kk skazuje go na karę 10 (dziesięć) miesięcy pozbawienia wolności, - za czyny opisane w pkt II i III aktu oskarżenia, przy przyjęciu, że stanowią ciąg przestępstw, na podstawie art. 244 kk skazuje go, zaś na podstawie art. 244 kk w zw. z art. 91§1 kk wymierza mu karę 8 (osiem) miesięcy pozbawienia wolności
244kk w zw. z art. 91§1 kk Sąd miał na uwadze wszelkie okoliczności podmiotowo- przedmiotowe sprawy, w tym znaczny stopień nietrzeźwości oskarżonego (1, 52 ‰) oraz jego dotychczasową, wielokrotną karalność, w tym za przestępstwa z art.
kk i art.
139-141). Należy mieć na uwadze, że oskarżony po raz kolejny kierował samochodem w stanie nietrzeźwości, w dniu 17 grudnia 2014r. zaledwie osiem miesięcy po uprawomocnieniu się wyroku w sprawie V K 278/14, którym został skazany za przestępstwo z art.
Następnie, wiedząc o toczącym się w tej sprawie postępowaniu oraz będąc świadomym obowiązującego go zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym, K. O. ponownie prowadził samochód w dniach 6 stycznia 2015r. i 23 stycznia 2015r. Takie zachowanie oskarżonego świadczy o jego całkowitym braku poszanowania dla obowiązującego prawa i lekceważącym stosunku do orzeczeń sądowych. Na podstawie art. 85 kk , art. 86 § 1 kk stosując zasadę asperacji orzeczono wobec oskarżonego K. O. karę łączną 1 roku pozbawienia wolności. Wszystkie czyny, których dopuścił się oskarżony wykazują więź czasową, jednak w orzecznictwie od dawna dominuje przekonanie, iż zasada absorpcji winna być stosowana wyjątkowo (np. wyrok SA w Łodzi z 20.IX.2001 roku – II AKa 154/01, OSNPK 2/02 poz. 26, KZS 5/02 poz. 62). Nadto wskazuje się, że sąd przy wymiarze kar jednostkowych powinien oceniać przede wszystkim stopień społecznej szkodliwości popełnionych czynów i stopień winy sprawcy, natomiast decydując o zasadach łączenia tych jednostkowych kar i wymiarze kary łącznej powinien brać pod uwagę głównie dyrektywy prewencyjne. Kara łączna stanowi bowiem syntetyczną, całościową ocenę zachowań sprawcy, będąc właściwą, celową z punktu widzenia prewencyjnego reakcją na popełnione czyny (Jacek Giezek komentarz do art.86 kk, Komentarz Lex 2012 ). Mając to na uwadze Sąd uznał, iż nie ma podstaw, by w tym przypadku przy wymiarze kary łącznej pozbawienia wolności zastosować zasadę absorpcji. W ocenie Sądu nie ma żadnych przesłanek ku temu, by wobec oskarżonego zastosować instytucję warunkowego zawieszenia kary pozbawienia wolności. Należało przy tym również uwzględnić treść przepisu art. 69§4 kk , który stanowi, że wobec sprawcy przestępstwa określonego w art.
kk sąd może warunkowo zawiesić wykonanie kary pozbawienia wolności tylko w szczególnie uzasadnionych wypadkach . Analizując okoliczności przedmiotowej sprawy, Sąd doszedł do przekonania, że nie zachodzi w niej tenże szczególnie uzasadniony wypadek. Oskarżony był kilkakrotnie karany, zaś kolejne skazania w innych sprawach, w tym w sprawie VK 278/14, w której został skazany za czyn z art.
Odseparowanie oskarżonego od społeczeństwa na wskazany okres i poddanie go procesowi resocjalizacji w warunkach izolacji winno spełnić funkcje zapobiegawcze i wychowawcze kary. Nadto tak orzeczona kara w ocenie Sądu jest współmierna do stopnia zawinienia i społecznej szkodliwości czynu, którego się dopuścił. Nadto na zasadzie 42 §2 kk Sąd orzekł środek karny w postaci obligatoryjnego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, na okres 5 lat. Nadmienić należy, że ustawą z dnia 20 marca 2015r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015r. poz. 541) wprowadzono zmianę do art. 42§2 kk , obowiązującą od dnia 18 maja 2015r., zgodnie z którą Sąd obecnie jest zobligowany do orzeczenia zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów albo pojazdów określonego rodzaju, na okres nie krótszy niż 3 lata, jeżeli sprawca w czasie popełnienia przestępstwa wymienionego w §1 był w stanie nietrzeźwości. Górna granica tego zakazu to 15 lat. Zgodnie z treścią art. 4 §1 kk jeżeli w czasie orzekania obowiązuje ustawa inna niż w czasie pełnienia przestępstwa, stosuje się ustawę nową, jednakże należy stosować ustawę obowiązującą poprzednio, jeśli jest względniejsza dla sprawcy. Sąd w przedmiotowej sprawie zastosował przepisy obowiązujące przed wymienionymi wyżej zmianami, bowiem były korzystniejsze dla oskarżonego, gdyż przewidywały możliwość orzeczenia zakazu na okres od 1 roku do 10 lat. Orzekając środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych Sąd baczył na stopień zawartości alkoholu w organizmie sprawcy oraz inne wymienione wyżej okoliczności popełnienia przestępstwa. Zdaniem Sądu zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w orzeczonym rozmiarze będzie wystarczający do osiągnięcia wobec sprawcy celów oraz funkcji wymienionego środka karnego. Dla wzmocnienia funkcji kary na zasadzie art. 49§2 kk Sąd orzekł ponadto środek karny w postaci świadczenia pieniężnego w kwocie 500 zł na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej. Również w przypadku tego uregulowania ustawą z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015r. poz. 541) a następnie ustawą z dnia 20.02.2015r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015r. poz. 396) wprowadzono zmianę, albowiem zgodnie z obecnie obowiązującym art. 43a§2 kk w razie skazania sprawcy za przestępstwo określone w art.
39 pkt 7 kk na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej w wysokości co najmniej 10.000 złotych, do wysokości określonej w §1 tego przepisu, czyli do 60.000 złotych. Sąd, podobnie jak wyżej, zastosował przepis obowiązujący przed zmianami, jako że jest on względniejszy dla oskarżonego. Wynagrodzenie należne obrońcy oskarżonego K. O. ustanowionego z urzędu wyliczono zgodnie ze stawkami przewidzianymi w § 14 i § 16 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348). Ze względu na trudną sytuację majątkową K. O. , który obecnie przebywa w Areszcie Śledczym w G. i nie posiada żadnych dochodów Sąd uznał, że pokrycie kosztów sądowych byłoby dla oskarżonego zbyt uciążliwie. Wobec powyższego na zasadzie art. 624 § 1 kpk zwolniono go w całości od ich zapłaty. Sygn. akt V K 49/15 UZASADNIENIE W dniu 17 grudnia 2014r. około godz. 1:20 w miejscowości W. na drodze krajowej funkcjonariusze Policji zatrzymali do kontroli drogowej samochód osobowy marki V. (...) o nr rej. (...) , którym kierował K. O. . Policjanci wyczuli od kierowcy woń alkoholu. K. O. odmówił poddaniu się badaniu na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu, został więc przewieziony do Szpitala (...) w W. , gdzie pobrano od niego próbki krwi do badań. Przeprowadzone badania krwi dały wynik 1,52 ‰ alkoholu etylowego. W trakcie podjętych przez policjantów czynności ustalono, że K. O. wyrokiem Sądu Rejonowego w Giżycku V Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą w W. z dnia 9 października 2014 roku w sprawie o sygn. akt VK 184/14 został skazany za czyn z art.
kk na karę grzywny w wymiarze 50 stawek dziennych, przy przyjęciu, iż wysokość jednej stawki dziennej równa jest kwocie 20 złotych. Orzeczono nadto zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 2 lat. Wyrok ten uprawomocnił się w dniu 17.10.2014r. Wbrew orzeczonemu zakazowi prowadzenia pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym K. O. kierował samochodem marki V. (...) o nr rej. (...) jeszcze dwukrotnie: w dniu 6 stycznia 2015r. o godz. 17:30 w miejscowości K. na ul. (...) , na drodze krajowej K 63 oraz w dniu 23 stycznia 2015r. o godz. 20:30 w W. na ul. (...) . W dniu 17 marca 2015r. do tut. Sądu wpłynął akt oskarżenia, w którym K. O. został oskarżony o to, że: I. W dniu 17 grudnia 2014 roku o godz. 01:20 w W. na ul. (...) na drodze krajowej K 63 kierował samochodem osobowym marki V. (...) o nr rej. (...) w ruchu lądowym będąc w stanie nietrzeźwości o stężeniu 1,52 promila alkoholu etylowego we krwi nie stosując się do orzeczonego przez Sad zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym (wyrok Sądu Rejonowego w Giżycku V Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą w Węgorzewie sygn. akt V K 184/14), tj. o czyn z art. 178 a §4 kk II. W dniu 6 stycznia 2015 roku o godz. 17:30 w m. K. na ul. (...) gm. W. na drodze krajowej K 63 kierował samochodem osobowym marki V. (...) o nr rej. (...) w ruchu lądowym nie stosując się do orzeczonego przez Sąd zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym (wyrok Sądu Rejonowego w Giżycku V Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą w Węgorzewie sygn. akt V K 184/14), tj. o czyn z art. 244 kk III. W dniu 23 stycznia 2015 roku o godz. 20:30 w W. na ul. (...) kierował samochodem osobowym marki V. (...) o nr rej. (...) w ruchu lądowym nie stosując się do orzeczonego przez Sąd zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym (wyrok Sądu Rejonowego w Giżycku V Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą w Węgorzewie sygn. akt V K 184/14), tj. o czyn z art. 244 kk . Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o: wyjaśnienia oskarżonego K. O. (k. 82), zeznania świadków: T. S.
244 kk . Z art. 115§16 kk wynika, iż stan nietrzeźwości zachodzi, gdy zawartość alkoholu we krwi przekracza 0,5 promila albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość lub zawartość alkoholu w 1 dm 3 wydychanego powietrza przekracza 0,25 mg albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość. Już sam zatem tylko fakt prowadzenia pojazdu w takim stanie pociąga za sobą wypełnienie znamion przestępstwa, chociażby pojazd był prowadzony całkowicie prawidłowo, sprawca nie naruszył żadnej innej zasady bezpieczeństwa w ruchu i nie sprowadził konkretnego niebezpieczeństwa. Jest ono dokonane w momencie uruchomienia pojazdu i podjęcia jazdy. Bacząc przy tym na poczynione w sprawie niniejszej ustalenia, przyjąć należało, że oskarżony K. O. wyczerpał swoim zachowaniem znamiona opisanego w art.
kk typu kwalifikowanego omawianego przestępstwa, albowiem był uprzednio skazany za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości wyrokiem Sądu Rejonowego w Giżycku V Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą w Węgorzewie z dnia 9 października 2014 roku w sprawie o sygn. akt VK 184/14. Oskarżony K. O. swoim zachowaniem z dnia 6 i 23 stycznia 2015r. wyczerpał nadto ustawowe znamiona przestępstwa opisanego w art. 244 kk , w którym spenalizowane zostało nierespektowanie orzeczeń sądowych statuujących określony rodzaj zakazu, w tym m. in. naruszenie zakazu kierowania rowerami. Omawiany występek ma charakter umyślny, a zatem podmiotową przesłanką odpowiedzialności jest świadomość sprawcy, iż narusza ciążący na nim z mocy orzeczenia sądu zakaz. W grę wchodzą obie formy umyślności, zarówno zamiar bezpośredni naruszenia zakazu, jak zamiar ewentualny, gdy sprawca uświadamia sobie możliwość, iż narusza zakaz lub obowiązek orzeczony przez sąd i z tym się godzi (zob. A. Marek, Komentarz do art. 244 kodeksu karnego [w:] Kodeks karny. Komentarz, LEX 2007). Sprawstwo K. O. w zakresie popełnienia tych czynów nie budzi żadnych wątpliwości, bowiem oskarżony pomimo prawomocnego orzeczenia Sądu zakazującego mu prowadzenia pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym - z którego doskonale zdawał sobie sprawę - zakaz ten świadomie złamał. Wina oskarżonego jest bezsporna. Z uwagi na wątpliwości co do poczytalności oskarżonego, poddano go badaniom biegłych psychiatrów. W złożonej opinii biegli podnieśli, że nie stwierdzono u K. O. choroby psychicznej, upośledzenia umysłowego, czy innego zakłócenia czynności psychicznych. Stwierdzili jedynie szkodliwe używanie alkoholu. Oskarżony miał w pełni zachowaną zdolność rozpoznania i pokierowania swoim postępowaniem (opinia biegłych k. 95-96) . Opinia biegłych nie budzi żadnych wątpliwości, gdyż jest zupełna, jasna, logiczna, sporządzona zgodnie z zasadami wiedzy medycznej. K. O. został uznany za winnego popełnienia wszystkich zarzucanych mu czynów. Z uwagi na to, że opisane w pkt II i III aktu oskarżenia zachowania K. O. wyczerpują znamiona tego samego czynu zabronionego, a nadto zostały popełnione w podobny sposób, w krótkich odstępach czasu, uznać należało że zachodzą warunki do przyjęcia tzw. ciągu przestępstw ( art. 91 kk ). Wymierzając oskarżonemu K. O. karę 10 miesięcy pozbawienia wolności za przestępstwo z art.
244kk w zw. z art. 91§1 kk Sąd miał na uwadze wszelkie okoliczności podmiotowo- przedmiotowe sprawy, w tym znaczny stopień nietrzeźwości oskarżonego (1, 52 ‰) oraz jego dotychczasową, wielokrotną karalność, w tym za przestępstwa z art.
kk i art.
139-141). Należy mieć na uwadze, że oskarżony po raz kolejny kierował samochodem w stanie nietrzeźwości, w dniu 17 grudnia 2014r. zaledwie osiem miesięcy po uprawomocnieniu się wyroku w sprawie V K 278/14, którym został skazany za przestępstwo z art.
Następnie, wiedząc o toczącym się w tej sprawie postępowaniu oraz będąc świadomym obowiązującego go zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym, K. O. ponownie prowadził samochód w dniach 6 stycznia 2015r. i 23 stycznia 2015r. Takie zachowanie oskarżonego świadczy o jego całkowitym braku poszanowania dla obowiązującego prawa i lekceważącym stosunku do orzeczeń sądowych. Na podstawie art. 85 kk , art. 86 § 1 kk stosując zasadę asperacji orzeczono wobec oskarżonego K. O. karę łączną 1 roku pozbawienia wolności. Wszystkie czyny, których dopuścił się oskarżony wykazują więź czasową, jednak w orzecznictwie od dawna dominuje przekonanie, iż zasada absorpcji winna być stosowana wyjątkowo (np. wyrok SA w Łodzi z 20.IX.2001 roku – II AKa 154/01, OSNPK 2/02 poz. 26, KZS 5/02 poz. 62). Nadto wskazuje się, że sąd przy wymiarze kar jednostkowych powinien oceniać przede wszystkim stopień społecznej szkodliwości popełnionych czynów i stopień winy sprawcy, natomiast decydując o zasadach łączenia tych jednostkowych kar i wymiarze kary łącznej powinien brać pod uwagę głównie dyrektywy prewencyjne. Kara łączna stanowi bowiem syntetyczną, całościową ocenę zachowań sprawcy, będąc właściwą, celową z punktu widzenia prewencyjnego reakcją na popełnione czyny (Jacek Giezek komentarz do art.86 kk, Komentarz Lex 2012 ). Mając to na uwadze Sąd uznał, iż nie ma podstaw, by w tym przypadku przy wymiarze kary łącznej pozbawienia wolności zastosować zasadę absorpcji. W ocenie Sądu nie ma żadnych przesłanek ku temu, by wobec oskarżonego zastosować instytucję warunkowego zawieszenia kary pozbawienia wolności. Należało przy tym również uwzględnić treść przepisu art. 69§4 kk , który stanowi, że wobec sprawcy przestępstwa określonego w art.
kk sąd może warunkowo zawiesić wykonanie kary pozbawienia wolności tylko w szczególnie uzasadnionych wypadkach . Analizując okoliczności przedmiotowej sprawy, Sąd doszedł do przekonania, że nie zachodzi w niej tenże szczególnie uzasadniony wypadek. Oskarżony był kilkakrotnie karany, zaś kolejne skazania w innych sprawach, w tym w sprawie VK 278/14, w której został skazany za czyn z art.
Odseparowanie oskarżonego od społeczeństwa na wskazany okres i poddanie go procesowi resocjalizacji w warunkach izolacji winno spełnić funkcje zapobiegawcze i wychowawcze kary. Nadto tak orzeczona kara w ocenie Sądu jest współmierna do stopnia zawinienia i społecznej szkodliwości czynu, którego się dopuścił. Nadto na zasadzie 42 §2 kk Sąd orzekł środek karny w postaci obligatoryjnego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, na okres 5 lat. Nadmienić należy, że ustawą z dnia 20 marca 2015r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015r. poz. 541) wprowadzono zmianę do art. 42§2 kk , obowiązującą od dnia 18 maja 2015r., zgodnie z którą Sąd obecnie jest zobligowany do orzeczenia zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów albo pojazdów określonego rodzaju, na okres nie krótszy niż 3 lata, jeżeli sprawca w czasie popełnienia przestępstwa wymienionego w §1 był w stanie nietrzeźwości. Górna granica tego zakazu to 15 lat. Zgodnie z treścią art. 4 §1 kk jeżeli w czasie orzekania obowiązuje ustawa inna niż w czasie pełnienia przestępstwa, stosuje się ustawę nową, jednakże należy stosować ustawę obowiązującą poprzednio, jeśli jest względniejsza dla sprawcy. Sąd w przedmiotowej sprawie zastosował przepisy obowiązujące przed wymienionymi wyżej zmianami, bowiem były korzystniejsze dla oskarżonego, gdyż przewidywały możliwość orzeczenia zakazu na okres od 1 roku do 10 lat. Orzekając środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych Sąd baczył na stopień zawartości alkoholu w organizmie sprawcy oraz inne wymienione wyżej okoliczności popełnienia przestępstwa. Zdaniem Sądu zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w orzeczonym rozmiarze będzie wystarczający do osiągnięcia wobec sprawcy celów oraz funkcji wymienionego środka karnego. Dla wzmocnienia funkcji kary na zasadzie art. 49§2 kk Sąd orzekł ponadto środek karny w postaci świadczenia pieniężnego w kwocie 500 zł na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej. Również w przypadku tego uregulowania ustawą z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015r. poz. 541) a następnie ustawą z dnia 20.02.2015r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015r. poz. 396) wprowadzono zmianę, albowiem zgodnie z obecnie obowiązującym art. 43a§2 kk w razie skazania sprawcy za przestępstwo określone w art.
39 pkt 7 kk na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej w wysokości co najmniej 10.000 złotych, do wysokości określonej w §1 tego przepisu, czyli do 60.000 złotych. Sąd, podobnie jak wyżej, zastosował przepis obowiązujący przed zmianami, jako że jest on względniejszy dla oskarżonego. Wynagrodzenie należne obrońcy oskarżonego K. O. ustanowionego z urzędu wyliczono zgodnie ze stawkami przewidzianymi w § 14 i § 16 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348). Ze względu na trudną sytuację majątkową K. O. , który obecnie przebywa w Areszcie Śledczym w G. i nie posiada żadnych dochodów Sąd uznał, że pokrycie kosztów sądowych byłoby dla oskarżonego zbyt uciążliwie. Wobec powyższego na zasadzie art. 624 § 1 kpk zwolniono go w całości od ich zapłaty.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.