kk i za to na podstawie powołanego przepisu wymierza mu karę 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności; II. oskarżonego R. G. uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego w pkt II części wstępnej wyroku, tj. występku z art. 190 § 1 kk i za to na podstawie powołanego przepisu wymierza mu karę 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności; III. oskarżonego R. G. uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego w pkt III części wstępnej wyroku, tj. występku z art. 157 § 2 kk i za to na podstawie powołanego przepisu wymierza mu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności; IV. na podstawie art. 85 kk i art. 86 § 1 kk łączy kary orzeczone w pkt I - III wyroku i wymierza oskarżonemu karę łączną 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności; V. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. Z. G. kwotę 1 549, 80 zł (jeden tysiąc pięćset czterdzieści dziewięć złotych osiemdziesiąt groszy) tytułem kosztów nieopłaconej obrony z urzędu udzielonej oskarżonemu R. G. z urzędu; VI. zwalnia oskarżonego R. G. od ponoszenia kosztów sądowych, w tym opłaty, zaliczając wszelkie poniesione tymczasowo wydatki na rachunek Skarbu Państwa. UZASADNIENIE Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Pokrzywdzona E. D. zamieszkuje wraz ze swoją córką W. R. w mieszkaniu przy ul. (...) w Ś. . W okresie od lipca 2008 roku do sierpnia 2011 roku pokrzywdzona pozostawała w związku konkubenckim z oskarżonym R. G. . Na początku stosunki pomiędzy nimi układały się w miarę poprawnie, jednak z upływem czasu uległy pogorszeniu w związku z manifestowaniem zazdrości ze strony oskarżonego oraz nadużywaniem przez niego alkoholu. Po zerwaniu z oskarżonym i opuszczeniu przez niego jej mieszkania pokrzywdzona zaczęła otrzymywać od niego smsy, które zawierały wyzwiska i groźby pod jej adresem. Z ich treści wynikało, że ktoś podpali jej dom, powybija szyby, zawierały ostrzeżenia, aby uważała na siebie. Nadto w tych wiadomościach E. D. była wulgarnie określana suką, kurwą, dziwką. Wskazywały one również na fakt, iż jest ona śledzona. R. G. w tym czasie chodził za pokrzywdzoną, wydzwaniał do ich wspólnych znajomych przedstawiając ją w złym świetle. W mieszkaniu pokrzywdzonej kilkukrotnie zostały wybite szyby. Oskarżony dopuścił się również włamania do mieszkania pokrzywdzonej, skąd dokonał kradzieży różnych przedmiotów. Prawomocnym wyrokiem tut. Sądu z 28 stycznia 2015 roku, wydanym w sprawie o sygn. akt II K 472/12, oskarżony został skazany za przestępstwa z art.
279 § 1 kk w zw. z art. 12 kk , popełnione na szkodę pokrzywdzonej, na karę łączną roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na 4 lata próby. Dowody: Zeznania E. D. k. 171-172, 2-3, 5, 6-7, 17-19 Odpisy wyroków tut. Sądu w sprawie II K 472/12 oraz Sądu Okręgowego w Świdnicy w sprawie IV Ka 276/15 wraz z uzasadnieniami k. 336-342 W trakcie prowadzenia postępowania karnego w w/w poprzedniej sprawie, w styczniu 2014 roku, oskarżony nadal wysyłał do pokrzywdzonej liczne wulgarne sms-y, zawierające groźby pod adresem jej samej i jej rodziców – S. i W. Ł. , zamieszkałych w P. ( ul. (...) ), dotyczące wybicia jej szyb w oknach, podpaleni jej mieszkania, piwnicy, domu i ciągnika jej rodziców. Wykonywał również liczne połączenia na jej telefon komórkowy. Z treści otrzymywanych wiadomości wynikało, że pokrzywdzona jest obserwowana i wzbudzały one u niej poczucie zagrożenia, pokrzywdzona obawiała się realizacji zawartych w nich pogróżek. Również rodzice pokrzywdzonej, których poinformowała ona o opisanej sytuacji i treści otrzymywanych od oskarżonego sms-ów, obawiali się spełnienia zawartych w nich gróźb. Kontaktując się z pokrzywdzoną R. G. posługiwał się różnymi numerami telefonów, min. numerem 880 167 092. W nocy 12 stycznia 2014 roku oskarżony rzucił kostką brukową w okno mieszkania E. D. . Kamień wybił szybę, której odłamki zraniły śpiącą w pobliżu okna córkę pokrzywdzonej – W. R. . Doznała ona w związku z tym obrażeń ciała w postaci otarcia naskórka szyi po lewej stronie o długości 1 cm, otarcia naskórka lewej ręki o długości 2 cm, skutkujących naruszeniem czynności jej ciała na okres nieprzekraczający 7 dni. Dowody: Zeznania świadków: E. D. k. 171-172, 2-3, 5, 6-7, 17-19 W. Ł. k. 170, 48 S. Ł.
kk podlega ten kto przez uporczywe nękanie innej osoby lub osoby jej najbliższej wzbudza u niej uzasadnione okolicznościami poczucie zagrożenia lub istotnie narusza jej prywatność. Głównym przedmiotem ochrony art.
kk jest szeroko rozumiana wolność, zarówno w aspekcie wolności „od czegoś” (od strachu, od nagabywania, od niechcianego towarzystwa innej osoby), jak i wolności „do czegoś” (przede wszystkim do zachowania swojej prywatności), przy czym indywidualnym przedmiotem ochrony dalszym, drugoplanowym, ubocznym, jest też zdrowie, tak psychiczne jak i fizyczne osoby pokrzywdzonej tego rodzaju działaniem przestępczym. (...) to „ ustawicznie dręczyć, trapić, niepokoić (czymś) kogoś, dokuczać komuś, nie dawać chwili spokoju ” („ Słownik języka polskiego ”, red. M. Szymczak, t. 2, Warszawa 1984, s. 317). Odnośnie uporczywości warto zaś przytoczyć ugruntowany pogląd Sądu Najwyższego znajdujący zastosowanie to tej przesłanki przedmiotowego przestępstwa, zgodnie z którym „ znamię uporczywości łączy w sobie dwa elementy (…) jeden z nich charakteryzuje postępowanie sprawcy od strony podmiotowej, a polega na szczególnym nastawieniu psychicznym wyrażającym się w nieustępliwości, chęci postawienia na swoim (obojętne, z jakich pobudek), podtrzymywaniu własnego stanowiska na przekór ewentualnym próbom jego zmiany . (…) drugi element, obiektywny, polega na trwaniu takiego stanu rzeczy przez pewien dłuższy czas ” (zob. uchwała SN z dnia 9 czerwca 1976r., VI KZP 13/75). Oprócz znamion czasownikowych dla zaistnienia przestępstwa uporczywego nękania, czyli przestępstwa z art.
kk , konieczne jest wystąpienie skutku w postaci wzbudzenia u pokrzywdzonego poczucia zagrożenia lub też naruszenia prywatności. Jak wspomniano wcześniej zagrożenie to winno być oceniane według kryteriów obiektywnych. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, jego analiza i ocena, w sposób niewątpliwy wykazały winę i sprawstwo R. G. odnośnie popełnienia zarzucanego mu czynu, wyczerpującego ustawowe znamiona występku określonego w art.
Potwierdzeniem winy i sprawstwa oskarżonego w tym zakresie – jak już wyżej wskazano – były przede wszystkim zeznania E. D. , wsparte zeznaniami pozostałych świadków, którym Sąd nadał walor w pełni wiarygodnych, prawdziwych oraz powołujących fakty i okoliczności, które w rzeczywistości zaistniały, i to w czasie i w okolicznościach przez pokrzywdzoną wskazywanych. Zeznania pokrzywdzonej, potwierdzone depozycjami pozostałych świadków oraz treścią odtworzonych przez biegłego wiadomości sms, jakie otrzymywała od oskarżonego, jednoznacznie wskazywały, że działanie oskarżonego wzbudzało u E. D. uzasadnione poczucie zagrożenia, ugruntowane wcześniejszymi tego samego rodzaju zachowaniami oskarżonego oraz incydentami włamań do jej mieszkania, uszkodzeniami sprzętów wyposażenia lokalu, kradzieżami drobnych przedmiotów i dokumentów. Pokrzywdzona miała przy tym świadomość tego, że oskarżony nadużywał alkoholu, a pod jego wpływem nie kontroluje i nie hamuje swojego postępowania. Za udowodnione Sąd uznał również sprawstwo i winę oskarżonego w zakresie dwóch pozostałych z zarzucanych mu czynów, opierając się w zakresie ustaleń co do występku z art. 190 § 1 kk na zeznaniach pokrzywdzonych rodziców E. S. i W. Ł. , których relacje jednoznacznie wskazywały na istnienie po ich stronie obawy spełnienia kierowanych przez oskarżonego gróźb odnoszących się do nich. Obawę tę należy ocenić jako uzasadnioną w kontekście świadomości pokrzywdzonych co do przestępczego charakteru zachowań podejmowanych uprzednio przez oskarżonego na szkodę ich córki (uprzednich incydentów nękania, kradzieży, niszczenia różnych przedmiotów, wybijania szyb), ich natężenia i konsekwencji. Sąd nie miał wątpliwości, że starsi ludzie, jakimi są pokrzywdzeni, byli w pełni usprawiedliwieni w zakresie swoich obaw w stosunku do oskarżonego, który dał się poznać jako osoba nieobliczalna i niebezpieczna. Opierając się na jednoznacznych zeznaniach E. D. , która odpowiedzialnością za wybicie szyby w swym mieszkaniu w dniu 12 stycznia 2014 roku obarczyła oskarżonego oraz mając na względzie, że jej relacja w tym zakresie znajduje potwierdzenie w danych bilingowych, wskazujących na to, że to oskarżony w tym okresie wielokrotnie odgrażał się właśnie wybiciem szyb w oknach mieszkania pokrzywdzonej, Sąd uznał, że należy również R. G. przypisać odpowiedzialność za spowodowanie u W. R. obrażeń ciała opisanych w trzecim z kolei zarzucie stawianym oskarżonemu. Jak już wyżej wskazano, zeznania E. D. w tym zakresie korespondują z zeznaniami S. Ł.
190 § 1 kk ) oraz 6 miesięcy pozbawienia wolności ( art. 157 § 2 kk ), orzekając wobec oskarżonego również karę łączną w wymiarze 10 miesięcy pozbawienia wolności. Wymierzając oskarżonemu karę Sąd miał na uwadze pobudki i sposób działania sprawcy, społeczną szkodliwość jego czynu, stopień winy, osobowość sprawcy oraz jego postawę po dokonaniu przestępstw. Oskarżony działał z pełną premedytacją, faktycznie kontynuując zachowania, za które został prawomocnie skazany, naruszając zróżnicowane dobra osobiste kilkorga pokrzywdzonych, przez co zakres negatywnych skutków jego działania należy określić jako znaczny. W ogóle nie wyraził skruchy, częściowo próbując w kłamliwy sposób uwolnić się od odpowiedzialności za swoje czyny. W tych okolicznościach wymierzonej oskarżonemu kary łącznej i kar jednostkowych, oscylujących w dolnych granicach ustawowego zagrożenia, nie można zdaniem Sądu ocenić jako nadmiernie surowych, mimo iż z uwagi na wcześniejszą karalność nie zachodzą w odniesieniu do oskarżonego przesłanki warunkowego zawieszenia wykonania kary ujęte w art. 69 § 1 kk . Zdaniem Sądu zarówno kary jednostkowe jak i kara łączna, orzeczone w takiej postaci i wymiarze, stanowić będą dostateczny wyraz represji karnej, będąc adekwatną do stopnia społecznej szkodliwości czynów oskarżonego, jego zawinienia i osobowości oraz wystarczającą dla zrealizowania wobec oskarżonego swoich celów zapobiegawczych i wychowawczych. O kosztach pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu orzeczono na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 ma 1982 roku – Prawo o adwokaturze , zasądzając od Skarbu Państwa na rzecz adw. Z. G. wynagrodzenie, które wyliczono w oparciu o § 12a ust. 2 pkt 3 i § 12d Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (pkt. V wyroku). O kosztach sądowych rozstrzygnięto w oparciu o art. 624 § 1 kpk zwalniając oskarżonego R. G. w całości od ich ponoszenia, uwzględniając jego sytuację materialną (pkt. VI wyroku).
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.