Sad powszechny, VIII C 4442/14

Sygn. akt VIII C 4442/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 11 grudnia 2015 roku Sąd Rejonowy dla Łodzi-Widzewa w Łodzi VIII Wydział Cywilny w składzie: Przewodniczący: SSR Anna Bielecka-Gąszcz Protokolant: sekr. sąd. Anna Zuchora po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2015 roku w Łodzi na rozprawie sprawy z powództwa Gminy Ł. – Administracji Zasobów Komunalnych Ł. w Ł. przeciwko pozwanej E. D. o zapłatę 4.936,58 zł

1. oddala powództwo;
2. nakazuje pobrać od powoda Gminy Ł. – Administracji Zasobów Komunalnych Ł. w Ł. na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego dla Łodzi-Widzewa w Łodzi kwotę 491,85 zł (czterysta dziewięćdziesiąt jeden złotych i osiemdziesiąt pięć groszy) tytułem nieuiszczonych kosztów sądowych. Sygn. akt VIII C 4442/14 UZASADNIENIE W dniu 5 maja 2014 roku powód Miasto Ł. – Administracja Zasobów Komunalnych Ł. w Ł. , reprezentowany przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, wytoczył przeciwko pozwanej E. D. powództwo o zapłatę kwoty 4.936,58 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty oraz wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu powód podniósł, że pozwana na podstawie umowy z dnia 1 czerwca 2006 roku zajmuje gminny lokal mieszkalny nr (...) położony przy ul. (...) w Ł. . W imieniu pozwanej umowę najmu tego lokalu podpisał jej pełnomocnik notarialny V. B. . Pozwana nie regulowała należności za najem wskutek czego powstało zadłużenie dochodzone pozwem, które na dzień 31 marca 2014 roku wynosiło 4.936,58 zł. (pozew k. 2-3) W dniu 8 maja 2014 roku Sąd Rejonowy dla Łodzi-Widzewa w Łodzi wydał przeciwko pozwanej nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym (VIII Nc 3020/14), który pozwana zaskarżyła sprzeciwem w całości. (nakaz zapłaty k. 21) W sprzeciwie pozwana wniosła o oddalenie powództwa w całości i podniosła, że nigdy nie mieszkała w spornym lokalu, nie wiedziała także o zawarciu umowy najmu tego lokalu w 2006 roku, a zawarcie tej umowy najmu było dotknięte pozornością, gdyż nastąpiło nie na rzecz pozwanej, ale innych lokatorów. W piśmie procesowy z dnia 13 stycznia 2015 roku, stanowiącym uzupełnienie sprzeciwu, pozwana podniosła ponadto zarzut nieważności złożonego oświadczenia woli w postaci udzielenia pełnomocnictwa B. B. w dniu 27 stycznia 2006 roku, z uwagi na to, że z powodu zdiagnozowanej u pozwanej schizofrenii paranoidalnej, znajdowała się ona udzielając pełnomocnictwa w stanie wyłączającym świadome i swobodne powzięcie decyzji i wyrażenie woli ( art. 82 k.c. ), zatem nieważne pełnomocnictwo nie mogło spowodować zawarcia umowy najmu w imieniu pozwanej. (sprzeciw k. 34-37, pismo procesowe k. 45-47) W odpowiedzi na sprzeciw powód podtrzymał powództwo w całości. (odpowiedź na sprzeciw k. 86-87) Na rozprawie w dniu 11 grudnia 2015 roku pełnomocnik powoda nie stawił się pomimo prawidłowego doręczenia zawiadomienia, zaś pozwana podtrzymała dotychczasowe stanowisko w sprawie, wnosząc o oddalenie powództwa w całości. (protokół rozprawy k. 224, potwierdzenie odbioru k. 221) Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 27 stycznia 2006 roku pozwana E. D. , na podstawie umowy pośrednictwa zawartej z Biurem (...) w Ł. , udzieliła B. B. pełnomocnictwa do wszelkich czynności związanych z zamianą mieszkania nr (...) położonego przy ul. (...) w Ł. , a także m.in. do zawarcia umowy najmu dowolnego lokalu mieszkalnego na rzecz pozwanej. Podpis pozwanej pod tym pełnomocnictwem został notarialnie poświadczony. (kserokopia pełnomocnictwa k. 13, okoliczności bezsporne) Na podstawie powyższego pełnomocnictwa, w dniu 1 czerwca 2006 roku , B. B. w imieniu pozwanej, zawarła z powodem umowę najmu lokalu mieszkalnego nr (...) położonego przy ul. (...) w Ł. . (kserokopia umowy najmu k. 15-19, kserokopia skierowania k. 12, kserokopia oświadczenia k. 14okoliczności bezsporne) Pozwana E. D. cierpi na przewlekłą chorobę psychiczną – schizofrenię paranoidalną. Z powodu objawów tej choroby E. D. w dniu 27 stycznia 2006 roku, udzielając pełnomocnictwa, nie była zdolna do świadomego i swobodnego powzięcia decyzji i wyrażenia woli. (pisemna opinia biegłego psychiatry k. 206-211) Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił częściowo jako bezsporny, a w pozostałym zakresie na podstawie dowodów z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, których prawdziwości nie kwestionowała żadna ze stron. Podstawą ustaleń faktycznych była także jasna, pełna i wewnętrznie niesprzeczna opinia biegłego z zakresu psychiatrii. Sąd Rejonowy zważył, co następuje: Powództwo nie było zasadne i nie zasługiwało na uwzględnienie, z uwagi na brak legitymacji biernej pozwanej. Powód twierdził, że jego roszczenie znajduje swoje źródło w umowie najmu lokalu mieszkalnego z dnia 1 czerwca 2006 roku, którą w imieniu pozwanej miał z powodem zawrzeć pełnomocnik pozwanej. Jak jednak wynika z przeprowadzonego w przedmiotowej sprawie postępowania dowodowego, a zwłaszcza z opinii biegłego psychiatry, której wniosków żadna ze stron nie kwestionowała, pozwana cierpi na przewlekłą chorobę psychiczną – schizofrenię paranoidalną. Z powodu objawów tej choroby E. D. w dniu 27 stycznia 2006 roku, udzielając pełnomocnictwa B. B. , nie była zdolna do świadomego i swobodnego powzięcia decyzji i wyrażenia woli. Oświadczenie woli pozwanej o udzieleniu pełnomocnictwa było zatem nieważne ex tunc, z powodu wady oświadczenia woli o której mowa przepisie art. 82 k.c. Nieważne pełnomocnictwo nie mogło, co oczywiste, stanowić podstawy do zawarcia w imieniu pozwanej spornej umowy najmu w dniu 1 czerwca 2006 roku. Pełnomocnik działał bowiem w tym wypadku bez umocowania (pełnomocnictwo było nieważne), zaś umowa najmu nie została potwierdzona przez pozwaną, w której imieniu rzekomo miała zostać zawarta ( art. 103 k.c. ). Takiej okoliczności powód nie udowodnił, a same twierdzenia stron na to nie wskazywały. Powód, jako strona inicjująca proces, jest obowiązany do udowodnienia wszystkich twierdzeń pozwu, w oparciu o które sformułował swoje roszczenie, chyba, że nie są one kwestionowane. Powinność taka wynika wprost z treści przepisu art. 6 k.c. , zgodnie z którym ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. Reguła ta znajduje również swój procesowy odpowiednik w treści art. 232 k.p.c. , w świetle którego to strony są obowiązane wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne. Tym samym skoro pozwana zakwestionowała, aby była stroną przedmiotowej umowy najmu i ponosiła odpowiedzialność za dochodzone pozwem zadłużenie, powód, nie zgadzając się z takim stanowiskiem strony przeciwnej, winien w odpowiedni sposób zareagować - przedstawić okoliczności faktyczne i dowody na poparcie swoich twierdzeń. Powinności tej strona powodowa jednak uchybiła. Powód nie wykazał żadnej innej podstawy odpowiedzialności pozwanej za czynsz najmu przedmiotowego lokalu. Z tych też względów, z uwagi na brak legitymacji biernej pozwanej E. D. , powództwo podlegało oddaleniu w całości, o czym orzeczono w sentencji wyroku. O obowiązku zapłaty nieuiszczonych kosztów sądowych orzeczono na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych w związku z art. 98 k.p.c. Na koszty te złożyło się wynagrodzenie kilku placówek medycznych za przesłanie kserokopii dokumentacji medycznej (28,42 zł, 102,40 zł, 1,03 zł) oraz wynagrodzenie biegłego psychiatry za wydanie pisemnej opinii w sprawie w wysokości 360 zł. Całość nieuiszczonych kosztów sądowych wyniosła zatem 491,85 zł. Pozwany przegrał sprawę w całości, a zatem winien uiścić tytułem w/w kosztów kwotę 491,85 zł. Mając powyższe na uwadze, Sąd nakazał pobrać od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego dla Łodzi-Widzewa w Łodzi kwotę 491,85 zł tytułem nieuiszczonych kosztów sądowych.