozpoznanie wniosku powoduje przerwanie biegu przedawnienia terminu z art. 160 § 6 k.p.a. W ocenie Sądu Apelacyjnego tylko na pierwsze z postawionych pytań należy udzielić odpowiedzi pozytywnej. Regulacja zawarta w art. 160 k.p.a. przewiduje szczególny reżim odpowiedzialności odszkodowawczej, w związku z tym przepis ten powinien być wykładany ściśle. Sformułowanie art. 160 § 6 k.p.a. nie pozostawia zaś żadnej wątpliwości, że wymagalność szczególnego roszczenia odszkodowawczego przewidzianego w tym przepisie ustawodawca związał z dniem, w którym ostateczna stała się decyzja stwierdzająca nieważność decyzji wydanej z naruszeniem prawa art. 156 § 1 k.p.a. , a ściślej jej doręczenie stronie uprawnionej (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 lutego 2003 r., I CKN 63/01, OSNC 2004/5/78). Data zatem wydania ostatecznej decyzji nieważnościowej jest elementem stanu prawnego, którego powstanie decyduje o stosowaniu przepisów regulujących odpowiedzialność za wyrządzenie szkody wydaniem wcześniejszej decyzji. Co prawda w uchwale Sądu Najwyższego 7 sędziów z dnia 20 stycznia 2014 r. wyrażono pogląd, że termin przedawnienia roszczenia o odszkodowanie przewidziany w art. 160 § 6 k.p.a. rozpoczyna bieg z chwilą bezskutecznego upływu terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, a w razie jego złożenia - z chwilą wydania decyzji po ponownym rozpatrzeniu sprawy ( III CZP 78/14, OSNC 2015/6/66), jednak sytuacja opisana w tym orzeczeniu nie ma znaczenia dla ustalenia początku terminu przedawnienia w sprawie niniejszej, gdyż nie występuje w niej problem ponownego rozpoznania sprawy w rozumieniu art. 127 § 3 k.p.a. Zgodnie też z ugruntowanym orzecznictwem Sądu Najwyższego termin przewidziany § 6 art. 160 k.p.a. zawsze rozpoczynał swój bieg w dniu, w którym decyzja nadzorcza stawała się ostateczna, „ bez względu na to, kiedy szkoda powstała lub się ujawniła” (por. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 16 lipca 2009 r., I CSK 499/08, Lex nr 528228; z dnia 18 kwietnia 2008 r., II CSK 639/07, Lex nr 515705, z dnia 5 grudnia 2007 r., I CSK 301/07, Lex nr 371425, z dnia 20 lutego 2003 r., I CKN 63/01, OSNC 2004/5/78, czy uzasadnienie uchwały Sądu Najwyższego z dnia 17 lutego 2006 r., III CZP 84/05, OSNC 2006/7-8/114). W niniejszej sprawie bezsporne jest, że ostateczna decyzja nadzorcza została wydana w dniu 24 listopada 1992 r., a pozew został wniesiony 9 maja 2012 r., a więc prawie dwadzieścia lat od początku terminu przedawnienia określonego zgodnie z art. 160 § 6 k.p.a. Nie ulega też w ocenie Sądu Apelacyjnego wątpliwości, że konieczność ponownego rozpoznania wniosku przeddekretowego właściciela nieruchomości z dnia 12 lutego 1949 r., w związku ze stwierdzeniem nieważności decyzji odmawiających jego uwzględnienia, nie stanowi zdarzenia wymienionego w art. 123 § 1 k.c. jako podstawa przerwania biegu przedawnienia. Ponowne rozpoznanie przez organ administracyjny wniosku dekretowego nie jest wszak czynnością strony przedsięwziętą bezpośrednio w celu dochodzenia lub ustalenia albo zaspokojenia roszczenia dochodzonego w sprawie niniejszej, której przedmiotem jest odszkodowanie za szkodę spowodowaną bezprawną decyzją administracyjną. Złożenie wniosku o przyznanie własności czasowej do nieruchomości nie mogło zatem stanowić czynności zmierzającej do dochodzenia naprawienia szkody spowodowanej decyzją odmawiającą jego uwzględnienia, zwłaszcza że roszczenie to powstało w wyniku podjęcia decyzji nadzorczej, która została wydana 50 lat po odmowie uwzględnienia tego wniosku. Trudno też tu mówić o wyborze przez stronę powodową formy restytucji naturalnej, skoro postępowanie miało na celu rozpoznanie wniosku złożonego w 1949 r., ukierunkowanego obecnie na ustanowienie użytkowania wieczystego nieruchomości. Było to odrębne i proceduralnie samoistne postępowanie, które nie miało za przedmiot odszkodowania, w jakiejkolwiek jego postaci. Wprawdzie ma rację skarżący, że brak jest możliwości antycypowania rozstrzygnięcia administracyjnego w przedmiocie użytkowania wieczystego, niemniej – jak wyżej podniesiono – stwierdzenie przesłanki szkody nie rzutuje na bieg terminu przedawnienia. Okoliczność, że dopiero zakończenie postępowania w sprawie ponownego rozpoznania wniosku o ustanowienie użytkowania wieczystego pozwoli na ustalenie istnienia szkody i jej rozmiaru, może stanowić podstawę do zawieszenia postępowania w sprawie o odszkodowanie ( art. 177 § 1 pkt 3 k.p.c. ), lecz nie uzasadnia tezy prezentowanej w apelacji, że do czasu ponownego rozpoznania wniosku termin przedawnienia nie biegnie. Niezasadne jest też stanowisko skarżącego odnośnie do wymagalności roszczenia odszkodowawczego. W tym zakresie stanowisko Sądu Najwyższego jest także ugruntowane. Zgodnie z nim (por. wyrok z dnia 18 kwietnia 2008 r., II CSK 639/07, Lex nr 515705), przy zobowiązaniach, dla których podstawę prawną stanowi art. 160 k.p.a. , ustawodawca wyraźnie odróżnia moment powstania samego zobowiązania i roszczenia o odszkodowanie, od chwili wymagalności takiego roszczenia. Gdy chodzi o wskazanie osoby odpowiedzialnej za naprawienie szkody podstawowe znaczenie, zgodnie z art. 36 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 32, poz. 191 z późn. zm.), ma moment powstania zobowiązania (wydania decyzji, która wyrządziła szkodę). Natomiast wymagalność roszczeń wynikających z takiego zobowiązania oraz ich przedawnienie zostało w art. 160 § 6 k.p.a. związane - inaczej niż przy innych czynach niedozwolonych - z chwilą gdy stała się ostateczna decyzja stwierdzająca nieważność decyzji wyrządzającej szkodę lub decyzja stwierdzająca, że decyzja wyrządzająca szkodę, została wydana z naruszeniem art. 156 § 1 k.p.a. Takie rozróżnienie pomiędzy skutkami powstania zobowiązania Skarbu Państwa do naprawienia szkody spowodowanej wydaniem decyzji administracyjnej a wymagalnością i przedawnieniem wynikających z niego roszczeń znalazło swoje wyraźne potwierdzenie w orzecznictwie Sądu Najwyższego. W uchwale siedmiu sędziów z dnia z dnia 7 grudnia 2006 r., III CZP 99/2006 (OSNC 2007/6/79) Sąd Najwyższy wskazał, że dla ustalenia osoby odpowiedzialnej za szkodę wywołaną wydaniem decyzji administracyjnej decydujące znaczenie ma to kiedy została ona wydana. Z drugiej strony za ugruntowane w orzecznictwie tego Sądu można uznać stanowisko, że wymagalność roszczenia o naprawienie szkody wyrządzonej wydaniem decyzji administracyjnej została uregulowana wyłącznie w art. 160 § 6 k.p.a. i nie stosuje się w tym wypadku przepisów ogólnych o czynach niedozwolonych, tak Sąd Najwyższy w uchwale siedmiu sędziów z dnia 26 stycznia 1989 r., III CZP 58/1988 (OSNC 1989/9/129) oraz w uchwale siedmiu sędziów z dnia z dnia 26 kwietnia 2006 r., III CZP 125/05 (OSNC 2006/12/194). Podzielając powyższe rozważania, Sąd Apelacyjny podziela stanowisko Sądu pierwszej instancji o zasadności zarzutu przedawnienia roszczenia powoda. Rację ma skarżący, że dla bytu roszczenia odszkodowawczego podstawowe znaczenie ma fakt istnienia szkody, skoro jednak w rozpatrywanej sprawie istniała już ostateczna decyzja nadzorcza Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa, stwierdzająca nieważność decyzji z 1950 r i 1951 r., stanowiących źródło szkody, jaką poniosła strona powodowa, to - zgodnie z jednoznacznym brzmieniem art. 160 § 6 k.p.a. - rozpoczął się bieg trzyletniego terminu. Strona powodowa była więc zobowiązana do podjęcia w tym terminie czynności zmierzającej bezpośrednio do dochodzenia, ustalenia, zaspokojenia lub zabezpieczenia roszczenia, tylko bowiem taka czynność mogła, zgodnie z art. 123 § 1 pkt 1 k.c. , przerwać bieg przedawnienia ( por. powołany wyżej wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 lutego 2003 r.). Czynnością tą było wystąpienie w powyższym terminie o odszkodowanie, wówczas do organu administracji publicznej, który stwierdził nieważność decyzji z powodu naruszenia art. 156 § 1 k.p.a. ( art. 160 § 4 k.p.a. ). Do rozpatrującego wniosek o odszkodowanie organu administracyjnego należała ocena, czy rozstrzygnięcie sprawy o odszkodowanie nie jest uzależnione od zakończenia postępowania w sprawie ponownego rozpoznania wniosku o ustanowienie użytkowania wieczystego. W przypadku ustalenia takiej zależności ( która niewątpliwie występowała, gdyż od zakończenia tego drugiego postępowania zależało istnienie po stronie powodowej szkody), organ ten zapewne zawiesiłby postępowanie o odszkodowanie do czasu zakończenia sprawy w przedmiocie wniosku przeddekretowego właściciela nieruchomości. Tylko takie zachowanie doprowadziłoby do przerwania biegu przedawnienia w rozumieniu art. 123 § 1 pkt 1 k.c. Strona powodowa ( poprzednicy prawni powoda) nie skorzystali z tego trybu, a o odszkodowanie wystąpili prawie dwadzieścia lat po wydaniu decyzji nadzorczej. Dla oceny zarzutu przedawnienia dochodzonego roszczenia w płaszczyźnie art. 160 § 1 k.p.a. , z przyczyn wyżej przedstawionych, nie ma jednak znaczenia okoliczność, że dopiero w 2011 r. został ostatecznie rozpoznany wniosek o ustanowienie użytkowania wieczystego. Mając na uwadze powyższe, Sąd Apelacyjny oddalił apelację powoda jako pozbawioną uzasadnionych podstaw ( art. 385 k.p.c. ). O kosztach postępowania apelacyjnego ( kosztach zastępstwa procesowego pozwanego) orzeczono zgodnie z zasada odpowiedzialności za wynik procesu wyrażoną w art. 98 § 1 i 3 k.p.c. , a ich wysokość ustalono na podstawie § 2 ust. 2 w zw. § 6pkt 6 w zw. z § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r., w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu ( Dz. U. 2013.490).