Sad powszechny, VII U 128/15

Sygn. akt VII U 128/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 12 listopada 2015 r. Sąd Rejonowy w Bydgoszczy VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie następującym: Przewodniczący: SSR Marcin Winczewski Protokolant: sekr. sądowy Artur Kluskiewicz po rozpoznaniu w dniu 12 listopada 2015 r. w Bydgoszczy sprawy T. B. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w B. z udziałem zainteresowanej (...) S.A. w W. Zakład (...) w B. o zasiłek chorobowy z ubezpieczenia wypadkowego na skutek odwołania T. B. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w B. z dnia 22 grudnia 2014 r. nr (...) oddala odwołanie. SSR Marcin Winczewski Sygn. akt VII U 128/15 UZASADNIENIE Decyzją nr (...) z dnia 22 grudnia 2014 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B. , na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 1 i art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych odmówił T. B. prawa do zasiłku chorobowego z ubezpieczenia wypadkowego za okres od 4 czerwca do 2 grudnia 2014 r. W uzasadnieniu wskazano, iż zdarzenie z dnia 25 czerwca 2004 r. zostało uznane za wypadek przy pracy i za okres od 1 lipca do 9 sierpnia 2004 r. ubezpieczonemu wypłacono zasiłek chorobowy z ubezpieczenia wypadkowego. Po upływie 10 lat stał się on ponownie niezdolny do pracy, przy czym za okres od 4 do 17 czerwca 2014 r. pracodawca wypłacił mu wynagrodzenie za czas choroby, a za okres od 18 czerwca do 2 grudnia 2014 r. zasiłek chorobowy w wysokości 80% podstawy. W ocenie lekarza orzecznika, obecna niezdolność do pracy nie ma jednakże związku z wypadkiem z dnia 25 czerwca 2004 r., co skutkuje brakiem prawa do zasiłku z ubezpieczenia wypadkowego, przy czym otrzymał on świadczenie z ogólnego stanu zdrowia. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł T. B. , domagając się przyznania prawa do zasiłku chorobowego z ubezpieczenia wypadkowego. W uzasadnieniu wskazał, że w dniu 25 czerwca 2004 r. uległ wypadkowi przy pracy. Absencja chorobowa w okresie od 26 czerwca do 9 sierpnia 2004 r. nie dała oczekiwanych rezultatów, a po powrocie do pracy dalej odczuwał bóle w kolanie. Dopiero rezonans magnetyczny z dnia 9 czerwca 2010 r. wykazał naderwanie więzadła i niestabilność kolana. Zabieg operacyjny odbył się dnia 5 czerwca 2014 r. i nadal odczuwa niedyspozycje kolana. W odpowiedzi na odwołanie Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B. wniósł o jego oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 26 maja 2015 r. (k. 64) Sąd wezwał do udziału w sprawie w charakterze zainteresowanej (...) S.A. w W. Zakład (...) w B. , która jednakże nie zajęła jakiegokolwiek stanowiska w sprawie. Sąd ustalił, co następuje: T. B. jest zatrudniony w (...) S.A. w W. Zakładzie (...) w B. , na podstawie umowy o pracę, na stanowisku toromistrza. Dnia 25 czerwca 2004 r. rozpoczął swą pracę na stacji W. . W trakcie wykonywanego obchodu, około godziny 14.40, potknął się o tłuczeń i przewrócił na prawe kolano. Po zdarzeniu udał się do lekarza. Zdarzenie to zostało uznane za wypadek przy pracy zarówno przez pracodawcę, jak i przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych, a za okres od 1 lipca do 9 sierpnia 2004 r. ubezpieczonemu wypłacono wówczas zasiłek chorobowy z ubezpieczenia wypadkowego. (okoliczności bezsporne, ponadto dowód: protokół ustalenia okoliczności i przyczyn wypadku przy pracy z dnia 9 lipca 2004 r. – k. 8; przesłuchanie ubezpieczonego – k. 64-65) Po upływie blisko 10 lat od wypadku przy pracy T. B. stał się ponownie niezdolny do pracy, przy czym za okres od 4 do 17 czerwca 2014 r. pracodawca wypłacił mu wynagrodzenie za czas choroby, a za okres od 18 czerwca do 2 grudnia 2014 r. zainteresowana Spółka wypłaciła także zasiłek chorobowy w związku z ogólnym stanem zdrowia – z ubezpieczenia chorobowego. Zaskarżoną decyzją natomiast odmówiono mu prawa do zasiłku chorobowego za okres od 4 czerwca do 2 grudnia 2014 r. z ubezpieczenia wypadkowego. (okoliczności bezsporne, ponadto dowód: decyzja ZUS z dnia 22 grudnia 2014 r. – k. 40 akt ZUS; przesłuchanie ubezpieczonego – k. 64-65) T. B. był niezdolny do pracy w okresie od 4 czerwca do 2 grudnia 2014 r. w związku z ogólnym stanem zdrowia, a niezdolność ta nie miała związku z wypadkiem przy pracy z dnia 25 czerwca 2004 r. Po zdarzeniu z 2004 r., w którym ubezpieczony doznał urazu prawego kolana, był leczony zachowawczo, także z dostawowym podawaniem leków sterydowych (Diprophos). Po dniu 9 sierpnia 2004 r. wrócił przy tym do świadczenia pracy, którą wykonywał także przed zdarzeniem. W okresie od 11 do 14 września 2007 r. był leczony w Szpitalu Wojewódzkim im. (...) w B. w Oddziale (...) , z rozpoznaniem: uszkodzenie rogu tylnego łąkotki przyśrodkowej stawu kolanowego prawego. Dnia 12 września 2007 r. przeprowadzono leczenie operacyjne – artroskopię operacyjną prawego stawu kolanowego, z usunięciem rogu tylnego łąkotki przyśrodkowej. Następnie był leczony w poradni ortopedycznej. Dnia 9 czerwca 2010 r. wykonano badanie MR stawu kolanowego prawego – stwierdzono usunięcie łąkotki przyśrodkowej oraz podejrzenie złamania rogu tylnego łąkotki bocznej. Dnia 31 lipca 2013 r. ponownie wykonano badanie MR stawu kolanowego prawego – stwierdzono stan po zerwaniu ACL, stan po częściowym usunięciu łąkotki przyśrodkowej kolana prawego. W okresie od 4 do 13 czerwca 2014 r. ubezpieczony był leczony szpitalnie w Oddziale Chirurgii Urazowej i Ortopedii Szpitala w I. , z rozpoznaniem: uszkodzenie ACL kolana prawego, Chm MCF 2st, MCT 3st, stan po częściowej meniscektomii przyśrodkowej, artroskopowa rekonstrukcja ACL/BTB. Przeprowadzono wówczas leczenie operacyjne – anatomiczną artroskopową rekonstrukcję ACL/BTB, a następnie zalecono leczenie w poradni ortopedycznej. Jednostka chorobowa, na którą ubezpieczony był leczony w okresie od 4 do 13 czerwca 2014 r. – uszkodzenie więzadła krzyżowego przedniego kolana prawego – nie ma związku z wypadkiem przy pracy z dnia 25 czerwca 2004 r. Bezpośrednio po wypadku, jak również w czasie operacji w dniu 12 września 2007 r. oraz w badaniu MR z dnia 9 czerwca 2010 r., nie stwierdzono bowiem uszkodzenia więzadła krzyżowego przedniego. Takie uszkodzenie stwierdzono dopiero w badaniu MR z dnia 31 lipca 2013 r. Trzeba więc przyjąć, że do uszkodzenia więzadła krzyżowego przedniego stawu kolanowego prawego doszło właśnie pomiędzy 9 czerwca 2010 r. a 31 lipca 2013 r., nie zaś w okresie wcześniejszym. W czasie artroskopii kolana mającej miejsce dnia 12 września 2007 r. lekarz operujący, zgodnie z postępowaniem standardowym, miał obowiązek skontrolować stan więzadła krzyżowego przedniego i ustalić stopień jego uszkodzenia, co powinno znaleźć odzwierciedlenie wpisem w historii choroby – w razie zaistnienia jakichkolwiek nieprawidłowości. W karcie informacyjnej leczenia szpitalnego z okresu od 11 do 14 września 2007 r. brak jednakże adnotacji o uszkodzeniu więzadła krzyżowego przedniego kolana prawego, a więc w wyniku wypadku przy pracy z dnia 25 czerwca 2004 r. nie mogło dojść do uszkodzenia tego więzadła krzyżowego. Badanie MRI jest aktualnie jednym z najdokładniejszych systemów diagnostyki uszkodzeń tkanek miękkich, tj. więzadła, chrząstki, łękotki, mięśni, ścięgien itp., a artroskopia stawu kolanowego jest zabiegiem operacyjnym, w którym chirurg w sposób nieinwazyjny (bez otwierania stawu skalpelem), dokonuje obiektywem kamery, oceny ważnych struktur wewnętrznych kolana, a w pierwszej kolejności są to więzadła krzyżowe i łękotki. (dowód: dokumentacja medyczna – k. 6-7, 17-38 oraz akta ZUS; opinia biegłego sądowego ortopedy S. F. z dnia 23 marca 2015 r. – k. 41-42 wraz z wywiadem i badaniem przedmiotowym oraz opinia uzupełniająca z dnia 10 maja 2015 r. – k. 56; opinia biegłego sądowego ortopedy S. T. z dnia 30 września 2015 r. – k. 77-79) Sąd zważył, co następuje: Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach sprawy i aktach ZUS, których prawdziwości i wiarygodności strony nie kwestionowały w toku procesu, a także na podstawie opinii biegłych sądowych ortopedów – S. F. i S. T. . Należy zaznaczyć, iż jak słusznie podkreśla się w nowszym orzecznictwie, sąd ubezpieczeń społecznych nie ma obowiązku prowadzenia postępowania dowodowego z urzędu, a odrębny charakter postępowania nie wyłącza zasady kontradyktoryjności w tych sprawach, w tym ciężaru dowodzenia swych twierdzeń przez ubezpieczonego i pozwany organ (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 8 stycznia 2008 r., I UK 193/07, Lex nr 447681; z dnia 8 lipca 2008 r., II UK 344/07, Lex nr 497701; z dnia 11 lutego 2011 r., II UK 269/10, Lex nr 794791 i z dnia 9 sierpnia 2011 r., I UK 52/11, Lex nr 1084706). Dowód z opinii biegłych, jak podkreśla się w orzecznictwie, podlega ocenie Sądu przy zastosowaniu art. 233 § 1 k.p.c. , na podstawie właściwych dla jej przedmiotu kryteriów zgodności z zasadami logiki i wiedzy powszechnej, poziomu wiedzy biegłego, podstaw teoretycznych opinii, a także sposobu motywowania oraz stopnia stanowczości wyrażonych w niej wniosków (zob. uzasadnienie postanowienia SN z dnia 7 listopada 2000 r., I CKN 1170/98, OSNC 2001/4/64; uzasadnienie wyroku SN z dnia 15 listopada 2002 r., V CKN 1354/00, Lex nr 77046). Biorąc pod uwagę przedstawione kryteria należy stwierdzić, że przeprowadzone dowody z opinii biegłych sądowych ortopedów S. F. i S. T. , są w pełni przydatne dla ustalenia stanu faktycznego sprawy. Biegli wydali swe opinie po gruntownej analizie akt sprawy, uwzględniając całą dostępną dokumentację lekarską. Wnioski opinii omówiono szeroko, sformułowane zostały one w sposób jasny i precyzyjny, a końcowe stanowisko zostało szczegółowo, przekonująco i logicznie uzasadnione. Przedstawione konkluzje są kategoryczne, a ich uzasadnienie przedstawione zostało w sposób przystępny i zrozumiały. Biegli są doświadczonymi specjalistami z dziedzin medycyny, które odpowiadały schorzeniom ubezpieczonego, a poziom ich wiedzy i sposób umotywowania orzeczenia powoduje, iż Sąd uznaje przeprowadzone w sprawie opinie za w pełni trafne, tym bardziej, że po wydaniu opinii przez drugiego z ortopedów – S. T. – nie została ona kwestionowana przez żadną ze stron, które mimo stosownego zobowiązania, pod rygorem z art. 207 k.p.c. , nie złożyły do niej jakichkolwiek zastrzeżeń (k. 84, 86, 89). Należy także podnieść, iż stosownie do art. 286 k.p.c. Sąd może zażądać ustnego wyjaśnienia opinii złożonej na piśmie, może też w razie potrzeby zażądać dodatkowej opinii od tych samych lub innych biegłych. Tak w piśmiennictwie jak i w judykaturze wskazuje się, że nie ma dowolności w powoływaniu kolejnych biegłych, a u podstaw takiej decyzji leżeć powinny racjonalne argumenty takie np. jak niejasność, niezupełność czy sprzeczności występujące w opiniach (por. np. T. Ereciński [w:] Komentarz do Kodeksu postępowania cywilnego, tom I, Warszawa 2002, str. 567-568; czy wyroki SN z dnia 24 czerwca 2008 r., I UK 373/07, Lex nr 496398; z dnia 1 września 2009 r., I PK 83/09, Lex nr 550988; z dnia 16 września 2009 r., I UK 102/09, Lex nr 537027). Należy przyjąć, że wykazywanie okoliczności uzasadniających powołanie opinii uzupełniającej, czy kolejnego biegłego pozostaje w gestii strony. To właśnie strona winna wykazać się niezbędną aktywnością i wykazać błędy, sprzeczności lub inne wady w opiniach biegłych, które dyskwalifikują istniejące opinie, ewentualnie uzasadniają powołanie opinii dodatkowych. Takich okoliczności strony nie podjęły nawet próby podnieść w toku procesu – w odniesieniu do opinii drugiego biegłego sądowego ortopedy – w pełni się tym samym z opinią zgadzając. Ubezpieczony składał zastrzeżenia wyłącznie do opinii biegłego sądowego S. F. , jednakże jego stanowisko zostało w pełni potwierdzone przez drugiego z biegłych. Fakt, iż niezdolność do pracy T. B. w 2014 r., a więc po okresie 10 lat od wypadku przy pracy, nie była z nim związana i nie stanowił on jej przyczyny, wynika przy tym zwłaszcza z dokumentacji medycznej z akt sprawy, na co trafnie i zasadnie wskazano w opiniach biegłych. Ubezpieczony nie zgodził się z pierwszą z opinii, jako argument przedstawiając subiektywną ocenę tego związku. Negowanie opinii biegłych, z powołaniem się na własną, odmienną interpretację stanu zdrowia, uznać należy za niewystarczające dla jej skutecznego podważenia. Fakt, iż strona w sposób odmienny (od lekarzy ZUS, jak i biegłych sądowych) ocenia fakty medyczne w sprawie, nie stanowi konkretnego zarzutu do opinii biegłych, a jedynie polemikę, która jednakże nie może uznać za uzasadnioną już z tej przyczyny, iż to właśnie biegli sądowi posiadają odpowiednią wiedzę, doświadczenie do właściwego rozstrzygnięcia zagadnień medycznych, a przede wszystkim są oni osobami bezstronnymi, niezwiązanymi z którąkolwiek ze stron (por. wyrok SA w Katowicach z dnia 12 grudnia 2014 r., I ACa 746/14, Lex nr 1621090). Fakt, że w ocenie ubezpieczonego stan jego zdrowia jest inny, niż wynika to z opinii, stanowi wyłącznie stanowisko, takie samo jak umotywowane stanowisko pozwanego organu, poparte badaniem zatrudnionych tam lekarzy. Dopiero biegli lekarze sądowi w sposób obiektywny i właściwy są w stanie ocenić oba te stanowiska w kwestiach medycznych. Kwestionowanie więc opinii z uzasadnieniem, że strona ma inne zdanie w tym aspekcie jest nieporozumieniem, albowiem jest to w zasadzie zarzut sprowadzający się do stwierdzenia, że opinia jest wadliwa, gdyż ma inne stanowisko w sprawie. Nie jest to jednak zarzut dotyczący kwestii medycznych (a tylko takie miałyby jakiekolwiek znaczenie), a de facto podtrzymanie dotychczasowego stanowiska. Wbrew przy tym argumentom ubezpieczonego, biegli wzięli pod uwagę stanowiska obu stron, w pełni badając dokumentację medyczną, a także przeprowadzając badanie i dopiero to doprowadziło ich do przedstawionych wniosków. Na marginesie dotychczasowych rozważań, Sąd wskazuje, że jak to zostało wyjaśnione w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 15 lutego 1974 r., (II CR 817/73; Lex nr 7404), do dowodu z opinii biegłego nie mogą mieć zastosowania wszystkie zasady prowadzenia dowodów, a w szczególności art. 217 § 1 k.p.c. Jeżeli więc Sąd uzyskał od biegłych wiadomości specjalne niezbędne do merytorycznego i prawidłowego orzekania, to nie ma potrzeby żądania ponowienia lub uzupełnienia tego dowodu (por. wyroki SN z dnia 10 września 1999 r., II UKN 96/99, OSNAPiUS 2000/23/869; z dnia 6 marca 1997 r., II UKN 23/97, OSNAPiUS 1997/23/476; z dnia 21 maja 1997 r., II UKN 131/97, OSNAPiUS 1998/3/100; z dnia 18 września 1997 r., II UKN 260/97, OSNAPiUS 1998/13/408). Stosownie do art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (j.t.: Dz. U. z 2014 r., poz. 159 ze zm.), zasiłek chorobowy przysługuje ubezpieczonemu, który stał się niezdolny do pracy z powodu choroby w czasie trwania ubezpieczenia chorobowego. W myśl art. 3 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (j.t.: Dz. U. z 2015 r., poz. 1242 ze zm.; powoływana dalej jako „ustawa wypadkowa”), za wypadek przy pracy uważa się nagłe zdarzenie wywołane przyczyną zewnętrzną powodujące uraz lub śmierć, które nastąpiło w związku z pracą podczas lub w związku z wykonywaniem przez pracownika zwykłych czynności lub poleceń przełożonych; podczas lub w związku z wykonywaniem przez pracownika czynności na rzecz pracodawcy, nawet bez polecenia albo w czasie pozostawania pracownika w dyspozycji pracodawcy w drodze między siedzibą pracodawcy a miejscem wykonywania obowiązku wynikającego ze stosunku pracy ( art. 3 ust. 1 ). W niniejszej sprawie poza sporem pozostawało, iż zdarzenie z dnia 25 czerwca 2004 r. było wypadkiem przy pracy. Kwestią sporną pozostawała natomiast okoliczność, czy niezdolność do pracy ubezpieczonego w okresie od 4 czerwca do 2 grudnia 2014 r. wynikała z tegoż wypadku, czy też była skutkiem innych schorzeń wnioskodawcy. Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy wypadkowej ubezpieczonemu, którego niezdolność do pracy spowodowana została wypadkiem przy pracy lub chorobą zawodową, przysługuje zasiłek chorobowy; a z tytułu wypadku przy pracy przysługuje także „świadczenie rehabilitacyjne” – dla ubezpieczonego, który po wyczerpaniu zasiłku chorobowego jest nadal niezdolny do pracy, a dalsze leczenie lub rehabilitacja lecznicza rokują odzyskanie zdolności do pracy. Zasiłek chorobowy i świadczenie rehabilitacyjne z ubezpieczenia wypadkowego przysługują w wysokości 100 % podstawy wymiaru niezależnie od okresu podlegania ubezpieczeniu i to już od pierwszego dnia niezdolności do pracy spowodowanej wypadkiem przy pracy lub chorobą zawodową (art. 8 ust. 1 i 2 oraz art. 9 ust. 1 ustawy wypadkowej). W ocenie Sądu, wbrew stanowisku T. B. , nie może budzić jakichkolwiek wątpliwości, iż jego niezdolność do pracy w spornym okresie czasu nie była spowodowana wypadkiem przy pracy, a wynikała z innych schorzeń, tkwiących w jego organizmie, na co wskazuje zarówno niekwestionowana przezeń ostatecznie opinia biegłego sądowego, jak i zwłaszcza zebrana w sprawie dokumentacja medyczna. Z uwagi na powyższe, Sąd na podstawie art. 477 14 § 1 k.p.c. orzekł jak w sentencji. SSR Marcin Winczewski