Sad powszechny, I C 846/15

(1)i D. P. przeciwko M. G. przy udziale interwenienta ubocznego (...) N. o opróżnienie lokalu mieszkalnego I/ nakazuje pozwanemu M. G. , aby opróżnił, opuścił i wydał powodom A. S.

(1)i D. P. lokal mieszkalny położony w P. przy ul. (...) , składający się z kuchni, pokoju, przedpokoju i łazienki, położony na parterze budynku od wschodniej części; II/ dalej idące powództwo oddala; III/ orzeka o braku uprawnienia pozwanego M. G. do otrzymania lokalu socjalnego; IV/ zasądza od pozwanego na rzecz każdego z powodów kwotę po 237 zł tytułem zwrotu kosztów procesu. UZASADNIENIE Powodowie A. S.

(1)i D. P. wnieśli o nakazanie pozwanemu M. G. opuszczenia i wydania powodom w stanie wolnym lokalu mieszkalnego położonego w P. przy ul. (...) , w terminie 7 dni od uprawomocnienia się wyroku. Uzasadniając żądanie powodowie wskazali, iż są współwłaścicielami nieruchomości położonej w P. , przy ul. (...) . Na podstawie umowy darowizny z dnia 18.02. 2010 r. ustanowili na rzecz D. G. - matki powoda, a siostry powódki, dożywotnią służebność osobistą w postaci prawa do korzystania z kuchni, pokoju i przedpokoju, ganku i łazienki położonych na parterze budynku mieszkalnego od wschodniej części oraz części ogrodu od wschodniej części działki nr (...) . Pozwany po ustanowieniu służebności związał się z D. G. , z która następnie zawarł związek małżeński. D. G. zmarła 17.06.2011 r. Mimo wygaśnięcia służebności osobistej żony pozwany nadal zajmuje lokal mieszkalny. Nie opuścił go także po wezwaniu i wyznaczeniu terminu do dnia 30.04.2013 r. Organ administracyjny odmówił wymeldowania pozwanego. W lokalu tym ma zamieszkać córka powoda wraz z dzieckiem, która nie posiada własnego mieszkania. Nadto dodatkową przesłanką eksmisji jest negatywne zachowanie pozwanego. Na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy o ochronie praw lokatorów , mieszkaniowym zasobie gminy (...) Sąd zawiadomił o toczącym się postępowaniu (...) N. w celu umożliwienia jej wstąpienia do sprawy w charakterze interwenienta ubocznego. (...) N. zgłosiła interwencję uboczną po stronie powodów i wniosła odmiennie niż powodowie – a więc wbrew treści art. 79 k.p.c. - o oddalenie powództwa, a w głosach stron o nieorzekanie o przyznaniu lokalu socjalnego. Pozwany uznał powództwo najpierw na rozprawie w dniu 22 października 2015 r. pod warunkiem, że będzie miał się dokąd przeprowadzić, a następnie na rozprawie w dniu 17 grudnia 2015 r. uznał powództwo „co do zasady” i wniósł o przyznanie prawa do lokalu socjalnego. Sąd ustalił i zważył, co następuje : Stosownie do art. 213 § 2 k.p.c. Sąd jest związany uznaniem powództwa, chyba że uznanie jest sprzeczne z prawem lub zasadami współżycia społecznego albo zmierza do obejścia prawa. Sąd nie dopatrzył się negatywnych przesłanek dotyczących uznania powództwa przez pozwanego, zwłaszcza iż stan faktyczny i prawny wynikający z dokumentów i stanowisk stron był również niesporny i potwierdzał brak tytułu prawnego do przedmiotowego lokalu po stronie pozwanego i żądanie eksmisji. Pozostawała do rozstrzygnięcia kwestia uprawnienia pozwanego do lokalu socjalnego. Pozwany jest emerytem i od lutego otrzymywał emeryturę z ZUS w wysokości 1329,11 zł (netto), a od lipca 2015 r. 1348,73 zł (netto), z tym że na poczet egzekucji administracyjnej dokonano potrącenia w wysokości 403,19 zł. Pozwany równocześnie zatrudniony jest jako pracownik ochrony w (...) spółce z o.o. we W. , skąd w okresie 08-10.2015 r. otrzymywał wynagrodzenie netto od 594,78 zł do 821,70 zł. Pozwany nie posiada nikogo na utrzymaniu. Po śmierci D. G. związał się z A. S.

(2), z którą mieszka w Ś. , stróżuje w (...) . Pozwany w Niemczy posiadał połowę domu jednorodzinnego, którą sprzedał już po śmierci żony D. G. . Pozwany ma II grupę inwalidzką – średni stopień niepełnosprawności. Obecnie przeciwko pozwanemu toczy się postępowanie egzekucyjne pod sygn. akt KM 10938/15 o zapłatę na rzecz P. należności w kwocie 2991,71 zł. Dowód: decyzje ZUS z dnia 02.03.2015 r. i 13.05.2015 r. wyciągi z rachunku bankowego pozwanego z 13.08.2015 r., 14.09.2015 r. i 14.10.2015 r. informacja o stanie zaległości w sprawie KM 10938/15 orzeczenie o stopniu niepełnosprawności z 16.09.2013 r. Powództwo, jako uznane, zasługuje na uwzględnienie, z tym że termin 7 dni na opuszczenie lokalu, wskazany w petitum żądania pozwu, nie znajdował żadnego uzasadnienia prawnego i w tym zakresie powództwo podlegało oddaleniu (pkt. I i II). Powodowie jako współwłaściciele nieruchomości, w skład której wchodził sporny lokal mieszkalny uprawnieni byli do żądania nakazania pozwanemu wydania rzeczy (opróżnienia lokalu) na podstawie art. 222 § 1 k.c. Należało znać, iż skoro tytuł prawny pozwanego do zajmowania przedmiotowego lokalu mieszkalnego wygasł wraz ze śmiercią jego żony ( art. 299 k.c. ), która posiadała jedynie służebność mieszkania, na które mogła przyjąć pozwanego jako domownika ( art. 301 § 1 k.c. ), a pozwany nie wykazał w toku postępowania istnienia żadnego innego tytułu prawnego do dalszego zajmowania tego lokalu (choćby umowy o wstąpienie w prawa zmarłego uprawnionego z tytułu służebności, o jakiej mowa w art. 301 § 2 k.c. ), to powództwo o eksmisję z tego lokalu mieszkalnego jest zasadne. W sprawie znajdują zastosowanie przepisy ustawy z 21 czerwca 2001 roku o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego ( Dz. U. Nr 71, poz. 733 z 2001 roku ). Zgodnie z art. 2 ust. pkt 1 przywołanej ustawy, jeżeli w ustawie mowa jest o lokatorze należy przez to rozumieć najemcę lokalu lub osobę używającą lokal na podstawie innego tytułu prawnego niż prawo własności. W takiej sytuacji uwzględniając żądanie pozwu w sprawie o eksmisję sąd winien rozważyć czy pozwanemu nie przysługuje prawo do lokalu socjalnego. Zgodnie z art. 14 ust. 3 ww. ustawy s ąd, badając z urzędu, czy zachodzą przesłanki do otrzymania lokalu socjalnego, orzeka o uprawnieniu osób, o których mowa w ust. 1, biorąc pod uwagę dotychczasowy sposób korzystania przez nie z lokalu oraz ich szczególną sytuację materialną i rodzinną. Zgodnie z ust. 4 s ąd nie może orzec o braku uprawnienia do otrzymania lokalu socjalnego wobec osób określonej kategorii, jednak pozwany do żadnej z tych kategorii nie należy. Wprawdzie jest emerytem oraz ma orzeczone inwalidztwo umiarkowane, jednak nie spełnia kryteriów do korzystania z pomocy społecznej, co jest warunkiem sine qua non zastosowania tego przepisu (pkt 4). Ponadto pozwany zajmował lokal w budynku prywatnym nie wchodzącym w skład publicznego zasobu mieszkaniowego, a zatem ust. 4 art. 14 nie miał do niego zastosowania, ze względu na treść przepisu art. 14 ust. 7 ustawy, który brzmi: Przepisu ust. 4 nie stosuje się do osób, które utraciły tytuł prawny do lokalu niewchodzącego w skład publicznego zasobu mieszkaniowego, z wyjątkiem osób, które były uprawnione do używania lokalu na podstawie stosunku prawnego nawiązanego ze spółdzielnią mieszkaniową albo z towarzystwem budownictwa społecznego. Oceniając sytuację osobistą i majątkową pozwanego Sąd uznał, że nie znajduje się on w sytuacji uzasadniającej przyznanie mu prawa do lokalu socjalnego. Posiada bowiem dwa źródła dochodu w łącznej wysokości rzędu 2000 zł, nie posiada nikogo na utrzymaniu, sprzedał połowę swego domu z czego powinien mieć oszczędności, mieszka obecnie w konkubinacie z kolejną kobietą. Pozwanemu potrącono wprawdzie z emerytury 403,19 zł na poczet egzekucji administracyjnej, jednak pozwany nie wykazał, by było to obciążenie długotrwałe, a nadto należy wskazać, że administracyjnie egzekwowane są należności publicznoprawne, co stawia pozwanego w niekorzystnym świetle, jako obywatela, czy podatnika. Egzekucja na rzecz P. obejmuje niewielką kwotę, która może zostać zaspokojona w ciągu kilku miesięcy. Pozwany może więc wynająć kawalerkę na wolnym runku. Dlatego sąd orzekł o braku uprawnienia pozwanego do lokalu socjalnego (pkt III wyroku). O kosztach procesu (punkt IV wyroku) orzeczono na podstawie przepisów art. 98 k.p.c. oraz § 10 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (…) /Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm./. Według przepisu art. 98 § 1 k.p.c. strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu). Natomiast w świetle przepisu art. 98 § 3 k.p.c. do niezbędnych kosztów procesu strony reprezentowanej przez adwokata zalicza się wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Do kosztów procesu poniesionych przez każdego z powodów należało zaś zaliczyć: wynagrodzenie adwokata w kwocie 120 zł, opłatę skarbową od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł oraz połowę uiszczonej opłaty sądowej w kwocie 100 zł, co daje na rzecz każdego z powodów sumę po 237 zł. Sąd nie zasądził od pozwanego kosztów na rzecz interwenienta ubocznego ze względu na sprzeczność jego stanowiska w stosunku do stanowiska strony do której przystąpił, a więc trudno uznać, ze pozwany w stosunku do interwenienta przegrał spór, jednocześnie pełnomocnik pozwanego nie zgłosił wniosku o przyznanie kosztów od interwenienta ubocznego.