Sygn. akt V W 638/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 29 czerwca 2015 r. Sąd Rejonowy dla Warszawy-Woli w Warszawie, w V Wydziale Karnym, w składzie: Przewodniczący: SSR Katarzyna Bień Protokolant: Marzena Bobrowska przy udziale oskarżyciela skarbowego A. R. po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 kwietnia 2015 r. w Warszawie sprawy z oskarżenia Urzędu Celnego I w W. przeciwko P. S. synowi B. i B. z domu N. urodzonemu (...) w W. oskarżonemu o to, że: w dniu 9 kwietnia 2013 r. przesłał w przesyłce nr (...) nadanej w Urzędzie Pocztowym nr (...) przy ul. (...) w W. do odbiorcy w O. towar akcyzowy w postaci 1 kg tytoniu do palenia bez uprzedniego oznaczenia polskimi znakami akcyzy, stanowiący przedmiot czynu zabronionego określonego w art. 63 §1 i 7 k.k.s. , gdzie należności z tytułu podatku akcyzowego wynoszą 642,00 zł tj. o wykroczenie skarbowe z art. 65 § 1 i 4 k.k.s. I. uznaje oskarżonego P. S. za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu aktem oskarżenia, stanowiącego wykroczenie skarbowe z art. 65 § 1 i 4 k.k.s. i skazując go za ten czyn na mocy art. 65 § 4 k.k.s. w zw. z art. 65 § 1 k.k.s. wymierza mu karę grzywny w wysokości 1.000 (jednego tysiąca) złotych; II. na mocy art. 49 § 1 i 3 k.k.s. w zw. z art. 29 pkt 4 k.k.s. orzeka przepadek 1 kg tytoniu do palenia, opisanego w wykazie dowodów rzeczowych nr 1 pod poz. 1 znajdującym się na k. 14 akt sprawy a przechowywanego w magazynie likwidacyjnym Urzędu Celnego w O. za pokwitowaniem (...) , zarządzając na mocy art. 31 § 6 k.k.s. zniszczenie tego wyrobu tytoniowego; III. na podstawie art. 618 § 1 pkt 11 k.p.k. i art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 roku Prawo o Adwokaturze (Dz. U. z 2014 r. poz. 635 t.j.) oraz § 2 ust. 3, § 14 ust. 2 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku (Dz. U. z 2013 r. poz. 461 t.j.) w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu przyznaje od Skarbu Państwa na rzecz adw. A. M. z Kancelarii Adwokackiej przy ul. (...) w W. tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej obrony udzielonej oskarżonemu P. S. z urzędu w postępowaniu sądowym kwotę 442,80 zł (czterystu czterdziestu dwóch złotych osiemdziesięciu groszy), zawierającą podatek VAT w kwocie 82,80 zł (osiemdziesięciu dwóch złotych osiemdziesięciu groszy); IV. na zasadzie art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 113 § 1 k.k.s. w zw. z art. 17 ust. 1 w zw. z art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (tekst jedn. Dz. U. z 1983 r., Nr 49, poz. 223 z późn. zm.) zwalnia oskarżonego od obowiązku zapłaty kosztów sądowych. Sygn. akt V W 638/15 UZASADNIENIE wyroku z dnia 29 czerwca 2015 r. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 11 kwietnia 2013 r. funkcjonariusze Izby Celnej w O. ujawnili w obecności pracownika placówki Poczty Polskiej (...) , po wytypowaniu do kontroli w związku z zaznaczeniem przez psa służbowego w przesyłce nr (...) opakowanie foliowe z zawartością krojonego tytoniu do palenia o wadze 1 kg bez polskich znaków akcyzy. Dowody: protokół otwarcia przesyłki – k. 5, protokół zatrzymania (przyjęcia) rzeczy wraz ze spisem i opisem rzeczy – k. 6-7, pokwitowanie – k. 8, protokół oględzin – k.
- Przedmiotowa przesyłka nadana została w dniu 9 kwietnia 2013 r. w Urzędzie pocztowym nr (...) w W. , przy czym jej nadawca oznaczony został jako P. S. zamieszkały w W. na ul. (...) w W. , zaś odbiorca – jako R. W. z adresem docelowym w O. . Dowód: potwierdzenie nadania przesyłki pobraniowej – k. 10 . Wartość celna tytoniu znajdującego się w przesyłce nr (...) wynosiła 357,70 złotych zaś należny podatek akcyzowy – 642 złote. Dowód: protokół taryfikacji celnej i wyceny przedmiotów wykroczenia skarbowego – k.
- Po adresem ul. (...) w W. zameldowana na pobyt stały jest B. S. – matka P. S. . Według pozyskanych od niej informacji z października 2013 r. jej syn miał przebywać wówczas w Holandii. Sam P. S. do 2009 r. zameldowany był na ul. (...) w W. . Dowody: dane z Centrum Personalizacji Dokumentów MSW – k. 18, 38, pismo Wydziału Prewencji (...) W. IV – k.
- P. S. nie figuruje w rejestrze Komendy Głównej Straży Granicznej co do okresu od 1 stycznia 2013 r. do 10 września 2013 r. Dowód: informacja Dyrektora Zarządu G. – k.
- P. S. był karany za przestępstwa z ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. Dowód: informacja z K. – k.
- Urząd Celny I w W. prowadził przeciwko P. S. postępowania o wykroczenie skarbowe z art. 65 § 1 i 4 k.k.s. z dnia 22 marca 2011 r. , z art. 91 § 1 i 4 k.k.s. w zb. z art. 65 § 1 i 4 k.k.s. z dnia 6 lipca 2011 r. oraz z art. 65 § 1 i 4 k.k.s. z dnia 11 czerwca 2012 r. Dowody: dane o stanie spraw – k. 47, 49-
- Wobec tego, iż oskarżony P. S. nie przebywa pod adresem wymienionym w potwierdzeniu nadania przesyłki nr (...) zaś jego miejsca zamieszkania czy też pobytu w kraju nie można było ustalić - zastosowano wobec niego postępowanie w stosunku do nieobecnych. Z uwagi zatem na jego specyfikę Sąd nie dysponował nadającym się do oceny stanowiskiem procesowym oskarżonego, a co za tym idzie, nie mógł odnieść się do jej wyjaśnień. Wobec powyższego, rekonstrukcja stanu faktycznego niniejszej sprawy oparta została na dowodach w postaci dokumentów, których miarodajności nie sposób było podważać z uwagi na ich wzajemną spójność i przekonującą wymowę. Sąd zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 65 § 4 k.k.s. (w zw. z art. 65 § 1 k.k.s. ) karze grzywny za wykroczenie skarbowe podlega ten, kto min. przesyła wyroby akcyzowe stanowiące przedmiot czynu zabronionego określonego w art. 63 lub 64 k.k.s. Przez przesyłanie rozumieć należy przy tym przewożenie za pośrednictwem innej osoby (poczty, kuriera, spedytora itp.). Z kolei do kategorii wyrobów akcyzowych zalicza się wyroby, co do których istnieje obowiązek oznaczenia ich znakami akcyzy, enumeratywnie wymienione w załączniku nr 3 do ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz.U.2011.108.626 j.t.), gdzie pod pozycją 10 widnieje tytoń do palenia. Co warte podkreślenia, obowiązek nakładania znaków akcyzy odnosi się w głównej mierze do wyrobów, które przynoszą budżetowi Państwa wysokie przychody. W tym świetle istotne jest przede wszystkim zapewnienie kontroli nad działalnością polegającą na produkcji i przetwarzaniu tego rodzaju wyrobów, jak również nad podmiotami zajmującymi się przywozem tego rodzaju wyrobów z innych państw w ramach wewnątrzwspólnotowego nabycia lub też importu. Znaki akcyzy są instytucją, która funkcjonowała w Polsce już przed II wojną światową. Następnie, po zmianie systemu politycznego obowiązek, a wręcz konieczność wprowadzenia obowiązku oznaczania znakami akcyzy niektórych wyrobów akcyzowych, miał na celu ukrócenie zjawisk przestępczych związanych przede wszystkim z nielegalnym wprowadzeniem na rynek krajowy wyrobów akcyzowych, które zostały wyprodukowane poza oficjalnym obiegiem gospodarczym (szara strefa) lub też zostały nielegalnie przywiezione z innych państw. W chwili obecnej, znaki akcyzy pełnią w głównej mierze funkcję legalizacyjną polegającą na tym, iż wyrób akcyzowy oznaczony znakiem akcyzy może być dopuszczony do sprzedaży na terytorium kraju. Co do strony podmiotowej czynu z art. 65 k.k.s. wskazać należy, iż jest on jednym z nielicznych w kodeksie karnym skarbowym czynów zabronionych, których kryminalizacja obejmuje obie postaci strony podmiotowej - umyślną ( § 1, 3, § 4 w zw. z § 1 ) i nieumyślną (§ 2, § 4 w zw. z § 1 albo 2). Gdy chodzi o umyślną realizację znamion paserstwa akcyzowego, to w grę wchodzi popełnienie w obu postaciach zamiaru - bezpośrednim i ewentualnym. Gdy chodzi natomiast o nieumyślną postać tego czynu zabronionego, to dla jej przyjęcia konieczne jest wykazanie dodatkowego znamienia ujętego jako powinność i możliwość przypuszczania przez sprawcę - na podstawie towarzyszących okoliczności - że wyroby akcyzowe stanowią przedmiot czynu zabronionego z art. 63, 64 lub 73 k.k.s. Co równie istotne, od rozmiaru podatku akcyzowego narażonego przez sprawcę tego przestępstwa skarbowego na uszczuplenie, czyn ten może być potraktowany łagodniej – jeśli kwota tego podatku jest małej wartości w myśl art. 53 § 14 tj. nie przekracza dwustukrotnej wartości minimalnego wynagrodzenia czyn ten zakwalifikować należy z art. 65 § 3 k.k.s. jeśli zaś nie przekracza ustawowego progu, odpowiadającego pięciokrotnej wartości minimalnego wynagrodzenia – uznany będzie za wykroczenie skarbowe z art. 64 § 4 k.k.s. Dokonana pod tym kątem analiza okoliczności przedmiotowej sprawy prowadzić musiała do wniosku o realizacji przez oskarżonego P. S. znamion wykroczenia z art. 65 § 4 k.k.s. polegającego na przesyłaniu w dniu 9 kwietnia 2013 r. za pomocą poczty tytoniu do palenia bez polskich znaków akcyzy w łącznej ilości 1 kilograma, przez co narażony został na uszczuplenie podatek akcyzowy w kwocie 642 złotych. W ocenie Sądu, jakkolwiek brak było bezpośrednich dowodów na to, iż przesyłkę nr (...) w urzędzie pocztowym nr (...) nadał P. S. , którego dane umieszczone zostały w miejscu identyfikującym nadawcę tej przesyłki zawierającej opisany tytoń do palenia to jednak dowody pośrednie układają się w logiczną i nieprzerwaną całość pozwalającą uznać jego sprawstwo za udowodnione. I tak, jak wynikało z potwierdzenia nadania przesyłki kwotę pobrania w wysokości 100 złotych odbiorca miał uiścić na rzecz P. S. na adres figurujący jako pobyt stały matki oskarżonego B. S. . Zważywszy zaś, że P. S. posiadał inny adres zameldowania nieprawdopodobnym jest, by na skutek np. przypadkowego wejścia w posiadanie danych P. S. choćby z dokumentu tożsamości inna osoba podawała adres matki oskarżonego i co więcej, pod tym adresem zamierzała odebrać należność za przesłany tytoń do palenia. Jednocześnie nie sposób pominąć, że wobec P. S. prowadzone były trzy inne postępowania w sprawach o tożsame wykroczenia skarbowe a w stosownym rejestrze Komendy Głównej Straży Granicznej brak wpisów dotyczących oskarżonego, co nie pozwalało na ustalenie, że rzeczywiście – tak jak twierdziła matka oskarżonego – miałby on przebywać za granicą w szczególności w kwietniu 2013 r. Działanie oskarżonego było przy tym niewątpliwie umyślne i podjęte z zamiarem bezpośrednim. Miał on z pewnością i świadomość, że przesyła wyroby akcyzowe wbrew wymogom prawa i zarazem chciał tego, żadne przy tym okoliczności nie przemawiały za przyjęciem zamiaru ewentualnego, a tym bardziej nieumyślności. W ocenie Sądu nic nie stało na przeszkodzie również przypisaniu P. S. zarzucalności jego bezprawnego i karygodnego zachowania się, a wiec „bycia winnym” swojego czynu. Jako osobie poczytalnej i dojrzałej można zarzucić, że mógł i powinien rozpoznać bezprawność i karygodność swojego zachowania oraz powstrzymać się od zachowania sprzecznego z obowiązującymi normami prawnymi. Co do kary: Decydując o rozmiarze reakcji karnej za przypisany oskarżonemu czyn, Sąd kierował się zasadami wymiaru kary określonymi przepisami kodeksu karnego skarbowego ( art. 13 k.k.s. ) Wychodząc z założenia, że sankcja nie może przekraczać stopnia winy a jednocześnie nie może być niższa od progu społecznej akceptowalności kary za wykroczenie skarbowe, wymierzone przeciw interesom fiskalnym Sąd przeanalizował czynniki, w oparciu o które ustalił stopień społecznej szkodliwości czynu P. S. , co również znalazło odzwierciedlenie w wymiarze kary. I tak, Sąd wziął pod uwagę rodzaj i charakter naruszonego dobra, wysokość narażonej na uszczuplenie należności publicznoprawnej, jaka nie przekraczała jednokrotności wartości minimalnego wynagrodzenia w 2013 r. i okoliczności popełnienia czynu, w tym działanie w celu osiągnięcia własnej korzyści majątkowej. W efekcie rozważenia wszystkich powyższych okoliczności na skali wyznaczonej z jednej strony przez stopień winy i społecznej szkodliwości czynu P. S. , a także mając na uwadze cele prewencji indywidualnej i generalnej kary oraz fakt, że jakkolwiek wchodził on dotąd w konflikty z prawem lecz nie karnoskarbowym za sprawiedliwą tj. zasłużoną i celową należało uznać z przypisane mu wykroczenie skarbowe z art. 65 § 4 k.k.s. karę grzywny w kwocie 1.000 złotych. Zdaniem Sądu, tak ukształtowana kara zawiera w sobie wystarczającą dozę dolegliwości, by uświadomić oskarżonemu naganność własnego postępowania i nieopłacalność sięgania po czyn zabroniony tego rodzaju, a z drugiej strony – stanowić dla niego przestrogę przed ponownym popełnieniem przestępstwa czy wykroczenia skarbowego. Zważywszy na fakt, że zatrzymany w sprawie tytoń do palenia należał do kategorii przedmiotów pochodzących bezpośrednio z wykroczenia skarbowego a zarazem takich, których przesyłanie jest zabronione zaś czyn zabroniony został popełniony przez oskarżonego niewątpliwie umyślnie – należało orzec przepadek tego wyrobu tytoniowego i zarządzić jego zniszczenie. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu orzeczono zgodnie z art. 29 ustawy Prawo o adwokaturze w związku z treścią wymienionych w punkcie III wyroku przepisów Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu , uwzględniając nakład pracy obrońcy związany z charakterem niniejszej sprawy oraz liczbę odbytych w niej rozpraw. Jednocześnie postanowił Sąd zwolnić oskarżonego od powinności poniesienia kosztów sądowych, związanych z niniejszym postępowaniem ze względów słuszności wynikających ze specyfiki niniejszego postępowania toczącego się w trybie dla nieobecnych.