Sad powszechny, I C 834/14

Sygn. akt I C 834/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 22 stycznia 2016 r. Sąd Rejonowy Gdańsk-Północ w Gdańsku I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: SSR Aneta Szałkiewicz – Łosiak Protokolant: staż. Aleksandra Słomczewska po rozpoznaniu w dniu 22 stycznia 2016 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy z powództwa Ł. C. przeciwko A. A. z siedzibą (...) w N. o odszkodowania z tytułu wypad. komunikacyjnych

1. zasądza od pozwanego A. A. z siedzibą (...) w N. na rzecz powoda Ł. C. kwotę 30.144,13 zł (trzydzieści tysięcy sto czterdzieści cztery złote trzynaście groszy) wraz z ustawowym odsetkami od dnia 26 sierpnia 2014r. do dnia zapłaty, z tym że od 1 stycznia 2016r. należą się odsetki ustawowe za opóźnienie,
2. oddala powództwo w pozostałym zakresie,
3. zasądza od pozwanego A. A. z siedzibą (...) w N. na rzecz powoda Ł. C. kwotę 4.731 zł (cztery tysiące siedemset trzydzieści jeden złotych) tytułem kosztów procesu. UZASADNIENIE Powód Ł. C. w pozwie skierowanym przeciwko A. A. z siedzibą w N. (...) domagał się zapłaty kwoty 31.265,96 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 26 sierpnia 2014 roku do dnia zapłaty oraz kosztami procesu, w tym kosztami zastępstwa procesowego wg norm przepisanych oraz 17 zł tytułem kosztów opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. W uzasadnieniu powód wskazał, że w dniu 20 lipca 2013 roku doszło do kolizji drogowej pojazdu marki O. (...) o nr rej. (...) kierowanego przez J. S. (sprawcę zdarzenia) z pojazdem marki M. (...) o nr rej. (...) , stanowiącym własność powoda, który zgłosił szkodę pozwanemu i zażądał wypłaty odszkodowania z polisy OC sprawcy. Pozwany odmówił jednak powodowi wypłaty odszkodowania stwierdzając, iż do uszkodzeń jego pojazdu nie mogło dojść w okolicznościach opisanych w zgłoszeniu szkody. Powód, pismem z dnia 18 września 2014 r. wezwał pozwanego do dopłaty odszkodowania w wysokości 14.859,04 zł, jednakże bezskutecznie. W odpowiedzi na pozew, pozwany wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie na swoją rzecz kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu pozwany podniósł, iż kwestionuje roszczenie co do zasady, bowiem przeprowadzona przez niego analiza wskazała, że uszkodzenia należącego do powoda samochodu M. nie mogły powstać wskutek kolizji z pojazdem O. . Pozwany zakwestionował roszczenie także co do wysokości wskazując, że część uszkodzeń w pojeździe powoda pozostaje bez związku przyczynowo-skutkowego ze szkodą, a ustalając wysokość szkody należy też uwzględnić niższą wartość pojazdu powoda wynikającą z wcześniejszych uszkodzeń. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 20 lipca 2013 r. doszło do wypadku komunikacyjnego, w którym uszkodzeniu uległ należący do powoda pojazd marki M. (...) o nr rej. (...) . Sprawcą wypadku był J. S. , kierujący pojazdem O. (...) o nr rej. (...) . / dowód : oświadczenie sprawcy – k. 11-12, potwierdzenie sprawcy – 18-20, zeznania świadka J. S. – k. 177-178, zeznania świadka J. C. – k. 178-180, zeznania powoda – k. 180-181, pisemna opinia biegłego sądowego inż. M. T. wraz z kalkulacją naprawy – k. 202-218, opinie uzupełniające – k. 247-249 i k. 259-260/ Pojazd O. (...) o nr rej. (...) był ubezpieczony w zakresie obowiązkowego ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych w pozwanym Towarzystwie (...) . / bezsporne / W dniu 24 lipca 2013 r. powód zgłosił szkodę pozwanemu. Pozwany, pismem z dnia 7 października 2013 r., odmówił powodowi wypłaty odszkodowania z uwagi na fakt, że uszkodzenia pojazdów, które miały powstać w wyniku kolizji w dniu 20 lipca 2013 r., nie korelują ze sobą. / bezsporne , nadto: zgłoszenie szkody – k. 14-15, przyjęcie zgłoszenia – k. 13, pismo o odmowie wypłaty odszkodowania – k. 22/ Uszkodzenia samochodu marki M. (...) o nr rej. (...) , w zakresie opisanym w protokole szkody, mogły powstać w okolicznościach wskazywanych w zgłoszeniu szkody w wyniku zdarzenia z dnia 20 lipca 2013 r. Uszkodzenie lewego boku pojazdu mogło powstać w wyniku kontaktu z narożnikiem samochodu O. (...) o nr rej. (...) , zaś przedniego segmentu – w wyniku ugodzenia w krawężnik. W samochodzie powoda uszkodzeniu uległ szereg elementów wskazanych poniżej. Do wymiany zakwalifikowano m. in.: tablicę rejestracyjną przednią, wykładzinę, kratę i zestaw mocujący zderzaka przedniego, błotnik przedni lewy, listwę ozdobną i zestaw mocujący błotnika przedniego lewego, drzwi przednie lewe, uszczelkę i listwę ozdobną drzwi przednich lewych, szkło lusterka zewnętrznego lewego, drzwi tylne lewe wraz z uszczelką, kondensator układu klimatyzacji, chłodnicę powietrza doładowanego, prowadnicę powietrza, oponę tylną lewą, płyn chłodniczy i płyn układu klimatyzacji. Oprócz wymiany powyższych elementów konieczne było zastosowanie także szeregu prac lakierniczych, konserwacyjnych i in. Technicznie i ekonomicznie uzasadniony koszt naprawy przedmiotowego pojazdu stanowi kwotę 30.144,13 zł brutto, przy zastosowaniu nowych, oryginalnych części w pełnej ich wartości (przy uwzględnieniu potrąceń (...) w wysokościach wskazanych w protokole szkody) i z uwzględnieniem średnich stawek za roboczogodzinę na poziomie 90 zł/rbg za prace blacharsko-lakierniczych, wg poziomu cen z daty szkody. Użycie części nowych i oryginalnych w żaden sposób nie wpłynie na wzrost wartości rynkowej samochodu / dowód : pisemna opinia biegłego sądowego inż. M. T. wraz z kalkulacją naprawy – k. 202-218, opinie uzupełniające – k. 247-249 i k. 259-260/ Sąd zważył, co następuje: Powództwo było uzasadnione i zasługiwało na uwzględnienie. Okoliczności faktyczne w istotnych dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy kwestiach Sąd ustalił głównie w oparciu o opinię biegłego sądowego w zakresie techniki motoryzacyjnej. Wskazać należy, że przedmiotowa opinia sporządzona została przez osobę o odpowiednich kwalifikacjach oraz zawierała precyzyjne wnioski, które zostały logicznie uzasadnione oraz w sposób wyczerpujący odpowiada na zadane przez Sąd pytania. Co prawda strona pozwana wniosła zastrzeżenia do opinii biegłego, jednakże ten wyjaśnił wątpliwości w opiniach uzupełniających, przy czym strona pozwana po sporządzeniu przez biegłego ostatniej opinii dalszych zastrzeżeń nie wnosiła. Sąd oparł się także na dokumentach przywołanych w części uzasadnienia ustalającej stan faktyczny. Treść i prawdziwość tych dokumentów nie budziła wątpliwości Sądu ani nie była przez strony kwestionowana, dlatego Sąd uznał je za wiarygodne dowody w sprawie. Sąd uznał też za wiarygodne zeznania świadków w zakresie przebiegu zdarzenia z dnia 20 lipca 2013 r. ponieważ były spójne, logiczne i korespondowały ze sobą wzajemnie, jak również z pozostałym materiałem zgromadzonym w sprawie. Przystępując do rozważań prawnych należy wskazać, że stan faktyczny w sprawie był w znacznej mierze sporny – pozwany kwestionował roszczenie powoda co do zasady negując związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy kolizją drogową z dnia 20 lipca 2013 r. a uszkodzeniami w pojeździe powoda i tym samym odpowiedzialność odszkodowawczą pozwanego Towarzystwa na podstawie ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej. Poza sporem była okoliczność odmowy wypłaty odszkodowania powodowi. Pozwany nie kwestionował również posiadania ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej w pozwanym Towarzystwie przez sprawcę wypadku. Zatem w pierwszej kolejności odnieść się należało do zarzutu braku legitymacji biernej po stronie pozwanego. W ocenie Sądu argumentacja pozwanego jest niezasadna. Zgodnie bowiem z przepisem art. 822 k.c. w wyniku zawarcia umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej zakład ubezpieczeń zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, wobec których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający albo osoba na rzecz której została zawarta umowa ubezpieczenia. W przypadku umowy odpowiedzialności cywilnej, odpowiedzialność za szkodę zakładu ubezpieczeń jest pochodną odpowiedzialności samego sprawcy szkody. Jego odpowiedzialność za szkodę wynika z art. 436 § 2 k.c. , zgodnie z którym w razie zderzenia się mechanicznych środków komunikacji poruszanych za pomocą sił przyrody, posiadacze mechanicznych środków komunikacji mogą wzajemnie żądać naprawienia szkód majątkowych i niemajątkowych tylko na zasadach ogólnych, a zatem winy, przy czym uprawniony do odszkodowania w związku ze zdarzeniem objętym umową ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej może dochodzić roszczenia bezpośrednio od zakładu ubezpieczeń. Zasada ta doszczegółowienia została art. 35 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych odnośnie szkód powstałych w wyniku zdarzeń komunikacyjnych, zgodnie z którym ubezpieczeniem OC posiadaczy pojazdów mechanicznych jest objęta odpowiedzialność cywilna każdej osoby, która kierując pojazdem mechanicznym w okresie trwania odpowiedzialności ubezpieczeniowej, wyrządziła szkodę w związku z ruchem tego pojazdu. Świadczenie ubezpieczyciela obejmuje zapłatę sumy pieniężnej odpowiadającej wysokości poniesionej przez poszkodowanego szkody ( art. 805 k.c. ). W ocenie Sądu powód wykazał za pomocą dowodu z opinii biegłego sądowego oraz zeznań świadków, iż do kolizji drogowej doszło w okolicznościach przez niego wskazanych. Biegły nie wykluczył takiej możliwości. Nadto świadek J. S. kierujący drugim pojazdem uczestniczącym w zdarzeniu przyznał, iż był jej sprawcą, przyznał to także świadek J. C. . Tym samym Sąd uznał, że pozwane Towarzystwo jest zobowiązane co do zasady do zapłacenia odszkodowania względem powoda na podstawie art. 822 k.c. Wysokość odszkodowania powinna być określona według reguł określonych w art. 363 k.c. i art. 361 k.c. Zgodnie z dyspozycją art. 361 § 1 k.c. zobowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność tylko za normalne następstwa działania lub zaniechania, z których szkoda wynikła. W myśl § 2 niniejszego przepisu, naprawienie szkody obejmuje straty, które poszkodowany poniósł, oraz korzyści, które mógłby osiągnąć, gdyby szkody nie wyrządzono. Przepis art. 361 § 2 k.c. statuuje zatem zasadę pełnego odszkodowania. Podstawową funkcją odszkodowania jest bowiem kompensacja, co oznacza, że odszkodowanie powinno przywrócić w majątku poszkodowanego stan rzeczy naruszony zdarzeniem wyrządzającym szkodę, nie może ono jednak przewyższać wysokości faktycznie poniesionej szkody. Jednocześnie naprawieniu podlega jedynie taka szkoda, która pozostaje w adekwatnym związku przyczynowym ze zdarzeniem wyrządzającym szkodę. Oceny, czy poniesienie określonych kosztów mieści się w ramach szkody i normalnego związku przyczynowego, należy dokonywać na podstawie indywidualnej sytuacji poszkodowanej i konkretnych okoliczności sprawy. W niniejszej sprawie biegły sądowy ustalił, że koszt naprawy przedmiotowego pojazdu wynosił 30.144,13 zł, przy zastosowaniu nowych, oryginalnych części i z uwzględnieniem średnich stawek za roboczogodzinę na poziomie 90 zł/rbg za prace blacharsko-lakiernicze. Tak zatem, skoro przywrócenie przez naprawę stanu pojazdu sprzed wypadku, jako przywrócenie stanu poprzedniego, jest obowiązkiem dłużnika z art. 363 § 1 k.c. (por. tak Sąd Najwyższy w wyroku wydanym w sprawie III CRN 223/80 powołanym w postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 24 lutego 2006 roku w sprawie III CZP 91/05), to w niniejszym przypadku sprowadza się do zapłaty kwoty 30.144,13 zł. Odszkodowanie obejmuje bowiem koszty zakupu niezbędnych nowych części i innych materiałów, potrzebnych do restytucji pojazdu (por. wyrok Sądu Najwyższego z 20 lutego 1981 r. w sprawie I CR 17/81, OSNC 1981/10/199; wyrok SN z dnia 20 lutego 2002 r. w sprawie V CKN 903/00, OSNC 2003/1/15). Mając na względzie powyższe, zasadnym było zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda powyższej kwoty i równoczesne oddalenie powództwa w pozostałym zakresie. O odsetkach orzeczono na podstawie art. 481 § 1 k.c. w zw. z art. 359 § 1 k.c. , zgodnie z którymi jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, choćby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Istotne jest więc ustalenie momentu, w którym dłużnik opóźnił się ze spełnieniem świadczenia. Termin spełnienia świadczenia przez dłużnika, którym jest zakład ubezpieczeń, w ramach ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych, oznaczony jest przez przepis 14 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (Dz. U. 2003 nr 124, poz. 1152), według którego, zakład ubezpieczeń wypłaca odszkodowanie w terminie 30 dni licząc od dnia złożenia przez poszkodowanego lub uprawnionego zawiadomienia o szkodzie. Jedynie w przypadku gdyby wyjaśnienie w terminie, o którym mowa w ust. 1 , okoliczności niezbędnych do ustalenia odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń albo wysokości odszkodowania okazało się niemożliwe, odszkodowanie wypłaca się w terminie 14 dni od dnia, w którym przy zachowaniu należytej staranności wyjaśnienie tych okoliczności było możliwe ( ust. 2 ). W przedmiotowej sprawie szkoda została zgłoszona w dniu 24 lipca 2013 roku, w związku z czym ubezpieczyciel winien zlikwidować szkodę i wypłacić należne odszkodowanie w terminie 30 dni, tj. do dnia 23 sierpnia 2013 roku, albowiem nie zachodziły w przedmiotowej sprawie okoliczności uniemożliwiające ustalenie w tym terminie odpowiedzialności ubezpieczyciela za szkodę. Zasadnym było zatem zasądzenie odsetek ustawowych od dnia 24 sierpnia 2014 roku, jednakże – z uwagi na treść art. 321 § 1 k.p.c. – Sąd, zgodnie z żądaniem pozwu, zasądził odsetki od dnia 26 sierpnia 2014 r. Równocześnie, z uwagi na zmianę przepisów dotyczących odsetek ustawowych, która wprowadziła różne kategorie odsetek ustawowych i weszła w życia dnia 1 stycznia 2016 r., Sąd doprecyzował, iż od dnia 1 stycznia 2016r. powodowi należą się odsetki ustawowe za opóźnienie. Reasumując, z uwagi na powyższe, Sąd zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 30.144,13 zł (trzydzieści tysięcy sto czterdzieści cztery złote trzynaście groszy) wraz z ustawowym odsetkami od dnia 26 sierpnia 2014r. do dnia zapłaty, z tym że od 1 stycznia 2016r. należą się odsetki ustawowe za opóźnienie, o czym orzeczono w punkcie pierwszym wyroku, równocześnie oddalając powództwo w pozostałym zakresie, o czym orzeczono w punkcie drugim. O kosztach postępowania orzeczono w punkcie trzecim wyroku, na podstawie art. 98 k.p.c. , art. 100 k.p.c. w zw. z art. 108 § 1 k.p.c. i uznając, że powód uległ jedynie co do nieznacznej części swojego żądania (3%) Sąd zasądził od pozwanego na rzecz powoda zwrot kosztów procesu w całości. Koszty procesu poniesione przez powoda wyniosły 4.731 zł, na które składa się opłata sądowa od pozwu w kwocie 1.564 zł, koszty zastępstwa procesowego w kwocie 2.400 zł, których wysokość ustalono na podstawie § 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcą prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jedn. Dz. U. z 2013 roku, poz. 490), powiększone o opłatę skarbową od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł oraz wykorzystana zaliczka na poczet wynagrodzenia biegłego w kwocie 750 zł. ZARZĄDZENIE
4. (...)
5. (...)
6. (...)
7. (...)
8. (...)