Sad powszechny, V Kz 924/15

Sygn. akt V Kz 924/15 POSTANOWIENIE Dnia 29 grudnia 2015 roku Sąd Okręgowy w Łodzi w V Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący Sędzia S.O. Zbigniew Mierzejewski Protokolant: sekr. sąd. Dorota Lerka Przy udziale Prokuratora Jolanty Skowrońskiej w sprawie R. L. , syna J. i K. z domu K. , urodz. (...) w Ł. oskarżonego o czyn z art. 284 § 2 k.k. i inne zażalenia pełnomocnika J. P. wniesionego w dniu 18 listopada 2015 roku na zarządzenie przewodniczącego IV Wydziału Karnego Sądu Rejonowego dla Łodzi – Śródmieścia w Łodzi z dnia 4 listopada 2015 roku, sygn. akt IV K 425/15 w przedmiocie odmowy przyjęcia wniosku o sporządzenie pisemnego uzasadnienia wyroku oraz apelacji na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. p o s t a n a w i a: utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie. UZASADNIENIE Zażalenie nie jest zasadne. Zgodnie z dyspozycją art. 422 § 1 k.p.k. wniosek o sporządzenie na piśmie i doręczenie uzasadnienia wyroku może złożyć jedynie strona, a w wypadku wyroku warunkowo umarzającego postępowanie, wydanego na posiedzeniu, także pokrzywdzony. Uprawnienie domagania się doręczenia pisemnego uzasadnienia wyroku Sądu Rejowego dla Łodzi - Śródmieścia w Łodzi z dnia 28 września 2015 roku, sygn. akt IV K 425/15 przysługiwało zatem wyłącznie stronom tego postępowania karnego. W niniejszej sprawie w dniu 24 września 2015 roku Sąd Rejonowy dla Łodzi - Śródmieścia w Łodzi wydał postanowienie o odmowie dopuszczenia J. P. do udziału w postępowaniu w charakterze oskarżyciela posiłkowego z uwagi na fakt, iż nie jest ona bezpośrednio pokrzywdzona czynami popełnionymi przez oskarżonego R. L. . J. P. nie była zatem stroną przedmiotowego postępowania. Słusznie więc przewodniczący IV Wydziału Karnego Sądu Rejonowego dla Łodzi - Śródmieścia w Łodzi na podstawie art. 422 § 3 k.p.k. oraz art. 429 § 1 k.p.k. odmówił przyjęcia wniosku o doręczenie odpisu wyroku wraz z jego uzasadnieniem i odmówił przyjęcia apelacji jako złożonych przez osobę nieuprawnioną. W doktrynie dostrzega się zagrożenia wynikające z możliwości ewentualnej niezgodności orzeczenia sądu o pozbawieniu prawa danego podmiotu, który nie tylko subiektywnie, ale nawet obiektywnie jest pokrzywdzonym przestępstwem będącym przedmiotem rozpoznania, do udziału w postępowaniu karnym w charakterze oskarżyciela posiłkowego z art. 77 ust. 2 Konstytucji RP , zgodnie z którym ustawa nie może nikomu zamykać sądowej drogi dochodzenia naruszonych wolności i praw (zob. Z. Gostyński, KPK, Komentarz, t. I, 1998, s. 293). Podkreśla się jednak, że mając na względzie zarówno art. 6 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, który nie gwarantuje pokrzywdzonemu prawa do rzetelnego procesu karnego, stanowiąc, że prawo do rzetelnego i publicznego rozpatrzenia sprawy ma wyłącznie ten, przeciwko komu wytoczono oskarżenie w sprawie karnej, a ponadto, że pokrzywdzonemu przepisy Konstytucji RP ( art. 45 ust. 1 ) gwarantują prawo do rozstrzygnięcia w toku procesu sądowego sprawy cywilnej, należy uznać, że komentowany przepis nie narusza ani praw człowieka, ani przepisów Konstytucji RP (zob. KPK, Komentarz pod red. J. Skorupki, wydanie 19, Legalis, teza 1 do art. 56). J. P. ma zatem prawo dochodzenia swoich roszczeń, które wywodzi z popełnienia przez R. L. przestępstw w drodze postępowania cywilnego. Mając powyższe na uwadze należało utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie.