Sad powszechny, IV K 461/14

(1)pełniących służbę w nieumundurowanym patrolu, którzy podjęli jego obserwację. O godzinie 17:31 M. P. wszedł do sklepu (...) . Wewnątrz podszedł do regału, z którego podniósł telefon (...) 5S o numerze (...) o wartości 2799 zł. Cążkami do paznokci przeciął kabel zabezpieczający i włożył telefon do lewego rękawa swojej kurtki, po czym wyszedł ze sklepu. Gdy opuścił CH (...) wyjściem na ul. (...) , podeszli do niego funkcjonariusze J. i P. , doprowadzili go do pomieszczenia policyjnego na terenie Dworca PKP W. Wileńska, a następnie przeszukali go, ujawniając przy nim tablet i telefon z uszkodzonym urządzeniem zabezpieczającym. Wobec podejrzenia popełnienia czynu zabronionego dokonali zatrzymania M. P. oraz zabezpieczenia przedmiotów. W dniu 18 maja 2014 r. osoby upoważnione przez pokrzywdzonych (...) S.A. ( O. ) oraz (...) S.A. odebrały za pokwitowaniem skradzione przedmioty (k. 66, 68, 69). Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie : wyjaśniań oskarżonego M. P. (k. 45-46, 229-230), protokołu zatrzymania osoby (k. 2), protokołu przeszukania osoby (k. 4-6), zeznań świadka E. K. (k. 8-10), zeznań świadka P. J. (k. 14-15), zeznań świadka H. P. (k. 18-21, 75-76), zeznań świadka Ł. W. (k. 28-30), protokołu przeszukania pomieszczeń (k. 22-26, 78-79), danych osobopoznawczych (k. 17, 47, 80), protokołów oględzin rzeczy – iPhone i iPad (k. 36-41), protokołu zajęcia mienia ruchomego (k. 49-50), protokołu zatrzymania rzeczy – nagrania z K. (k. 51-55), protokołu oględzin nagrania z monitoringu (k. 57-63), protokołu oględzin nagrania z monitoringu – Złote T. (k. 90-92). W toku postepowania przygotowawczego M. P. przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów i złożył wyczerpujące wyjaśnienia, w których opisał swoje czynności po przyjeździe do W. , w tym dokonanie kradzieży w salonie (...) na terenie centrum Złote T. poprzez przecięcie cążkami kabla alarmu. Wskazał, że następnie pojechał na P. , spotkał się ze znajomym o imieniu K. , a później już samodzielnie udał się do centrum handlowego (...) , gdzie chodził po sklepach z zamiarem ukradzenia czegokolwiek. Wreszcie w sklepie (...) dokonał kradzieży telefonu poprzez przecięcie kabla urządzenia zabezpieczającego. Gdy tylko opuścił centrum handlowe, został ujęty przez funkcjonariuszy (k. 45-46). Podczas rozprawy głównej ponownie przyznał się do winy i podtrzymał wcześniejsze wyjaśnienia, z tym że zaznaczył, iż w CH (...) nie działał ze z góry powziętym zamiarem, a jedynie skorzystał z nadarzającej się okazji (k. 229-230). Sąd zważył co następuje Sąd dał wiarę wyjaśnieniom M. P. , albowiem były one szczegółowe, wyczerpujące, a także zbieżne z pozostałym zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. Oskarżony konsekwentnie przyznawał się do popełnienia zarzucanych mu czynów i opisał sposób ich dokonania. Przedstawiona przez niego wersja w pełni koresponduje zabezpieczonymi w sprawie nagraniami monitoringu oraz z zeznaniami złożonymi przez świadków, szczególnie przez P. J. . Sąd uznał za w pełni wiarygodne zeznania świadka P. J. , który jako funkcjonariusz Komisariatu (...) Policji w W. w ramach wykonywanych obowiązków służbowych podjął obserwację oskarżonego na terenie dworca PKP W. Wileńska i CH (...) , a następnie dokonał jego zatrzymania i przeszukania. Zeznania złożone przez świadka są logiczne, spójne i zgodne z treścią pozostałego materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie. Należy stwierdzić, iż świadek będąc osobą obcą dla oskarżonego nie miał powodu aby bezpodstawnie go obciążać, jednocześnie jako funkcjonariusz publiczny wykonywał czynności służbowe, a więc działał w sposób rutynowy, z należytą starannością i wnikliwością. Okoliczności przez niego wskazane znajdują potwierdzenie w treści sporządzonej dokumentacji procesowej. Tym samym zeznania P. J. uznać należało za w pełni wiarygodne i zgodne z rzeczywistym przebiegiem zdarzenia. Sąd dał wiarę relacji Ł. W. , który jako sprzedawca w placówce (...) w CH (...) opisał sposób zabezpieczenia eksponowanego w salonie towaru oraz okoliczności wykrycia kradzieży (...) nr (...) . Zważywszy jednak, że nie był on bezpośrednim świadkiem zdarzenia jego zeznania miały ograniczoną wartość przy ustalaniu stanu faktycznego. Podobnie Sąd ocenił relację E. K. . Jej wiedza ograniczyła się jedynie do faktu, iż w dniu 15 maja 2014 r. nieznany jej sprawca na terenie sklepu (...) , gdzie jest zatrudniona dokonał kradzieży telefonu komórkowego marki (...) S5 G. o numerze (...) . Również zeznania H. P. , acz uznane przez Sąd za wiarygodne, nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Matka oskarżonego ma bowiem ograniczony kontakt z synem, wiedziała jedynie, iż przebywa on głównie zagranicą i krótko przedtem odbywał karę pozbawienia wolności. W trakcie rozprawy Sąd uznał za ujawnione bez odczytywania zeznania E. K. (k. 8-10), P. J. (k. 14-15), H. P. (k. k. 18-21, 75-76) oraz Ł. W. (k. 28-30) złożone w trakcie postępowania przygotowawczego uznając wobec braku sprzeciwu stron, iż bezpośrednie przeprowadzenie tych dowodów nie jest niezbędne. Istotnymi dowodami w sprawie są zabezpieczone nagrania monitoringu. Nagranie z CH (...) obejmuje obraz na wejście do centrum od strony jezdni północnej Dworca Centralnego. O godzinie 12:11:50 osoba odpowiadająca rysopisowi oskarżonego wychodzi z drzwi obrotowych i kieruje się w stronę centralnej alejki, zaś o godzinie 12:31:41 mężczyzna ten opuszcza centrum przez te same drzwi, za drzwiami skręca w lewo trzymając przy uchu jakiś przedmiot jakby rozmawiał przez telefon. Na obrazie z kamery obejmującej wyjście w stronę Dworca o godzinie 12:32:31 widać tego samego mężczyznę idącego w kierunku ul. (...) i rozmawiającego przez telefon (k. 90-92). Na nagraniu z monitoringu w sklepie (...) w CH (...) widać, jak mężczyzna odpowiadający wyglądem oskarżonemu o godzinie 17:31 wchodzi do sklepu, podchodzi do regału ustawionego pośrodku sklepu, zatrzymuje się przy nim, odkłada trzymaną w ręce gazetę, ogląda telefon wyeksponowany na regale, rozgląda się, zabiera gazetę, odchodzi w głąb sklepu, po czym wraca do regału, zabiera telefon i chowa go w gazetę, a następnie udaje się do wyjścia, wychodząc ze sklepu o godzinie 17:33 (k. 56-63). Odnośnie pozostałych dowodów zgromadzonych w sprawie zaliczonych w poczet materiału dowodowego na podstawie art. 394 § 1 i 2 k.p.k. , w szczególności protokołu zatrzymania osoby (k. 2), protokołu przeszukania osoby (k. 4-6), protokołu przeszukania pomieszczeń (k. 22-26, 78-79), danych osobopoznawczych (k. 17, 47, 80), protokołów oględzin rzeczy – (...) i (...) (k. 36-41), protokołu zajęcia mienia ruchomego (k. 49-50), protokołu zatrzymania rzeczy – nagrania z (...) (k. 51-55), Sąd uwzględnił je przy ustalaniu stanu faktycznego nie znajdując podstaw do zakwestionowania ich autentyczności ani prawdziwości zawartych w nich treści. Dane o karalności (k. 82-89, 120-127) miały znaczenie uzupełniające. W świetle tak ukształtowanego materiału dowodowego, po dokonaniu jego oceny w oparciu o kryteria zawarte w art. 7 k.p.k. Sąd uznał, iż nie ulega wątpliwości, że oskarżony M. P. w dniu 15 maja 2014 roku w sklepie (...) w Centrum Handlowym (...) dokonał zaboru w celu przywłaszczenia (...) marki (...) o numerze (...) wraz z zabezpieczeniami antykradzieżowymi, czym spowodował straty w wysokości 3000 zł na szkodę (...) S.A. oraz w sklepie (...) w Centrum Handlowym (...) dokonał zaboru w celu przywłaszczenia telefonu komórkowego iPhone o numerze (...) wraz z zabezpieczeniem antykradzieżowym, czym spowodował straty w wysokości 2799 zł na szkodę (...) S.A. , czym wypełnił znamiona czynu z art. 278 § 1 k.k. Przestępstwo stypizowane w przywołanym artykule skierowane jest przeciwko własności, posiadaniu oraz prawom rzeczowym i obligacyjnym do rzeczy ruchomej przedstawiającej wartość majątkową poprzez jej zabór w celu przywłaszczenia. Znamiona tego czynu zabronionego wyczerpuje bezprawny zabór cudzego mienia, przedstawiającego wartość materialną, w zamiarze przywłaszczenia, przy czym zabór mienia następuje bezprawnie, bez żadnej do tego podstawy i bez zgody właściciela lub osoby, od której mienie zabrano (wyrok SN z 18 grudnia 1998 r., IV KKN 98/98, Prok. i Pr. 1999, nr 7-8, poz. 5). Konstytutywną cechą przestępstwa określonego w art. 278 § 1 k.k. jest zamiar przywłaszczenia, bez względu na to, jaka była pobudka działania sprawcy. Nadmienić przy tym trzeba, że działanie z zamiarem przywłaszczenia rzeczy nie jest równoznaczne z działaniem w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, bowiem zabór cudzej rzeczy w celu przywłaszczenia może wynikać z pobudek całkowicie odmiennych niż osiągnięcie korzyści majątkowej (por. M. Dąbrowska-Kardas, P. Kardas, Komentarz do art.278 k.k. [w:] A. Zoll (red) i in., Kodeks karny. Część szczególna. Tom III. Komentarz do art. 278-363 k.k. , Zakamycze 2006). Przekładając powyższe na realia rozpatrywanej sprawy wskazać trzeba, iż M. P. dokonał bezprawnego zaboru urządzeń elektronicznych ze sklepów spełniając tym samym przesłanki przewidziane w art. 278 § 1 k.k. Zważywszy ponadto, że M. P. popełnił dwa czyny zabronione z wykorzystaniem takiej samej sposobności tego samego dnia w odstępie zaledwie około pięciu godzin, Sąd w oparciu o art. 91 § 1 k.k. uznał, że przestępstwa te stanowią ciąg przestępstw z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. Przy wymiarze kary jako okoliczność obciążającą Sąd potraktował uprzednią wielokrotną karalność M. P. – w tym także za przestępstwa przeciwko mieniu – tak w kraju jak i zagranicą, a także fakt, iż dopuścił się on kradzieży w ciągu tygodnia od chwili zwolnienia go z zakładu karnego po odbyciu kary 4 miesięcy pozbawienia wolności za czyn z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. , co świadczy o znacznym stopniu jego demoralizacji (k. 82-89, 120-127). Jako okoliczność łagodzącą sąd potraktował przyznanie się oskarżonego do winy oraz wystąpienie z wnioskiem o dobrowolne poddanie się karze. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Sąd uznał, że wymierzona oskarżonemu M. P. kara 4 miesięcy pozbawienia wolności, a więc w wymiarze zaproponowanym w trakcie rozprawy głównej w trybie art. 387 k.p.k. , jest adekwatna do stopnia winy oraz stopnia społecznej szkodliwości czynu, a także spełni wobec niego wychowawcze i zapobiegawcze cele o których mowa w art. 53 § 1 k.k. Przy określaniu wymiaru kary Sąd miał na uwadze, iż przestępstwo kradzieży charakteryzuje się wysokim stopniem społecznej szkodliwości, albowiem godzi w tak podstawowe dobra prawne jakimi są prawo własności, posiadanie oraz inne prawa rzeczowe i obligacyjne przysługujące danemu podmiotowi do rzeczy. Sąd nie miał jednocześnie wątpliwości, że brak jest w obecnej chwili podstaw do uznania, iż w stosunku do oskarżonego występuje pozytywna prognoza kryminologiczna odnośnie przestrzegania przez niego porządku prawnego w przyszłości, której istnieje uzasadniałoby zastosowanie wobec niego instytucji warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej kary pozbawienia wolności. W ocenie Sądu tylko orzeczenie w stosunku do M. P. bezwzględnej kary, która będzie realnie wykonywana i stanowić będzie odczuwalną dolegliwość, przyczyni się do zmiany jego postępowania i skłoni do przestrzegania porządku prawnego w przyszłości. Na poczet orzeczonej kary stosownie do dyspozycji art. 63 § 1 k.k. Sąd zaliczył okres rzeczywistego pozbawienia wolności oskarżonego w niniejszej sprawie od dnia 15 maja 2014 r. godz. 18:00 do dnia 16 maja 2014 r. godz. 14:45. W myśl art. 46 § 1 k.k. w razie skazania sąd może orzec, a na wniosek pokrzywdzonego lub innej osoby uprawnionej orzeka obowiązek naprawienia, w całości albo w części, wyrządzonej przestępstwem szkody. Naprawienie szkody to w szczególności wyrównanie straty, którą poszkodowany poniósł. Z tego względu w chwili wyrokowania sąd musi uwzględnić rozmiary pokrytej już szkody, w szczególności wartość uprzednio odzyskanego w stanie nie pogorszonym mienia (wyrok SN z 29 marca 2011 r., III KK 392/10, LEX nr 794161). W realiach rozpatrywanej sprawy pokrzywdzeni w dniu 18 maja 2014 r. odebrali za pokwitowaniem skradzione im przedmioty w stanie nieuszkodzonym (k. 66, 68, 69). Tym samym wyrządzona im szkoda faktycznie została już wyrównana. W tych okolicznościach niecelowym było rozstrzygnięcie w wyroku w przedmiocie naprawienia szkody. Przepadek dowodu rzeczowego w postaci cążek opisanych w wykazie Drz (...) pod poz. 3 jako przedmiotu służącego do popełnienia przestępstwa orzeczony został w oparciu o normę art. 44 § 2 k.k. O kosztach sądowych Sąd orzekł na podstawie art. 627 k.p.k. uznając, iż nie ma podstaw do zwolnienia oskarżonego od obowiązku ich uiszczenia. O opłacie Sąd orzekł stosownie do dyspozycji art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o opłatach w sprawach karnych (Dz. U. z 1983 r., Nr 49, poz. 223 ze zm.).