Sygn. akt IV Ka 75/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 2 czerwca 2015 r. Sąd Okręgowy w Świdnicy w IV Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący: SSO Waldemar Majka Protokola

§1

kk na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Wałbrzychu z dnia 31 października 2014 r. sygnatura akt II K 600/14 I. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok; II. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe związane z postępowaniem odwoławczym, w tym wymierza 120 złotych opłaty za to postępowanie. Sygnatura akt IV Ka 75/15 UZASADNIENIE Prokurator Rejonowy w Wałbrzychu wniósł akt oskarżenia przeciwko M. L. oskarżając go o to, że w dniu 10 kwietnia 2014 roku w W. woj. (...) kierował w ruchu lądowym pojazdem mechanicznym marki S. (...) o nr rej. (...) w stanie nietrzeźwości gdzie wynika I badania wyniósł 1, 30 mg/l, wynik II badania wyniósł 1, 31 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, wynik III badania wyniósł 2,34 promila i wynik IV badania wyniósł 2,29 promila alkoholu w wydychanym powietrzu, to jest o czyn z art. 178 a § 1 kk . Wyrokiem z dnia 31 października 2014 roku (sygnatura akt II K 600/14) Sąd Rejonowy w Wałbrzychu: I. M. L. uznał za winnego popełnienia czynu opisanego w części wstępnej wyroku, tj. występku z art.

§1k.k.

i za to na podstawie powołanego przepisu wymierzył mu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności; II. na podstawie art. 69§1 k.k. i art. 70§1 pkt. 1 k.k. warunkowo zawiesił M. L. wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności na okres próby 3 (trzech) lat; III. na podstawie art. 42§2 k.k. orzekł wobec M. L. zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 (trzech) lat; IV. na podstawie art. 63§ 2 k.k. zaliczył oskarżonemu na poczet orzeczonego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych rzeczywisty okres stosowania tego środka, tj. od dnia 10 kwietnia 2014r. ; V. na podstawie art. 71§1 k.k. orzekł od M. L. karę grzywny w wymiarze 100 (stu) stawek dziennych, przyjmując wartość jednej stawki na 20 (dwadzieścia) złotych; VI. zasądził od oskarżonego M. L. na rzecz Skarbu Państwa wydatki poniesione w sprawie w wysokości 164,95 zł i wymierzył mu opłatę w wysokości 180 złotych. Apelację od powyższego wyroku wywiódł obrońca oskarżonego, zaskarżając wyrok w całości, zarzucając:

1. obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie: - art. 4 kpk przez nieuwzględnienie okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonego; - art. 7 kpk przez jednostronną ocenę materiału dowodowego i bezzasadne oddalenie wniosku obrony o dopuszczenie dowodu z opinii innego biegłego sądowego z zakresu medycyny sądowej celem ustalenia czy możliwym było, iż stan nietrzeźwości oskarżonego był wynikiem spożytego przez niego alkoholu już na miejscu, to jest po przyjeździe ze Ś. do W. , jako że opinia biegłego M. B. w tym zakresie budziła poważne wątpliwości, a to wobec stwierdzenia przez niego, iż w chwili badania alkomatem alkohol u oskarżonego znajdował się w fazie eliminacji podczas gdy przyrządy pomiarowe wskazywały na jego absorpcję;
2. błąd w ustaleniach faktycznych mający wpływ na treść wyroku polegający na przyjęciu, że oskarżony M. L. kierując pojazdem marki S. (...) na terenie ze Ś. do W. , znajdował się w stanie nietrzeźwości, podczas gdy z wyjaśnień oskarżonego potwierdzonych wynikami badań alkomatem wynika, iż stan nietrzeźwości oskarżonego był wynikiem spożycia przez niego znacznej ilości alkoholu już po przyjeździe do W. , a podnosząc wskazane zarzuty wniósł o:
3. o dopuszczenie w postępowaniu odwoławczym dowodu z opinii innego biegłego z zakresu medycyny sądowej celem ustalenia: – czy możliwym jest aby w fazie eliminacji alkoholu z organizmu o godzinie 15:04 jego stężenie wynosiło 1, 30 mg/l = 2,37 promila a o godzinie 15:28, a więc po upływie bez mała pół godzinie stężenie alkoholu w organizmie wynosiło 1,31 mg/l = 2,75 promila a wiec było wyższe; - czy uwzględniając wyniki badań na stężenie alkoholu w organizmie oskarżonego m. L. w godzinach 15:04, 15;28, 16;14 i 16;47 można wykluczyć, iż oskarżony wprowadził się w stan nietrzeźwości już po przyjeździe do W. ; - czy zażycie przez oskarżonego M. L. tuz przed wyjazdem ze Ś. do W. leku o nazwie P. (...) mogło spowodować u oskarżonego objawy na które wskazywał, a zwłaszcza , czy mógł utrudniać i wpływać na sposób prowadzenia przez niego samochodu.
4. zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od przypisanego mu czynu, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Sąd okręgowy zważył: apelacja nie zasługiwała na uwzględnienie. Poddając w wątpliwość wydane rozstrzygnięcie i podnosząc we wniesionym środku odwoławczym zarzuty naruszenia prawa procesowego tj. art. 4 kpk i art. 7 kpk oraz poczynienia błędnych ustaleń faktycznych skarżący zakwestionował w istocie tak prawidłowość procedowania sądu orzekającego w przedmiotowej sprawie jak również przeprowadzoną ocenę zgromadzonych dowodów w tym dowodu z opinii biegłego z zakresu medycyny sądowej M. B. , co miało mieć wpływ na poczynione w sprawie ustalenia. Wskazując na wyniki przeprowadzonych w dniu zdarzenia badań stanu trzeźwości oskarżonego autor apelacji wywodzi przy tym, iż sąd orzekający bezpodstawnie oddalił wniosek dowodowy o dopuszczenie dowodu z opinii innego biegłego z zakresu medycyny sądowej celem ustalenia czy możliwym było, iż stan nietrzeźwości oskarżonego był wynikiem spożytego przez niego alkoholu już na miejscu to jest po przyjeździe ze Ś. do W. . W ocenie skarżącego sporządzona bowiem przez biegłego M. B. opinia budzi wątpliwości. W postępowaniu odwoławczym skarżący przedstawił opinię prywatną dr D. K. , a która to opinia sporządzona została na wniosek obrońcy oskarżonego. Wskazane powyżej pisemne opracowanie będące opinią prywatną nie mogło stanowić dowodu w sprawie niniejszej, opinia ta stanowiła natomiast informacje o dowodzie i uzasadniała rozważenie zastosowania art.201 kpk , co też i w istocie nastąpiło. W pisemnej opinii uzupełniającej z dnia 1.04.2015 roku biegły M. B. po zapoznaniu się z zastrzeżeniami obrońcy oskarżonego co do uprzednio przedstawionej opinii a także zaprezentowaną opinią prywatną podtrzymał wydaną wcześniej w przedmiotowej sprawie opinię wskazując, iż brak jest uzasadnionych podstaw do jej zmiany. Opiniujący po przeprowadzeniu badań retrospektywnych, przy przeprowadzeniu których zostały uwzględnione znajdujące się w aktach informacje, w tym wyjaśnienia oskarżonego złożone w toku prowadzonego w sprawie postępowania w których wymieniony odnosił się do kwestii okoliczności a także czasu i ilości w jakich alkohol miał zostać przez niego spożyty w dniu zdarzenia stwierdził, iż przeprowadzone wyliczenia pozwalają na przyjęcie, że podawane przez M. L. okoliczności co do ilości i/lub rodzaju i /lub czasu spożywania przez niego alkoholu w dniu 10.04.2014 roku nie znalazły potwierdzenia w obiektywnych wynikach badań jego trzeźwości. Oskarżony zmieniał relację co do czasu, jakości i ilości spożytego alkoholu począwszy od deklaracji w toku badań zawartości alkoholu a skończywszy na składanych wyjaśnieniach. Opowieści o bidonie z wódką w plecaku syna są wręcz niedorzeczne, a okoliczności spożycia alkoholu w toalecie opisywane w wyjaśnieniach oskarżonego wręcz absurdalne, ale mimo to pozostawały przedmiotem weryfikacji przez biegłego. W sporządzonej opinii biegły zaznaczył przy tym, iż w każdej z faz przemiany alkoholu w organizmie ludzkim może dojść do takiej sytuacji, że wyniki badań wykonanych jedno po drugim nie będzie przedstawiało tendencji fazy (wzrostowej lub spadkowej) w jakiej zostało ono wykonane, dopiero kolejne następne wyniki wskażą jaka była tendencja w dłuższym czasie i na podstawie takiej informacji można wnioskować o fazie przemiany alkoholu w jakiej badania te wykonano. W przypadku M. L. dwa pierwsze wyniki badań stanu jego trzeźwości nie stanowią podstawy do określenia fazy przemiany alkoholu jaka trwała w jego organizmie w czasie tych dwóch pierwszych badań, dopiero następne badania (III i IV) w połączeniu z I badaniem określiły wyraźna tendencję spadkową i stanowiły podstawę do przyjęcia, że w trakcie przeprowadzania badania trwała faza eliminacji alkoholu z organizmu. W sprawie niniejszej zwrócić nadto należy uwagę na inną kwestię a mianowicie, iż różnica wartości pomiędzy I i II badaniem trzeźwości oskarżonego M. L. rzędu 0,01 mg/l i 0,02 % jak zaznaczył w wydanej opinii biegły jest tak mała, że w przypadku przeprowadzania obliczeń zawartości alkoholu w organizmie ludzkim jest wartością pomijalną i z wnioskowaniem takim należy się zgodzić. Przeprowadzając obliczenia zawartości alkoholu w organizmie wyniki zaokrąglane są do wartości dziesiętnych czyli do „pierwszych miejsc po przecinku” i wartości setne „drugie miejsce po przecinku” nie są brane pod uwagę. Wynika to zarówno z marginesu błędu urządzenia pomiarowego, jak i trybu badania, a w tym ilości wydychanego powietrza oraz procesu wentylacji płuc przed badaniem. Przedstawiona przez biegłego nie budzi zatem żadnych wątpliwości, nie jest niepełna czy też niejasna, jak również nie zawiera w sobie sprzeczności. Obrońca oskarżonego M. L. na rozprawie apelacyjnej w dniu 2 czerwca 2015 r. podtrzymując złożony w sprawie wniosek o dopuszczenie dowodu z opinii innego biegłego sądowego na okoliczność czy wyniki stężenia alkoholu wykonane o godz. 15.04 i o godz. 15.28 wskazują na fazę eliminacji czy też wchłaniania alkoholu w żaden sposób nie wykazał aby przedstawiona przez biegłego sądowego M. B. opinia uzupełniająca była dotknięta jednym z uchybień określonych w art. 201 kpk , a zatem nie uzasadnił potrzeby dalszej inicjatywy dowodowej. W przedstawionej apelacji kwestionując sprawstwo oskarżonego a także czyniąc uwagi, iż sąd orzekający pominął dowód z karty informacyjnej leczenia szpitalnego oskarżonego z dnia 29 czerwca 2013 roku skarżący w przedstawionych wywodach podnosi kwestię przyjmowania przez oskarżonego w tym również w dniu zdarzenia leku o nazwie P. (...) , a który to lek jak podnosi autor apelacji może powodować zawroty głowy, nudności, senność, zamazanie widzenia i trudności z koordynacją ruchów, stwierdzając nadto, iż. „oskarżony podał właśnie, że po zażyciu tego leku w trakcie jazdy samochodem ze Ś. do W. coś się z nim działo, że „brało go na wymioty, że miał zawroty głowy i bolała go głowa”. Wskazując na powyższe skarżący wyraził nadto opinię, iż zeznania świadków R. i K. G. , w których ocenie oskarżony miał prowadzić pojazd w stanie nietrzeźwości, a którym, zdaniem autora apelacji sąd orzekający, „nadał walor niemal przesądzający co do winy oskarżonego, tracą jakikolwiek walor dowodowy co do stanu nietrzeźwości oskarżonego”. Odnosząc się do przedstawionych wywodów zauważyć w tym miejscu należy, iż w przedmiotowej sprawie - poza wyjaśnieniami oskarżonego M. L. brak jest jednoznacznych i kategorycznych dowodów, iż wymieniony w rzeczywistości taki lek wówczas zażył, zaś labilność i brak konsekwencji w relacji oskarżonego nakazuje i w tym wypadku sceptycznie odnieść się do twierdzeń oskarżonego biorąc pod uwagę iż tuż po zdarzeniu okoliczności takich nie podnosił. Nie można nadto pominąć, iż odnosząc się do okoliczności zaistniałego zdarzenia w złożonych w sprawie wyjaśnieniach na rozprawie głównej w dniu 3 października 2014 r. oskarżony M. L. podał, iż. „lekarz przepisał mi tabletki, jak jeszcze byłem w szpitalu w czerwcu 2013 roku. Brałem je rzadko. W tym dniu miałem taki ból nogi, że je zażyłem. Ja się źle czułem w tym dniu. Nie wiem czy źle się czułem po tabletkach. Po tych tabletkach noga przestała boleć na tyle, że nie myślałem o tym” (k. 82). Zła kondycja psychofizyczna powinna w takim razie skutkować odstąpieniem przez oskarżonego od kierowania pojazdem mechanicznym. Odnośnie zeznań złożonych przez świadków K. i R. G. to sąd I instancji prawidłowo z uwzględnieniem wymogów art. 7 kpk dokonał oceny tych zeznań zauważając przy tym w pisemnych motywach wyroku, iż wskazani powyżej świadkowie jedynie widzieli podejrzane zachowanie na drodze oskarżonego i dowód ten sprawstwo oskarżonego uprawdopodabniał. W swojej relacji wymienione osoby niewątpliwie wskazywały na okoliczności które wówczas w czasie zdarzenia zaobserwowały. Dowody te oceniane były wespół z pozostałymi i nie sposób przyjąć aby nadano im wagę inną niż pozostałym. Wszechstronna, wnikliwa oraz obiektywna analiza całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego pozwala zaś na stwierdzenie, iż oskarżony dopuścił się zarzuconego mu przestępstwa z art.

§ 1kk .

Z tych też wszystkich względów orzeczono jak w wyroku ( art.437§1 kpk ) O kosztach postępowania odwoławczego orzeczono po myśli art. 636 § 1 kpk zasadzając od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty związane z tym postępowaniem a na podstawie art. 8 i art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 23.06.1973 r. o opłatach w sprawach karnych (Dz. U. Nr 49, poz. 223 ze zm.) wymierzono mu opłatę w kwocie 120 zł.