Sad powszechny, VI Ka 990/15

Sygnatura akt VI Ka 990/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 11 grudnia 2015 r. Sąd Okręgowy w Gliwicach, Wydział VI Karny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący SSO Dariusz Prażmowski (spr.) Sędziowie SSO Marcin Mierz SSO Marcin Schoenborn Protokolant Marzena Mocek przy udziale Marka Dutkowskiego Prokuratora Prokuratury Okręgowej po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2015 r. sprawy A. C. ur. (...) w Z. , syna J. i B. skazanego w przedmiocie wydania wyroku łącznego na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Rejonowego w Zabrzu z dnia 3 sierpnia 2015 r. sygnatura akt II K 249/15 na mocy art. 437 kpk , art. 438 kpk , art. 440 kpk uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi Rejonowemu w Zabrzu do ponownego rozpoznania. UZASADNIENIE Sąd Rejonowy w Zabrzu wyrokiem łącznym z dnia 3 sierpnia 2015 r. w sprawie o sygnaturze II K 249/15 orzekał w sprawie A. C. . Apelację od wyroku tego wniosła obrońca skazanego, zarzucając rażącą niewspółmierność orzeczonych wobec skazanego kar. Podnosząc powyższy zarzut wniosła o zmianę wyroku przez orzeczenie wobec skazanego kar z zastosowaniem zasady całkowitej absorpcji. Sąd Okręgowy zważył co następuje: Wywiedziona apelacja okazała się zasadna o tyle, że zachodzą podstawy do uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Zabrzu z uwagi na rażące naruszenie art. 410 k.p.k. , nadto naruszenie art. 424 k.p.k. Postępowanie w sprawie wydania wyroku łącznego jest postępowaniem toczącym się po uprawomocnieniu się wyroku, przewidzianym w Rozdziale 60 kodeksu postępowania karnego , zaś w trakcie postępowania tego stosuje się przepisy wskazanego Rozdziału, z uwzględnieniem treści art. 574 k.p.k. Zgodnie zaś z treścią art. 574 k.p.k. w kwestiach nieuregulowanych stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu zwyczajnym przed sądem pierwszej instancji. Powyższe rozumowanie oznacza zaś, iż podstawą orzekania w przedmiocie wyroku łącznego mogą być wyłącznie dowody ujawnione w toku rozprawy głównej - zgodnie z art. 410 k.p.k. W niniejszej sprawie w protokole rozprawy z dnia 1 czerwca 2015 r. oraz 3 sierpnia 2015 r. widnieje zapis, że „Przewodniczący poinformował strony, iż A. C. dotychczas został skazany następującymi wyrokami:”, po czym następuje wyliczenie wyroków. Brak jest w protokołach rozprawy wskazania by jakiekolwiek z odpisów tych wyroków zostały ujawnione, ponadto brak przeprowadzania dowodu z opinii o skazanym oraz karty karnej. Samo stwierdzenie że „Przewodniczący poinformował strony…” nie stanowi przeprowadzenia dowodu, o czym przekonany jest także przecież Sąd I instancji skoro na rozprawie w dniu 1 czerwca 2015 r. Przewodniczący poinformował strony, że A. C. został skazany min. wyrokiem Sądu Rejonowego w Tczewie z dnia 8 kwietnia 2013 r. sygn. II K 140/13, ale równocześnie dalej poinformował, że wyrok ten nie został dołączony do akt (karta 67 verte) i celem dołączenia brakujących wyroków odroczył rozprawę. Nieznane są Sądowi Okręgowemu powody używania przez Sąd Rejonowy wskazanego sformułowania - „Przewodniczący poinformował strony…”, skoro nie stanowi ono o przeprowadzenia dowodów w rozumieniu przepisów art. 393 - 394 k.p.k. i sam Sąd dał temu na rozprawie w dniu 1 czerwca 2015 roku wyraz odraczając rozprawę. Samo użycie wskazanego sformułowania - „Przewodniczący poinformował strony…” nie ma żadnego znaczenia dla wymogów wynikających z art. 410 k.p.k. , zaś brak przeprowadzenia na rozprawie jakichkolwiek dowodów prowadzić musi do uchylenia zaskarżonego wyroku, skoro nie jest on oparty na materiale dowodowym ujawnionym w toku procesu karnego. Wymaga podkreślenia, iż ponadto nie wiadomo w oparciu o jakie „dowody” Sąd ustalił, iż cześć kar które wymierzono skazanemu zmieniła swój charakter z kar pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania na kary o charakterze bezwzględnym, bowiem brak jest odpisów postanowień (które wskazano w części wstępnej wyroku, jednak bez sygnatur) dotyczących zarządzenia wykonania kar pozbawienia wolności w sprawach o sygnaturach: Sądu Rejonowego w Tczewie - sygn. II K 140/13, Sądu Rejonowego w Zabrzu - sygn. II K 1269/12, Sądu Rejonowego dla Łodzi – Śródmieście w Łodzi - sygn. VI K 305/13, Sądu Rejonowego w Zabrzu - sygn. II K 234/13. Jeżeli ustalenie tych okoliczności nastąpiło jedynie oparciu o informację z Krajowego Rejestru Karnego to jest to postąpienie wadliwie. Ponadto w aktach brak jest odpisu wyroku Sądu Okręgowego w Gliwicach sygn. VI Ka 148/15, mimo że przytoczono wyrok ten w części wstępnej wyroku łącznego. Wadliwe jest także uzasadnienie wyroku łącznego skoro w żadnym miejscu nie wskazuje jakie granice wymiaru kary łącznej przyjął Sąd Rejonowy, a zatem niewiadomym jest czy były one przyjęte prawidłowo i czy wnioski dotyczące zastosowania zasady asperacji miały rzeczywiste odzwierciedlenie w rozumowaniu Sądu. Zrozumiałym jest, iż uzasadnienie wyroku może być sporządzone w sposób zwięzły, jednak zwięzłość ta nie może pozbawiać możliwości weryfikacji rozumowania sądu w oparciu o treść uzasadnienia wyroku i nie może polegać na eliminowaniu - w oparciu o zakładaną zwięzłość uzasadnienia - elementów istotnie wpływających na możliwość odczytania rozumowania sądu odnośnie wydanego rozstrzygnięcia. Zbędne jest zatem przytaczanie przez Sąd treści przepisu art. 85 k.k. , jak uczyniono to na stronie pierwszej uzasadnienie, gdy równocześnie uzasadnienie to nie zawiera istotnych w konkretnej sprawie informacji, jak granice wymiaru kary łącznej jakie Sąd brał pod uwagę. Zważywszy na powyżej wskazane uchybienia Sąd Okręgowy uchylił zaskarżony wyrok i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania. Ponownie rozpoznając sprawę Sąd będzie miał na uwadze okoliczności wskazane powyżej i uwzględniając wyroki zapadłe wobec skazanego, Sąd wymierzy mu kary łączne uwzględniające zachodzące związki przedmiotowe i podmiotowe między poszczególnymi zbiegającymi się przestępstwami. Wypada nadmienić, iż obecnie zapadły nowe prawomocne orzeczenia wobec skazanego, stad sąd będzie zobowiązany je przeanalizować z uwagi na przesłanki wydania wyroku łącznego. Nadto zachodzi również konieczność sprostowania protokołów obu rozpraw odnośnie osoby reprezentującej obrońcę skazanego, bowiem z informacji uzyskanych na rozprawie odwoławczej wynika, że nie była to adw. M. B. .