Sad powszechny, VIII Ga 376/15

Sygnatura akt VIII Ga 376/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 18 grudnia 2015 roku Sąd Okręgowy w Szczecinie VIII Wydział Gospodarczy w składzie następującym: Przewodniczący: SSO Krzysztof Górski Sędziowie: SO Anna Budzyńska (spr.) SR del. Kornelia Żminkowska Protokolant: st.sekr.sądowy Agnieszka Grygiel po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2015 roku w Szczecinie na rozprawie sprawy z powództwa R. M. przeciwko (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością we W. o zapłatę na skutek apelacji pozwanego od wyroku Sądu Rejonowego Szczecin - Centrum w Szczecinie z dnia 20 maja 2015 roku, sygnatura akt XI GC 434/14 I. oddala apelację; II. zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 1.200 zł (jednego tysiąca dwustu złotych) tytułem kosztów postępowania apelacyjnego. SR (del.) (...) SSO (...) SSO (...) Sygn. akt VIII Ga 376/15 UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 20 maja 2015 roku Sąd Rejonowy Szczecin – Centrum w Szczecinie, XI Wydział Gospodarczy zwolnił spod egzekucji prowadzonej na wniosek wierzyciela (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością we W. przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym Szczecin – Prawobrzeże i Zachód w Szczecinie, J. W. , pod sygnaturą KM 137/14, należące do powoda R. M. rzeczy ruchome wskazane w protokole zajęcia z dnia 7 marca 2014 roku pod pozycją od 23 do 27 tj. dwie sztuki odtwarzacza (...) 5000 D. , dwie sztuki odtwarzacza (...) , (...) 600 P. , elektor P. (...) oraz D. E. C. oraz zasądził od pozwanej na rzecz powoda kwotę 2.905 zł tytułem kosztów procesu. Wyrok został wydany w sprawie, w której powód R. M. na podstawie art. 841 k.p.c. wniósł o zwolnienie spod egzekucji prowadzonej na wniosek pozwanej (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością we W. wskazanych ruchomości, podnosząc, że powyższe rzeczy są jego własnością, a zostały zajęte w toku egzekucji prowadzonej przez pozwanego przeciwko T. B. i R. S. w pomieszczeniach, w których osoby te prowadziły działalność. W odpowiedzi na pozew pozwany wniósł o oddalenie powództwa i wskazał, że powód wytoczył pozew po upływie miesięcznego terminu. Wskazał, że nieprawdopodobne jest, by powód będący DJ-em w klubie w lokalu dłużników nie miał wiedzy o dokonanym zajęciu ruchomości. Sądu I instancji ustalił, że powód jest właścicielem sprzętu w postaci dwóch sztuk odtwarzacza (...) 5000 D. , dwóch sztuki odtwarzacza (...) , (...) 600 P. , elektora P. (...) oraz D. E. C. , które zakupił za kwotę 12.078 złotych w grudniu 2005 roku. Sprzęt ten służył mu do pracy w charakterze DJ – a w klubach. Powód pracował m.in. w klubie należącym do T. B. i korzystał w nim z własnego sprzętu. Pozostawiał sprzęt w lokalu do następnego terminu, w jakim grał, jeżeli nie miał w tym czasie innych zleceń. Ostatni raz powód użył sprzętu w klubie (...) w weekend 7-8 marca. 4-5 dni później powód dowiedział się od personelu, że lokal został zamknięty i nie można do niego wejść. Sprzęt nie był mu wówczas potrzebny. W dniu 7 marca 2014 roku Komornik sądowy zajął rzeczy ruchome znajdujące się w lokalu T. B. , w tym sprzęt powoda. Dłużnicy występowali o wyłączenie m.in. rzeczy należących do powoda spod egzekucji jednak bezskutecznie. Komornik nie informował nigdy powoda o zajęciu rzeczy wskazanych przez dłużnika, jako własność R. M. . Podczas spotkania powoda z T. B. , który przyjechał do Polski z Anglii, powód został poinformowany o zajęciu jego rzeczy przez komornika. Pismem z dnia 23 kwietnia 2014 roku, powód wezwał pozwanego do zwolnienia zajętych rzeczy spod egzekucji, do wezwania dołączył kopię faktury zakupu. Dokonując oceny prawnej powództwa w oparciu o normę art. 841 k.p.c. Sąd Rejonowy uznał powództwo za uzasadnione w całości. W myśl art. 841 k.p.c. osoba trzecia może w drodze powództwa żądać zwolnienia spod egzekucji zajętego przedmiotu, jeżeli skierowana do niego egzekucja narusza jej prawa. Sąd Rejonowy podkreślił, że strony nie kwestionowały ani faktu prowadzenia egzekucji z rzeczy należących do powoda, ani wprost faktu, iż wskazane ruchomości stanowiły własność powoda. Okoliczności te ponadto powód wykazał zarówno przedkładając fakturę zakupu, jak i zeznaniami świadka T. B. oraz swoimi wyjaśnieniami. Sąd Rejonowy wskazał, że pozwany kwestionował jedynie terminowość wytoczenia powództwa. Powództwo o wyłączenie rzeczy spod egzekucji można – zgodnie z art. 841 § 3 k.p.c. wnieść w terminie miesiąca od dnia dowiedzenia się o naruszeniu prawa. Powód wskazywał w pozwie, iż dowiedział się o zajęciu w dniu 22 kwietnia 2014 roku, natomiast przeprowadzone dowody nie wykazały, by było to istotnie tego dnia. Sad Rejonowy podniósł, iż z zebranego w sprawie materiału – zeznań świadka T. B. i powoda wynika, że wiedzę te uzyskał po 10 kwietnia. Wiązali to z datą przyjazdu T. B. do Polski. W ocenie Sądu Rejonowego zeznania świadka i powoda były w pełni wiarygodne, zaś pozwany nie naprowadził żadnego dowodu, który mógłby tę wiarygodność podważyć. Przypuszczenia, że powód wiedział wcześniej, nie poparte żadnym dowodem, w świetle jednoznacznych zeznań świadka i strony, nie są wystarczające dla przyjęcia, że powód dowiedział się o zajęciu w dniu sporządzenia protokołu przez Komornika. Mając na uwadze powyższe Sąd Rejonowy uwzględnił powództwo w całości. Rozstrzygnięcie o kosztach procesu oparto o przepis art. 108 § 1 zd. 1 k.p.c. w związku z art. 98 § 1 k.p.c. . Na poniesione przez powoda koszty złożyły się: opłata od pozwu w kwocie 505 złotych, opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17 złotych oraz wynagrodzenie pełnomocnika – 2400 zł, zgodnie z §6 pkt 5 w zw. z § 2 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2002 r., Nr 163, poz. 1349 ze zm.). Apelację od powyższego wyroku wywiodła strona pozwana. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła : - naruszenie przepisów postępowania art. 233 § 1 k.p.c. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów polegającej na pobieżnej ocenie dowodów z zeznań świadków i z dokumentów, - naruszenie prawa procesowego tj. art. 25 k.p.c. poprzez zaniechanie sprawdzenia wartości przedmiotu sporu, podczas gdy pozwana w odpowiedzi na pozew, przed wdaniem się w spór co do istoty sprawy, zakwestionowała wartość przedmiotu sporu wskazaną przez powoda w pozwie. Wskazując na powyższe pozwana wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez oddalenie powództwa oraz zasądzenie od powódki na rzecz pozwanej kosztów postępowania za obie instancje, w tym kosztów zastępstwa procesowego ewentualnie o zmianę zaskarżonego wyroku w części – co do punktu II poprzez orzeczenie o kosztach procesu od prawidłowo ustalonej wartości przedmiotu sporu bądź o odstąpienie od obciążenia pozwanej kosztami i zasądzenie od powódki na rzecz pozwanej kosztów postępowania za obie instancje. Ponadto, na podstawie art. 382 k.p.c. skarżąca wniosła o przeprowadzenie przez Sąd II instancji dowodu z wydruku internetowego z profilu Klubu (...) i wydruku internetowego z portalu Gazeta.pl na okoliczność ustalenia, czy po dniu 8 marca 2014 roku Klub (...) nadal prowadził działalność oraz czy powód po dniu 8 marca 2014 roku prowadził w Klubie występy. Uzasadniając powyższy wniosek dowodowy pozwana wskazała, że nie miała możliwości powołania tych dowodów przed Sądem I instancji, gdyż nie miała o nich wiedzy. Skarżący wskazał, iż powyższe dowody podważają wiarygodność zeznań powoda, który zeznał że sprzęt pozostawił w Klubie, z uwagi na kolejne planowane imprezy w tym lokalu. Apelujący podniósł, iż z dowodów tych wynika, że w dniu 8 marca 2014 roku Klub (...) kończył swoją działalność, o czym powód powinien wiedzieć. Pozostawienie w tej sytuacji sprzętu w lokalu budzi wątpliwości co do zeznań powoda w zakresie daty, w której miał powziąć wiedzę o zajęciu komorniczym. W zakresie naruszenia art. 25 k.p.c. skarżący zarzucił, iż Sąd I instancji mimo zarzut pozwanego zgłoszonego w odpowiedzi na pozew nie sprawdził wartości przedmiotu sporu. Pozwana przedłożyła natomiast dokument, który znacząco odmiennie niż powód szacował wartość ruchomości zajętych przez Komornika Sądowego. Z przedłożonego operatu wynika, że w toku postępowania komorniczego wskazane ruchomości nie przedstawiały żadnej wartości. Powód wniósł o oddalenie apelacji i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania apelacyjnego, aprobując w całości ustalenia i wnioski prawne Sądu Rejonowego. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja jest niezasadna. W ocenie Sądu odwoławczego ustalenia faktyczne i ocena prawna zawarta w uzasadnieniu orzeczenia Sądu I instancji, obejmująca dokonaną przez ten Sąd wykładnię zastosowanych przepisów prawa okazała się właściwa i nie budzi zastrzeżeń. Sąd II instancji w pełni akceptuje stanowisko Sądu Rejonowego i przyjmuje je za własne, czyniąc je integralną częścią poniższych rozważań. W odniesieniu do wniosku pozwanej złożonego w apelacji o uzupełnienie w ramach postępowania odwoławczego postępowania dowodowego poprzez dopuszczenie dowodów z dokumentów załączonych do wniesionego środka zaskarżenia wskazać trzeba, że Sąd Okręgowy nie stwierdził - w świetle normy art. 381 k.p.c. - zaistnienia podstaw uzasadniających uwzględnienie powyższego wniosku. W myśl powołanego przepisu sąd drugiej instancji może pominąć nowe fakty i dowody, jeżeli strona mogła je powołać w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji, chyba że potrzeba powołania się na nie wynikła później. W ocenie Sądu Okręgowego strona pozwana nie wykazała, ażeby nie miała możliwości zgłoszenia wniosków dowodowych przedstawionych w apelacji – jak twierdziła - w toku postępowania przed sądem pierwszej. Twierdzenia pozwanej, iż nie miała wówczas wiedzy o tych dowodach pozostają w całkowitej sprzeczności z zebranym w sprawie materiałem procesowym. Z dołączonych do akt sprawy akt komorniczych KM 137/14 wynika, że pełnomocnik pozwanego wiedzę o tych dowodach posiadał już w 2014 roku, w dniu 5 marca 2014 roku skierował bowiem do Komornika Sądowego wniosek o podjęcie czynności egzekucyjnych w stosunku do dłużników w Klubie (...) , wskazując, że w dniu 8 marca 2014 roku ma się odbyć w tym lokalu ostatnia impreza i w związku z powyższym uznaje za uzasadnione przeprowadzenie egzekucji w tym terminie. Do pisma tego załączone zostały przez pełnomocnika pozwanego wskazane w apelacji wydruki z profilu Klubu i z portalu Gazeta.pl. W konsekwencji powyższe wnioski dowodowe podlegały pominięciu przez Sąd odwoławczy na podstawie art. 381 k.p.c. , z uwagi na brak spełnienia przesłanek z powyższego przepisu. Strona pozwana miała bowiem bez wątpienia możliwość powołania tych dowodów przed Sądem I instancji. Sąd Okręgowy nie podzielił zarzutów skarżącej co do naruszenia prawa procesowego. Argumentacja dotycząca naruszenia prawa procesowego, odnosiła się w szczególności naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. W tym względzie skarżąca zarzucała przede wszystkim błędną ocenę materiału dowodowego, poprzez przyjęcie przez Sąd I instancji, iż powód zachował wskazany art. 841 § 3 k.p.c. miesięczny termin na wytoczenie powództwa, liczony od dnia dowiedzenia się o naruszeniu prawa. Dokonując ponownej analizy sprawy Sąd Odwoławczy uznał, iż ustalenie Sądu I instancji, że powód dowiedział się o naruszeniu - przez dokonane przez Komornika Sądowego zajęcie - jego prawa do wskazanych ruchomości po dniu 10 kwietnia 2014 roku -znajduje potwierdzenie w materiale procesowym. Datę 10 kwietnia 2014 roku, kiedy jak wskazywał powód T. B. poinformował go o zajęciu jego sprzętu powód wiązał z datą przyjazdu świadka do Polski i urodzinami świadka. Okoliczności te potwierdził w swoich zeznaniach świadek T. B. . Skarżący - zdaniem Sądu odwoławczego w żaden sposób nie podważył dokonanej przez Sąd I instancji oceny powyższych dowodów, uznanych przez Sąd za wiarygodne. W szczególności nie naprowadził dowodów, które mogłyby swiadczyć, iż powód o zajęciu stanowiących jego własność ruchomości w lokalu należącym do dłużników T. B. i R. S. dowiedział się wcześniej - jak twierdził pozwany - w dniu dokonania zajęcia tj. 8 marca 2014 roku. Podkreślić należy, iż z akt komorniczych nie wynika, aby Komornik zawiadomił powoda jako osobę trzecią o dokonanym zajęciu ruchomości powoda. Z tych też powodów zarzut naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. Sad Okręgowy uznał za nieuzasadniony. W konsekwencji wytoczenie powództwa przez powoda w oparciu o art. 841 § 1 k.p.c. w dniu 30 kwietnia 2014 roku nastąpiło zatem – jak przyjął Sąd I instancji - z zachowaniem miesięcznego terminu przewidzianego w § 3 tego przepisu. Zarzut naruszenia art. 25 k.p.c. poprzez zaniechanie przez Sąd Rejonowy sprawdzenia wartości przedmiotu sporu – w ocenie Sądu Okręgowego - nie zasługiwał na uwzględnienie. Zwrócić należy uwagę, iż zgodnie z art. 187 § 1 pkt 1 k.p.c. to do powoda należy określenie wartości przedmiotu sporu i tylko wtedy, gdy Sąd ma wątpliwości co do tego, że podana wartość jest wartością rzetelną, odpowiadającą rzeczywistemu stanowi rzeczy – ma obowiązek sprawdzenia wartości przedmiotu sporu. W okolicznościach przedmiotowej sprawy, wbrew stanowisku pozwanej, Sąd I instancji miał pełne podstawy do uznania, iż podana przez powoda wartość przedmiotu sporu została określona prawidłowo. Wartość zakupionego przez powoda sprzętu wynikała w sposób jednoznaczny z przedłożonej przez powoda faktury zakupu, gdzie wskazano cenę w wysokości 12.078 zł. Określenie przez powoda w pozwie wartości przedmiotu sporu na niższą kwotę tj. 10.100 zł wynikało natomiast z faktu użytkowania następnie przez powoda powyższego sprzętu. Twierdzenia, które skarżący przeciwstawiał prawidłowości określenia przez powoda wartości przedmiotu sporu odnosiły się do operatu szacunkowego sporządzonego na potrzeby postępowania egzekucyjnego. W ocenie Sądu Okręgowego samo wskazanie w operacie, że powyższe rzeczy nie przedstawiają żadnej wartości nie zostało w żaden sposób wyjaśnione i uzasadnione. Sąd Okręgowy zauważa, że pomimo iż pozwany twierdził, iż wskazane ruchomości nie przedstawiają żadnej wartości - złożył wniosek o przeprowadzenie egzekucji z tych rzeczy i podtrzymywał go w toku postępowania. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 385 k.p.c. Sąd w punkcie I oddalił apelację pozwanej, uznając ją za niezasadną. O kosztach postępowania apelacyjnego Sąd orzekł w punkcie II wyroku, na podstawie art. 108 k.p.c. w zw. z art. 98 § 1 i 3 k.p.c. Przyznana na rzecz powoda kwota w wysokości 1200 zł stanowi wynagrodzenie pełnomocnika, ustalone na podstawie § 6 pkt 5 w zw. z § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przed radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. 2002 rok, Nr 163, poz.1349 ze zm.). SSR (del.) K. Ż. SSO K. G. SSO A. B.