Sad powszechny, IX C 489/15

Sygn. akt: IX C 489/15 upr. WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 7 grudnia 2015 r. Sąd Rejonowy w Opolu IX Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: SSR Lidia Modrzejewska-Lasota Protokolant: st. sekr. sądowy Beata Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2015 r. w Opolu sprawy z powództwa (...) Centrum S.A. z siedzibą w W. przeciwko A. T. o zapłatę I. zasądza od pozwanego A. T. na rzecz powoda (...) Centrum S.A. z siedzibą w W. kwotę 53,99 zł (pięćdziesiąt trzy złote 99/100) wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 17 stycznia 2015 r. do dnia zapłaty, w pozostałym zakresie postępowanie w sprawie umarza; II. zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 227,00 zł tytułem zwrotu kosztów procesu, w tym kwotę 180,00 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa prawnego. Sygn. akt IX C 489/15 UZASADNIENIE Powód (...) Centrum SA w W. domagał się zasądzenia od A. T. , po ostatecznym sprecyzowaniu powództwa kwoty 53,99zł wraz z odsetkami ustawowymi 17.01.2015 r. do dnia zapłaty i kosztami procesu. W uzasadnieniu wskazał, iż pozwany zawarł z powodem umowę sprzedaży energii elektrycznej w dniu 24.07.2012r, na podstawie, której powód dostarczał pozwanemu energię elektryczną. Pozwany nie zapłacił w terminie za dostawę energii elektrycznej. Uczynił to dopiero po wniesieniu powództwa- nie uiścił jednakże kwoty odpowiadającej wartości skapitalizowanych odsetek za opóźnienie w płatności W sprzeciwie od wydanego przez Sąd Rejonowy Lublin-Zachód w Lublinie nakazu zapłaty, pozwany podniósł, iż uiścił świadczenie. W toku sprawy kwestionował prawidłowość rozliczeń przez powoda, zarzucał iż rachunki wystawiane przez powoda są zawyżone, notorycznie kreując stan nadpłaty po stronie pozwanego. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Pozwany A. T. w dniu 24.07 2012 r. zawarł z pozwanym umowę, której przedmiotem było dostarczanie energii elektrycznej do lokalu mieszkalnego położonego w C. przy ul. (...) . Pozwany był zobowiązany do zapłaty za dostarczoną energię w uzgodnionych przez strony okresach rozliczeniowych zgodnie z obowiązującym cennikiem. Dowód: umowa k 22-29 Powód na podstawie zawartej z pozwanym umowy, wystawił mu rachunek w formie faktury z terminem płatności 15.02.2013r na kwotę 19zł, 29.04.2013r na kwotę 15zł, 15.06.2013r na kwotę 30zł i 15.08.2014r na kwotę 876,50zł. Następnie- wobec braku uregulowania tych i innych należności w terminie wystawił pozwanemu rachunek- fakturę rozliczeniową na łączną kwotę 2946,72zł z terminem płatności na dzień 30.10.2014r. Pozwany pismem z dnia 24.11.2015r wzywał pozwanego do zapłaty wskazując, iż wezwanie to jest „ostateczne”. Powód wniósł pozew w dniu 23.12.2014r. Pozwany uiścił te należności w dniach 14 i 15 01.2015r- a zatem już po wniesieniu pozwu. Skapitalizowane odsetki od w/w kwoty za czas objęty opóźnieniem wynoszą 53,99zł. W okresie nieobjętym w/w rachunkami pozwany zwracał się do powoda z pismami o wyjaśnienie wysokości należności związanych z zawartą umową, na które powód udzielał mu odpowiedzi. Za okres lipiec- sierpień 2015r ( a zatem inny niż okres objęty żądaniem pozwu) na koncie rozliczeniowym pozwanego odnotowano nadpłatę w związku z uiszczaniem przez niego należności związanych z dostawą energii elektrycznej. Powód skorygował płatności za okres od 01.04.2015r do 30.09.2015r Dowód: - faktura k 9 - zestawienie rachunków k 31 - wezwanie do zapłaty k 30 - rachunki za rok 2015 i korekty k 49-53 Sąd zważył, co następuje: Powództwo zasługiwało na uwzględnienie w części, w jakiej było podtrzymywane. Pozwany przyznał, iż korzystał z energii elektrycznej w lokalu mieszkalnym objętym umową stron. W toku postępowania uiścił należność główną dochodzoną pozwem. Nie kwestionował wyliczenia wysokości odsetek od należności obliczonych przez powoda za okres, przez który pozwany pozostawał w opóźnieniu w płatności. Twierdził jednak, iż nie powinien ich uiszczać ani ponosić kosztów procesu, mimo zapłaty w jego toku świadczenia głównego. Pozwany przyjął następujący sposób obrony: w innych okresach płatności rachunki – prognozy wystawiane przez powoda były zawyżone. Pozwany nie podniósł przy tym argumentu, iż sumę 53,99zł już zapłacił, uiszczając owe zawyżone rachunki. Przeciwnie- podnosił, iż za inny okres, późniejszy niż objęty pozwem powód skorygował prognozy. Tą korektą, dokonaną w roku 2015r pozwany posłużył się w niniejszej sprawie, obejmującej należności z roku 2014, uiszczone w toku procesu. Twierdził, iż nie może ponosić skutków opóźnienia w płatności, bo nie mógł mieć zaufania do rachunków wystawianych przez powoda. Argument ów jest chybiony. Pozwany nie wykazał, aby należności były zawyżone. Co więcej- rachunek objęty pozwem po pierwsze: nie był prognozą, lecz rozliczeniem, po drugie: nie dotyczył roku 2015, lecz 2014, po trzecie: pozwany należność główną w całości uiścił- po terminie płatności. Skoro powód cofnął pozew, zrzekł się roszczenia, co do należności głównej, którą pozwany w toku procesu uiścił, a nadto pozwany nie kwestionował obliczenia odsetek co do wysokości, lecz tylko co do zasady- Sąd zasadził od niego kwotę 53,99zł tytułem skapitalizowanych odsetek od należności głównej i obciążył go kosztami procesu, umarzając postępowanie w pozostałym zakresie po myśli z art 355kpc . Problematyczny był sposób obrony przyjęty przez pozwanego. Nie kwestionował on wysokości należności, nie twierdził, iż nie był wzywany do zapłaty lub też, że nie doręczono mu rachunku, wobec czego pozostawał w opóźnieniu. Powoływał się wstecznie na argumenty, które nie mogły mu być znane w roku 2014- a to zawyżoną ( i skorygowaną następnie) prognozę zużycia energii elektrycznej w roku 2015. Pozwany przegrał sprawę w całości. Na koszty procesu, co, do których Sąd orzekł na podstawie przepisu art. 98 kpc składała się opłata sądowa od pozwu w wysokości 30 zł, koszty zastępstwa procesowego w wysokości 180 zł oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł – łącznie koszty procesu wyniosły 227 zł.