Sad powszechny, I C 274/15

Sygn. akt I C 274/15 UZASADNIENIE Pozwem, który do Sądu Rejonowego w S. wpłynął w dniu 12 sierpnia 2015 r. powód M. T. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą (...) w S. wniósł o zasądzenie od pozwanego A. H. kwoty 11880 zł. wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 04 listopada 2013 r. do dnia zapłaty tytułem wykonanej usługi w postaci skoszenia i zbiórki kukurydzy. Ponadto, powód wniósł o zasądzenie od pozwanego zwrotu kosztów procesu według norm przepisanych. W uzasadnieniu pisma procesowego powód wskazał, że w październiku 2013 r. rozpoczął prace na gruncie pozwanego, a ten aktywnie uczestniczył w zbiórce plonów i nie kwestionował wykonanej usługi. Dnia 04 października 2013 r. została wystawiona faktura VAT o numerze (...) na kwotę 11880 zł z 30-dniowym terminem zapłaty. W związku z upływem wyznaczonego terminu, powód wielokrotnie dzwonił i osobiście przyjeżdżał do pozwanego, lecz ten nie uregulował należności. W odpowiedzi na pozew z dnia 21 września 2015 r. pełnomocnik pozwanego wniósł o oddalenie powództwa oraz zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu swego pisma procesowego potwierdzając fakt wykonania usługi opisanej w pozwie we wskazanym okresie. Zdaniem jego, strony uzgodniły jednak sumę 15000 zł za wykonaną usługę i taka kwota została uiszczona. Faktura, na którą powołuje się powód, została wystawiona na jego prośbę na niższą kwotę z uwagi na chęć nieodprowadzenia należnego podatku. Pozwany wyraził zgodę na prośbę powoda pod warunkiem rozłożenia należności na dwie transze w wysokości 5000 zł i 10.000 zł. Według pozwanego, wpłaty pierwszej raty dokonał on w obecności brata G. na polu sąsiada do rąk pracownika powoda. Drugą ratę zapłacił on gotówką do rąk A. T. na terenie gospodarstwa pozwanego. Z uwagi na niedokonanie rozliczenia faktury w Urzędzie Skarbowym przez powoda, pozwany nie miał możliwości zwrotu zapłaconego podatku VAT. Sąd ustalił i zważył, co następuje: M. T. prowadzi działalność gospodarczą pod nazwą M- R. w S. polegającą na świadczeniu usług rolniczych. W październiku 2013 r. zawarł ustną umowę, na mocy której zobowiązał się do skoszenia i zbiórki kukurydzy na polu należącym do A. H. . W chwili zawarcia umowy, strony nie ustaliły konkretnej kwoty świadczonej usługi, a jedynie sposób ustalenia wysokości wynagrodzenia, na podstawie potrójnego zużycia paliwa. Usługa została wykonana przez pracowników M. T. . Po zakończonych pracach M. T. i A. H. zgodnie ustalili wartość usługi na kwotę 11000 zł, która miała być wpisana na fakturze wystawionej w terminie siedmiu dni. Dnia 04 października 2013 r. M. T. wystawił fakturę VAT o numerze (...) z 30-dniowym terminem zapłaty. Pomimo upływu wyznaczonego terminu, A. H. nie uregulował należności do dnia dzisiejszego. M. T. wielokrotnie upominał się o należne mu pieniądze, przyjeżdżając do domu pozwanego, niejednokrotnie ze swoim bratem A. T. . Podany wyżej stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o następujące dowody: faktura VAT (...) (k. 7), pisma z Urzędu Skarbowego w S. z załącznikami (k. 41-44) zeznania świadka A. T. (k. 50-51) niekwestionowanych zeznań stron postępowania (k. 51-52). Zgodnie z art. 750 k.c. do umów o świadczenie usług, które nie są uregulowane innymi przepisami, stosuje się odpowiednio przepisy o zleceniu. Kwestię wynagrodzenia przepisy o zleceniu regulują w art. 735 k.c. , zgodnie z którym jeżeli ani z umowy, ani z okoliczności nie wynika, że przyjmujący zlecenie zobowiązał się wykonać je bez wynagrodzenia, za wykonanie zlecenia należy się wynagrodzenie (§1). Jeżeli nie ma obowiązującej taryfy, a nie umówiono się o wysokość wynagrodzenia, należy się wynagrodzenie odpowiadające wykonanej pracy (§2). W okolicznościach niniejszej sprawy strony zawarły umowę o świadczenie usługi polegającej na skoszeniu i zbiórce kukurydzy. Usługa ta miała charakter odpłatny, a zatem w świetle powołanego wyżej art. 735 §2 k.c. strony mogły poczynić ustalenia w zakresie wysokości wynagrodzenia w sposób podany przez powoda, tj. poprzez wskazanie odpowiedniej – stosowanej wówczas przez powoda - formuły pozwalającej ostatecznie na sprecyzowanie konkretnej kwoty w odniesieniu do potrójnego zużycia paliwa. W niniejszej sprawie bezsporny był fakt zrealizowania usługi i brak zastrzeżeń co do sposobu jej wykonania. Spór dotyczył natomiast tego, czy pozwany dokonał zapłaty wynagrodzenia za wykonaną pracę. Na potwierdzenie tej okoliczności – poza własnymi twierdzeniami – pozwany przedstawił dowód w postaci zeznań świadka G. H. (k. 51), który twierdził że jego brat A. dokonał zapłaty w dwóch ratach, pierwszej – w kwocie 5000 zł płaconej dla pracownika powoda, drugiej w wysokości 10.000 zł, choć przyznał, że dokładnie nie wie jak była konkretna suma zapłaty – „ale była to kwota wyższa niż 10 tysięcy złotych”. Zeznania tego świadka Sąd ocenił z dużą ostrożnością, gdyż jest on bratem pozwanego. Ponadto Sąd nie dał wiary jego twierdzeniom, gdyż są niespójne i sprzeczne z pozostałym materiałem aktowym. W opinii Sądu, świadek skoro ma świadomość co do konkretnych sum, które miał rzekomo zapłacić jego brat czyli łącznie w kwocie 15000 zł, nie może zasłaniać się „niepamięcią” co do wysokości łącznego wynagrodzenia podając wartość wyższą niż 10.000 zł. Ponadto zeznania te są sprzeczne z twierdzeniami powoda i przesłuchanego świadka A. T. . A. T. – obecny przy sporządzeniu faktury – przede wszystkim potwierdził wysokość wynagrodzenia, którą strony ustaliły przy wystawieniu faktury. Jednocześnie zaprzeczył, aby kiedykolwiek przyjmował pieniądze od A. H. . Sąd miał na uwadze fakt, iż świadek jest także bliską osobą strony postępowania – bratem powoda. Jednak zeznania te zostały poddane ocenie w odniesieniu do pozostałego materiału dowodowego i zostały ocenione jako wiarygodne. Powód bowiem od samego początku był konsekwentny w swoich wypowiedziach i działaniach, włącznie z zawiadomieniem Urzędu Skarbowego i chęcią zrealizowania postępowania w zakresie zwrotu podatku naliczonego VAT. Pozwany natomiast zmienił swoją wersję, lansowaną początkowo na pierwszej rozprawie, a mianowicie, że pieniądze na drugą ratę pobrał z konta (k. 35), podczas gdy na drugiej rozprawie stwierdził, że pożyczył je od dwóch osób (k. 52). Zdaniem Sądu duża wysokość kwoty drugiej raty – 10000 zł wskazuje, że powód nie mógłby zapomnieć z jakiego źródła pochodziły pieniądze na spłatę tej transzy. Ponadto pozwany – jak sam przyznał – jest osobą zadłużoną, mającą kłopoty finansowe. Jednocześnie dokumenty z Urzędu Skarbowego zawnioskowane przez powoda uwiarygodniają jego wersję co do braku zapłaty wynagrodzenia za wykonana usługę. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku. Rozstrzygnięcie o odsetkach znajduje podstawę prawną w treści art. 481 k.c. , Sąd przyjął, iż datą wymagalności roszczenia o zapłatę jest dzień wskazany w pozwie (04.11.2013 r.), zgodny z terminem oznaczonym w fakturze VAT do zapłaty (k. 7). Rozstrzygając o kosztach procesu Sąd miał na względzie wynikająca z art. 98 k.p.c. zasadę ponoszenia odpowiedzialności za wynik procesu. Zgodnie z nią pozwany jako strona przegrywająca proces w całości winien zwrócić powodowi koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw. Z tej właśnie przyczyny A. H. winna zwrócić powodowi M. T. prowadzącemu działalność gospodarczą pod firmą (...) w S. uiszczoną przez niego opłatę od pozwu w kwocie 594,00 zł, opłatę od pełnomocnictwa – 17 zł oraz koszty zastępstwa procesowego – 2400 zł – punkt II sentencji wyroku. Te ostatnie ustalono na podstawie § 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. tj. z 2013 r., poz. 490 z późn. zm.).