Sad powszechny, IV Ka 268/13

Sygnatura akt IV Ka 268/13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 4 czerwca 2013 roku. Sąd Okręgowy w Świdnicy w IV Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący : SSO Ewa Rusin Protokolant : Marta Synowiec po rozpoznaniu w dniu 4 czerwca 2013 roku sprawy K. P. obwinionej z art. 117 k.w. w zw. z § 10 pkt 2 Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy P. na skutek apelacji wniesionej przez obwinioną od wyroku zaocznego Sądu Rejonowego w Dzierżoniowie z dnia 12 lutego 2013 roku, sygnatura akt II W 360/12 I. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok; II. zasądza od obwinionej na rzecz Skarbu Państwa zryczałtowane wydatki postępowania odwoławczego w kwocie 50 zł i wymierza 30 zł opłaty za to postępowanie. Sygn. akt IV Ka 268/13 UZASADNIENIE Sąd Rejonowy w Dzierżoniowie wyrokiem zaocznym z dnia 12 lutego 2013 r., sygn. akt II W 360/12: I. obwinioną K. P. uznał za winną tego, że w okresie od 01 stycznia 2012 r. do dnia 07 sierpnia 2012 r. pomimo ciążącego na niej obowiązku zawarcia umowy na wywóz odpadów komunalnych, jako współwłaściciel nieruchomości, nie dopełniła tego obowiązku i nie zawarła stosownej umowy z podmiotem do tego uprawnionym, przyjmując, iż czyn został popełniony w P. to jest wykroczenia z art.117§1 k.w. w zw. z §10 10 pkt. Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy P. i za to na podstawie art.117§1 k.w. wymierzył jej karę grzywny w wysokości 100 złotych; II. na podstawie art.624§1 k.p.k. w zw. z art.119 k.p.w. zwolnił obwinioną od zapłaty kosztów sądowych, w całości zaliczając je na rachunek Skarbu Państwa. Z wyrokiem tym w całości nie pogodziła się obwiniona, wnosząc apelację tzw. osobistą. Apelująca zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi obrazę przepisów postępowania przez błędną ocenę materiałów dowodowych sprawy, stronniczą i ukierunkowaną na skazanie obwinionej a nadto naruszenie prawa do obrony przez prowadzenie rozprawy pod usprawiedliwioną nieobecność obwinionej. Podnosząc takie zarzuty apelująca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku lub o zmianę i uniewinnienie jej od przypisanego jej wykroczenia. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja jest całkowicie bezzasadna. Nie ma racji obwiniona podnosząc zarzut naruszenia jej prawa do obrony. O terminach rozpraw obwinioną powiadamiano, i tak o rozprawie 20.12.2012 r. na piśmie (poświadczenie odbioru wezwania k.60 akt), o terminie 12 lutego 2013 r. także na piśmie (poświadczenie odbioru wezwania k.80 akt). Stawiennictwo jej na rozprawę było więc zależne tylko od jej woli. Bezpodstawnym byłoby wnioskowanie o usprawiedliwieniu nieobecności obwinionej na wymienionych terminach z powodu np. choroby. Obwiniona do chwili obecnej nie przedstawiła żadnego dokumentu, mogącego choć uprawdopodobnić taką przyczynę. Równie błędnie apelująca zarzuciła wadliwą ocenę materiału dowodowego sprawy, co uzasadniła działaniem Sądu I instancji na korzyść osoby prywatnej T. D. , który – według apelującej – miał dorobić się majątku 200 mln złotych dzięki ;pomocy Urzędu Miasta w P. . Tego rodzaju argumentacji nie można uznać za rzeczową czy poważną, a tym samym pozostaje ona bez znaczenia. Kolejne twierdzenie apelującej, iż należało ją wezwać do zawarcia umowy o wywóz odpadów komunalnych także ustaleń faktycznych zaskarżonego wyroku nie zmienia. Wszak to na właścicielu (współwłaścicielu) nieruchomości ciąży obowiązek zawarcia tego typu umowy, co Sąd I instancji szczegółowo wyłożył (k.5,6, 7,8 motywów), którego to obowiązku obwiniona zaniechała, mimo iż bezsprzecznie posiadała wiedzę o tym obowiązku i o tym, że pozostali domownicy a zarazem współwłaściciele nieruchomości takie umowy zawierają (córka A. P. z dziećmi, syn J. P. z żoną i dziećmi). Skoro więc ustalenia faktyczne wyroku oparte zostały na prawidłowo przeprowadzonych dowodach, których ocena nie nosi jakichkolwiek wad ani uchybień art.7 k.p.k. , zaś apelująca nie podniosła rzeczowych argumentów, pozwalających zakwestionować przypisane jej sprawstwo popełnienia wykroczenia z art.117§1 k.w., zaskarżony wyrok należało utrzymać w mocy. Wymierzona obwinionej kara 100 złotych grzywny to słuszna sankcja odpowiadająca stopniowi społecznej szkodliwości czynu, która zarazem powinna osiągnąć wobec obwinionej cele zapobiegawcze i wychowawcze ( art.33 k.w.). Wobec przegrania apelacji obciążono obwinioną obowiązkiem poniesienia kosztów i opłat postępowania odwoławczego po myśli art.,.636 §1 k.p.k. w zw. z art.118§1 k.p.w. i §3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 10.10.2001 r. w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania w sprawach o wykroczenia (Dz. U. Nr 118, poz.1269) oraz na podstawie art.21 ust.2 i 3 ust.1 ustawy o opłatach w sprawach karnych .