Sad powszechny, III Ca 1080/15

Sygn. akt III Ca 1080/15 UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem zaocznym z dnia 13 maja 2015 roku w sprawie z powództwa (...) Spółki Akcyjnej w W. przeciwko S. L. o zapłatę, Sąd Rejonowy w Rawie Mazowieckiej oddalił powództwo. Apelację od powyższego wyroku wniosła strona powoda i zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie przepisów prawa procesowego mające wpływ na jego wynik, a mianowicie:

1. a)art. 213 § 2 k.p.c. poprzez brak jego zastosowania, tj. nie uwzględnienia uznania powództwa przez stronę pozwaną, która dnia 14 kwietnia 2015 roku dokonała dobrowolnej spłaty roszczenia, tym samym w całości uznała roszczenie powoda;
2. b)art. 233 § 1 k.p.c. i art. 230 k.p.c. poprzez brak wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego, prowadzącego do błędu subsumcyjnego, wydanie orzeczenia niezgodnego ze stanem faktycznym. W oparciu o wskazane zarzuty strona wniosła o zamianę zaskarżonego wyroku poprzez zasądzenie na rzecz powoda (...) S.A. od pozwanego odsetek ustawowych od kwoty 1.128,69 zł od dnia 8 sierpnia 2014 roku do dnia 14 kwietnia 2015 roku wraz z kosztami postępowania za I instancję, w tym kosztami zastępstwa prawnego wg norm przepisywanych wraz z kwotą 17.00 zł tytułem uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa oraz umorzenie postępowania w pozostałym zakresie. Strona powodowa wniosła również o przeprowadzenie dowodu i dołączenie do akt sprawy potwierdzenia spłaty roszczenia w kwocie 1.128,69 zł z dnia 14 kwietnia 2015 roku dokonaną przez stronę pozwaną. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelację należało uznać za bezzasadną. Sąd Okręgowy przyjmuje za własne dokonane przez Sąd I instancji ustalenia stanu faktycznego, który znajduje oparcie w zebranym w sprawie materiale dowodowym, podobnie jak dokonaną przez ten Sąd ocenę prawną roszczenia. Zgodnie z art. 505 13 § 2 kpc , jeżeli Sąd drugiej instancji nie przeprowadził postępowania dowodowego, uzasadnienie wyroku powinno zawierać jedynie wyjaśnienie podstawy prawnej wyroku z przytoczeniem przepisów prawa. W ocenie Sądu Okręgowego zaskarżone orzeczenie jest prawidłowe i nie narusza dyspozycji powołanych przez Sąd Rejonowy przepisów prawa materialnego i procesowego. Zaskarżenie merytorycznego orzeczenia w postępowaniu zwykłym w drodze apelacji zostało ukształtowane zasadniczo jako system apelacji pełnej, co wiąże się z brakiem katalogu podstaw zaskarżenia. W związku z tym strona wnosząc apelację, nie musi jej opierać na wskazanych przez ustawę przyczynach, lecz każdego rodzaju naruszenie przepisów zarówno prawa materialnego, jak i procesowego może stanowić podstawę do wniesienia apelacji. W postępowaniu uproszczonym wprowadzone zostało odstępstwo od tej reguły, gdyż podstawy zaskarżenia wyroku w drodze apelacji zostały wymienione enumeratywnie. W postępowaniu uproszczonym apelację można oprzeć jedynie na zarzutach naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy ( art. 505 9 § 11 KPC ). W związku z powyższym podstawą zarzutu nie może być np. błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy przez sąd I instancji. Strona może w apelacji powołać nowe fakty i dowody, tylko gdy ich powołanie w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji nie było możliwe albo potrzeba powołania się na nie wynikła później, jednocześnie wskazując okoliczności usprawiedliwiające zgłoszenie nowych faktów i dowodów dopiero w apelacji ( art. 381 KPC ). Przepis art. 339 § 2 KPC przewiduje domniemanie zgodności twierdzeń powoda z rzeczywistym stanem rzeczy (wyr. SN z 6.6.1997 r., I CKU 87/97, L. ). Oznacza to, że sąd wydając wyrok zaoczny nie dokonuje weryfikacji prawdziwości twierdzeń o faktach przytoczonych przez powoda, chyba że budzą one uzasadnione wątpliwości albo zostały przytoczone w celu obejścia prawa. Jednakże Sąd rozpoznający sprawę w warunkach zaoczności ma obowiązek rozważyć, czy w świetle przepisów prawa materialnego twierdzenia powoda uzasadniają uwzględnienie żądania (wyr. SN z 31.3.1999 r., I CKU 176/97, Prok. i Pr. 1999, Nr 9, poz. 30; wyr. SN z 15.3.1996 r., I CRN 26/96, OSNC 1996, Nr 7-8, poz. 108; wyr. SN z 15.9.1967 r., III CRN 175/67, OSNCPiUS 1968, Nr 8, poz. 142). W przypadku negatywnych ustaleń w tym zakresie sąd powinien wydać wyrok zaoczny oddalający powództwo. W rozpoznawanej sprawie strona reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika nie złożyła żadnych dowodów dotyczących dochodzonego roszczenia, a te, które złożono w kserokopiach nie były poświadczone za zgodność z oryginałem przez profesjonalnego pełnomocnika powoda, co więcej do apelacji załączono dokument, który nie został po pierwsze poświadczony za zgodność przez pełnomocnika, a po drugie, zgodnie z treścią art. 381 kpc strona, która powołuje w postępowaniu apelacyjnym nowe fakty lub dowody, powinna wykazać, że nie mogła ich powołać w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji lub że potrzeba powołania się na nie wynikła później. Oba te wymagania nie zostały we wniosku dowodowym strony apelującej w jakikolwiek sposób spełnione, a w związku z tym załączona kopia nie mogła stanowić podstawy orzekania. Pogląd apelującego, że zaskarżony wyrok winien być zmieniony na skutek uiszczenia przez pozwanego dochodzonej pozwem należności jest nietrafny, ponieważ zgodnie z poglądami judykatury, jeżeli powód po spełnieniu świadczenia przez pozwanego po doręczeniu pozwu nie cofnął pozwu, sąd oddala powództwo (uchwała SN z dnia 26 lutego 2014 roku III CZP 119/13). Biorąc powyższe pod uwagę Sąd Okręgowy w Łodzi na podstawie art. 385 kpc oddalił apelację jako bezzasadną.