Sad powszechny, V GC 159/15

Sygn. akt V GC 159/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 27 maja 2015 r. Sąd Rejonowy w Dzierżoniowie Wydział V Gospodarczy w składzie następującym: Przewodniczący: SSR J. Dams Protokolant: S. Poborczyk po rozpoznaniu w dniu 27 maja 2015 r. w Dzierżoniowie na rozprawie sprawy z powództwa : A. Ł. przeciwko: (...) Stowarzyszeniu na Rzecz Osób z (...) w D. o zapłatę 32.041 zł I. uchyla nakaz zapłaty w postępowaniu nakazowym z dnia 8 września 2014 r., sygn. V GNc 1775/15 w całości II. zasądza od strony pozwanej na rzecz powoda kwotę 6.353,22 zł (sześć tysięcy trzysta pięćdziesiąt trzy złote dwadzieścia dwa grosze) wraz z odsetkami ustawowymi liczonymi - od kwoty 21.353,22 zł od dnia 16 lipca 2014 r. do dnia 18 września 2014 r. - od kwoty 11.353,22 zł od dnia 19 września 2014 r. do dnia 3 marca 2015 r. - od kwoty 6.353,22 zł od dnia 4 marca 2015 r. do dnia zapłaty III. umarza postępowanie co do kwoty 15.000 zł IV. oddala powództwo w pozostałym zakresie V. zasądza od strony pozwanej na rzecz powoda kwotę 1.077,28 zł tytułem zwrotu kosztów procesu Sygn. akt V GC 159/15 UZASADNIENIE Pozwem w postępowaniu nakazowym z dnia 25 sierpnia 2014r. A. Ł. , prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą F.M.U. (...) A. Ł. w D. , domagał się od (...) Stowarzyszenia na Rzecz Osób z (...) w D. zapłaty kwoty 32 040,52 zł wraz z odsetkami ustawowymi liczonymi od dnia 16 lipca 2014r. do dnia zapłaty. W uzasadnieniu żądania podał, że na podstawie umowy z dnia 1 października 2013r. wykonał dla strony pozwanej dach o powierzchni 960 m 2 na budynku biurowym przy ul. (...) w D. . Strony uzgodniły wynagrodzenie powoda w kwocie 118 895,40 zł brutto, przy czym wystawiona przez niego po odbiorze z dnia 30 czerwca 2014r. faktura końcowa opiewa na kwotę 66 191,77 zł. Faktura ta została przez pozwaną zaakceptowana i przyjęta, jednakże zapłaciła ona z jej tytułu jedynie kwotę 32 406,50 zł. W stosunku do tak określonego roszczenia tut. Sąd wydał w dniu 8 września 2014r. nakaz zapłaty w postępowaniu nakazowym, sygn. V GNc 1775/14. W zarzutach od nakazu zapłaty strona pozwana zarzuciła, iż zobowiązania finansowe wobec powoda reguluje ona w sposób zgodny z umową z dnia 1 października 2013r., przy czym na dzień złożenia zarzutów prace wynikające z tej umowy nie zostały jeszcze zakończone. Podała, że w protokole odbioru robót z dnia 30 czerwca 2014r. strony zawarły ustalenia co do usterek podlegających usunięciu przez powoda w terminie do dnia 15 lipca 2014r., co jednak nie nastąpiło. Powód nie usunął również szkód wynikłych z prac remontowych dachu (zalanie wyremontowanej kotłowni wskutek niewłaściwego zabezpieczenia dachu podczas prac, co spowodowało szkodę pozwanej w kwocie 2 121,48 zł). W/w okoliczności dają pozwanej podstawę do naliczenia kar umownych w wysokości 0,01 % wynagrodzenia umownego dziennie, która na dzień 1 października 2014r. wynosi kwotę 1 474,30 zł. Nadto strona pozwana wskazała, że powód wystawił dwie faktury końcowe – o identycznych numerach i datach, lecz różnych kwotach – przy czym pozwana uznaje tylko pierwszą z nich na kwotę 54 295,40 zł. Ostatecznie pozwana wywiodła, że po zakończeniu prac przez powoda, dokonaniu poprawek i naprawieniu szkód ureguluje ona pozostałą do zapłaty kwotę 11 888,90 zł (oprócz wskazanych przez powoda wpłat uregulowała ona jeszcze w dniu 18 września 2014r. kwotę 10 000 zł). Na dalszym etapie postępowania, w piśmie procesowym z dnia 16 marca 2015r. strona pozwana sprecyzowała, że w jej ocenie ostateczny odbiór robót nie został dokonany z uwagi na wady dzieła, przy czym przed uzgodnionym terminem ich usunięcia (15 lipca 2014r.) ujawniły się kolejne wady, nie ujęte w protokole z dnia 30 czerwca 2015r. Żadne z nich nie zostały przez powoda usunięte. Nadto wskazała, że z uwagi na uzgodnioną w umowie kwotę wynagrodzenia powoda mógł on wystawić fakturę końcową co najwyżej na kwotę 54 295,40 zł i tak też najpierw uczynił, a dopiero potem bezpodstawnie (gdyż nie wykonywał na rzecz pozwanej żadnych robót dodatkowych) wystawił nową fakturę na kwotę 66 191,77 zł. Zatem nie było podstawy do wydania nakazu zapłaty postępowaniu nakazowym w oparciu o fakturę na kwotę 66 191,77 zł, gdyż nie została ona uznana przez pozwaną, a jedynie pokwitowano jej odbiór. Podniosła też okoliczność potrącenia, jako istotną z punktu widzenia oceny całości powództwa, choć – jak sama zauważyła - sprzeczną przepisami art.493 k.p.c. w zw. z art.485 k.p.c. Potrącenie dotyczyło kwoty 7 523,88 zł i obejmowało: wartość płyt poliwęglanowych, które dostarczyła pozwana zamiast powoda (2 109 zł o które winna być obniżona faktura końcowa), koszty usunięcia szkody zalaniowej kotłowni (2 121,48 zł) oraz karę umowną za niewykonanie lub nienależyte wykonanie umowy (3 293,40 zł na dzień 3 marca 2015r.). Skoro zatem faktura końcowa winna opiewać na kwotę 54 295,40 zł, pozwana zapłaciła z jej tytułu 47 406,50 zł, a do potrącenia przedstawiła 7 523,88 zł, to powództwo jest niezasadne w całości. W odpowiedzi powód cofnął pozew ponad kwotę 17 040,52 zł, przyznając, że pozwana w toku sporu zapłaciła na jego rzecz kwotę 15 000 zł. Zarzucił jednak, iż wywody pozwanej o wadliwym wykonaniu dachu papowego dotyczą innego dachu niż przedmiot umowy z dnia 1 października 2013r. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 10 kwietnia 2013r. (...) Stowarzyszenie na Rzecz Osób z (...) w D. zawarło z A. Ł. , prowadzącym działalność gospodarczą pod nazwą F.M.U. (...) A. Ł. w D. , umowę nr (...) na wykonanie dachu o powierzchni 624 m 2 na budynku biurowym przy ul. (...) w D. . Była to pierwsza część przeznaczonego do remontu dachu na budynku po zakładzie (...) sp. z o.o. Strony uzgodniły wynagrodzenie powoda na kwotę 58 674,15 zł brutto i termin realizacji umowy do dnia 31 lipca 2013r. (dowód: umowa nr (...) , k.142-143) Następnie strony zawarły umowę nr (...) na wykonanie stropu betonowego - dachu płaskiego papowego na odrębnym budynku biurowca. (dowód: okoliczności bezsporne) W dniu 1 października 2013r. strony zawarły umowę nr (...) na wykonanie drugiej części dachu na budynku po zakładzie (...) sp. z o.o. o powierzchni 960 m 2 – dach szedowy papowy (drewniany, pilasty – skośny, dwuspadowy). Strony uzgodniły wynagrodzenie powoda na kwotę 118 895,40 zł brutto (na podstawie kosztorysu ofertowego) i termin realizacji umowy do dnia 30 maja 2014r. Według tego kosztorysu powód miał m.in. dostarczyć materiał w postaci płyt poliwęglanowych w ilości 74 m 2 , a pozwana w ilości 12 m 2 . Po wykonaniu robót powód miał zgłosić ich przedmiot do odbioru, a ten miał nastąpić w terminie 7 dni od zgłoszenia. Wystawiona przez powoda faktura miała być płatna w terminie 14 dni od daty jej doręczenia zamawiającemu. Strony uzgodniły odpowiedzialność powoda za niewykonanie lub nienależyte wykonanie umowy poprzez zapłatę kar umownych w wysokości 0,01 % wynagrodzenia umownego za każdy dzień zwłoki w wykonaniu lub usunięciu wad. Wszelkie zmiany umowy wymagały formy pisemnej pod rygorem nieważności. (dowód: umowa nr (...) , k.6-7, 26-27; kosztorys ofertowy, k.28- 30 -31, 144-147; pismo pozwanej z 12.06.2013r., k.174-175) Na podstawie umowy nr (...) powód wystawił w trakcie wykonywania robót następujące faktury Vat: - w dniu 4 grudnia 2013r. (...) na kwotę 30 000 zł brutto – zapłacona przez pozwaną 23 grudnia 2013r., - w dniu 16 kwietnia 2014r. (...) na kwotę 24 600 zł brutto – zapłacona przez pozwaną 18 kwietnia 2014r., - w dniu 28 maja 2014r. (...) na kwotę 2 406,50 zł brutto – zapłacona przez pozwaną 29 maja 2014r.; - w dniu 18 czerwca 2014r. (...) na kwotę 10 000 zł brutto – zapłacona przez pozwaną 20 czerwca 2014r. (dowód: faktura Vat nr (...) , k.33; polecenie przelewu z 23.12.2013r., k.34; faktura Vat nr (...) , k.35; polecenie przelewu z 18.04.2014r., k.36; faktura Vat nr (...) , k.37; polecenie przelewu z 29.05.2014r., k.38; faktura Vat nr (...) , k.39; wyciąg z rachunku bankowego, k.40) Po wykonaniu robót powód zgłosił je do odbioru. W dwustronnie sporządzonym protokole końcowego / ostatecznego odbioru z dnia 30 czerwca 2014r. stwierdzono, iż: - roboty rozpoczęto dnia 1 października 2013r. i zakończono dnia 30 maja 2014r.; - roboty wykonane zostały zgodnie z dokumentacją, pod względem technicznym dobrze, ale z wadami, które powód zobowiązał się usunąć w terminie do dnia 15 lipca 2014r.; prace poprawkowe miały polegać na: - zaimpregnowaniu belek, - zlikwidowaniu prześwitu, - podocinaniu wystającej papy, - dostarczeniu atestów. (dowód: protokół końcowego odbioru robót z 30.06.2014r., k.8, 32; przesłuchanie J. O. , k.183v.) W dniu 1 lipca 2014r. powód wystawił fakturę końcową (...) na kwotę 54 295,40 zł brutto (118 895,40 zł – 30 000 zł – 24 600 zł – 10 000 zł = 54 295,40 zł, a zatem bez uwzględnienia faktury częściowej na kwotę 2 406,50 zł). Pozwana zapłaciła na jej poczet: - w dniu 15 lipca 2014r. kwotę 20 000 zł, - w dniu 11 sierpnia 2014r. kwotę 10 000 zł, - w dniu 18 września 2014r. kwotę 10 000 zł, - w dniu 3 marca 2015r. kwotę 5 000 zł, + nie uwzględniona wcześniej przy wystawianiu tej faktury kwota 2 406,50 zł. (dowód: faktura nr (...) , k.41; polecenie przelewu z 14.07.2014r., k.42; potwierdzenie przelewu z 15.07.2014r., k.10; polecenie przelewu z 8.08.2014r., k.43; potwierdzenie przelewu z 11.08.2014r., k.11; polecenie przelewu z 18.09.2014r., k.43; polecenie przelewu z 3.03.2015r., k.119; okoliczności bezsporne) Po otrzymaniu faktury nr (...) pozwana zażądała jej korekty o wartość dostarczonego przez pozwaną materiału (część płyt poliwęglanowych na pokrycie dachu), który według wcześniejszych ustaleń miał pozyskać na swój koszt powód. W celu ustalenia wartości korekty powód miał sporządzić kosztorys powykonawczy. Według tego kosztorysu powód dostarczył płyty poliwęglanowe w ilości 52 m 2 , a pozwana w ilości 21 m 2 . Na podstawie sporządzonego przez siebie kosztorysu powykonawczego powód ustalił, iż należne mu wynagrodzenie winno wynosić kwotę 130 791,78 zł (nie zaś wynikającą z umowy kwotę 118 895,40 zł brutto) i na tej podstawie wystawił nową fakturę także (...) i dacie 1 lipca 2014r. na kwotę 66 191,77 zł. Powód doręczył tę fakturę pozwanej i została ona przyjęta i podpisana przez zastępcę księgowego J. S. . (dowód: faktura nr (...) , k.9, 44; kosztorys powykonawczy, k.148-154; przesłuchanie J. O. , k.183v.) Na początku lipca 2014r. powód wezwał pozwaną do zapłaty zaległych należności. W odpowiedzi strona pozwana odmówiła zapłaty i złożyła następujące pisemne reklamacje i zarzuty: - w dniu 8 lipca 2014r. – co do nieterminowego wykonania umowy, szkody zalaniowej w pomieszczeniu kotłowni wskutek nieprawidłowego zabezpieczenia dachu podczas prac, nie usunięcia wad zgłoszonych w protokole odbioru, w tym nie dostarczenia atestów, nie posprzątania terenu po pracach, przywłaszczenia złomu wyciętego z obiektu, nie odliczenia wartości dostarczonego przez pozwaną poliwęglanu, - w dniu 29 września 2014r. i ponownie 5 grudnia 2014r. – co do pęknięć papy i jej odklejania się (na tą reklamację powód odpowiedział, że dach, którego dotyczy umowa nr (...) jest wolny od wad), - w dniu 15 października 2014r. – co do wad na dachu przy ul. (...) , W dniu 22 grudnia 2014r odbyły się oględziny dachu płaskiego papowego (strop betonowy), skutkiem czego strony spierały się, o osobę odpowiedzialną za wady dachu (powód czy inny wykonawca). (dowód: wezwanie do zapłaty z 4.07.2014r., k.13; pismo pozwanej z 8.07.2014r., k.45-49; pismo pozwanej z 29.09.2014r., k.50-52, 99; zdjęcia wadliwego dachu płaskiego, k.57-59; pismo powoda z 8.10.2014r., k.100; pismo pozwanej z 15.10.2014r., k.102; pismo pozwanej z 5.12.2014r., k.103; pismo powoda z 5.12.2014r., k.105; pismo powoda z 5.01.2015r., k.106; pismo pozwanej z 14.01.2015r., k.107; pismo powoda z 15.01.2015r., k.114; pismo powoda z 3.03.2015r., k.117 ) Ostatecznie – w odniesieniu do wad ujawnionych w protokole odbioru robót z 30 czerwca 2014r. – powód dostarczył pozwanej wymagane atesty, zlikwidował prześwit, podocinał wystającą papę. Nie zaimpregnował jednak wszystkich belek. (dowód: przesłuchanie J. O. , k.183v. przesłuchanie A. Ł. , k.183) częściowo zeznania Z. K. , k.182v.) Sąd zważył, co następuje: Powództwo zasługiwało na uwzględnienie co do kwoty 6 353,22 zł. Na wstępie podkreślenia wymaga, że sprawa podlegała rozpoznaniu w postępowaniu nakazowym (gdyż powód przedstawił podpisaną przez przedstawiciela pozwanej i opieczętowaną fakturę Vat, którą należało ocenić jako odpowiadającą wymogowi art.485 § 1 pkt 2 k.p.c. ), a zatem istniały ograniczenia procesowe co do przedstawienia przez pozwaną do potrącenia przysługujących jej względem powoda wierzytelności wzajemnych ( art.493 § 3 k.p.c. ). Pozwana - która oświadczenie o potrąceniu złożyła powodowi dopiero w toku sporu - nie była w stanie sprostać wymogowi udowodnienia dokumentami, o których mowa w art.485 k.p.c. , wierzytelności obejmujących odszkodowanie z tytułu szkody zalaniowej pomieszczenia kotłowni (2 121,48 zł) oraz naliczone powodowi kary umowne (3 293,40 zł). Należności tych jednak pozwana może dochodzić od powoda w odrębnym procesie. Pozwana przede wszystkim zarzucała w procesie, że roszczenie powoda jest niewymagalne, bo powód nie usunął wad przedmiotu umowy, stwierdzonych w protokole odbioru z dnia 30 czerwca 2014r. (brak zaimpregnowania belek, prześwit, wystające fragmenty papy, nie dostarczenie atestów), jak również wad później ujawnionych (zwłaszcza spękań papy i jej odklejania, co jednak dotyczyło dachu płaskiego przy ul. (...) , nie zaś szedowego, tj. skośnego, pilastego – tak zdjęcia na k.57-59). Zarzut niewymagalności roszczenia nie zasługiwał na uwzględnienie. Zgodnie z art.642 § 1 k.c. w braku odmiennej umowy przyjmującemu zamówienie należy się wynagrodzenie w chwili oddania dzieła. O wymagalności wynagrodzenia stanowi zatem samo oddanie dzieła, a do tego może dojść nawet poprzez wystawienie przez wykonawcę faktury VAT, gdyż takie wystawienie świadczy o tym, iż dzieło – w ocenie przyjmującego zamówienie – zostało wykonane (zob. wyrok SA w Gdańsku z dnia 24 stycznia 2013 r., V ACa 1019/12). Umowa stron wskazywała jednak, że powód będzie uprawniony do wystawienia faktury Vat po wykonaniu prac i ich odbiorze (§ 4 i 5 umowy). Jak wskazują przeprowadzone dowody, w sprawie nastąpiło nie tylko oddanie dzieła, ale i jego odbiór. Z treści protokołu odbioru z 30 czerwca 2014r. wynika jednoznacznie, że był to odbiór końcowy, przy czym nie zawarto w nim adnotacji o odmowie odbioru. Stwierdzone w protokole wady nie miały charakteru istotnego, a nadto w większości zostały przez powoda usunięte – co przyznała w swoim przesłuchania sama strona pozwana (za wyjątkiem impregnacji kilku belek). W wyroku z dnia 26 lutego 1998 r. (I CKN 520/97, OSNC 1998, nr 10, poz. 167) Sąd Najwyższy przyjął, że oddanie dzieła nie powoduje wymagalności wierzytelności przyjmującego zamówienie o wynagrodzenie, gdy oddane dzieło jest dotknięte wadą istotną, czyniącą je niezdatnym do zwykłego użytku lub sprzeciwiającą się wyraźnie umowie. Jeżeli natomiast dzieło ma tylko wadę nieistotną, jego oddanie powoduje, w myśl art. 642 § 1 k.c. , wymagalność wierzytelności przyjmującego zamówienie o wynagrodzenie za dzieło (podobnie SN w wyroku z dnia 18 stycznia 2012 r., II CSK 213/11). Przeciwko twierdzeniu pozwanej o niewymagalności dochodzonego roszczenia przemawiały także i inne okoliczności, tj. bezsporne uznawanie przez nią faktury końcowej na kwotę 54 295,40 zł i zapłacenie z jej tytułu w transzach kwoty 47 406,50 zł, w tym kwoty 45 000 zł już po wystawieniu tej faktury. Nadto pozwana twierdziła, że okres gwarancji rozpoczął już swój bieg, a to miało nastąpić wraz z momentem odbioru końcowego robót (§ 8 umowy). Wreszcie oczekiwanie pozwanej, iż między stronami sporządzony ma być jeszcze jeden protokół odbioru na okoliczność potwierdzenia usunięcia usterek, nie znajdowało uzasadnienia w treści łączącej strony umowy ani treści protokołu odbioru z dnia 30 czerwca 2014r. Z uwagi na przedstawioną argumentację roszczenie powoda o zapłatę pozostałej części wynagrodzenia z umowy z dnia 1 października 2013r. należało uznać za wymagalne. Dla tej wymagalności bez znaczenia pozostawało, że już po odbiorze robót ujawniły się jakiekolwiek wady przedmiotu umowy. Kolejną kwestią sporną była wysokość roszczenia powoda z faktury końcowej. Bezspornym okazało się bowiem, że powód wystawił dwie faktury o identycznych numerach i datach, lecz różnych kwotach – pierwszą z nich na kwotę 54 295,40 zł i drugą na kwotę 66 191,77 zł. Ta druga objęta była żądaniem pozwu, lecz w sposób bezpodstawny. Nie może bowiem budzić wątpliwości, że strony w umowie z dnia 1 października 2013r. uzgodniły wynagrodzenie powoda na kwotę 118 895,40 zł, a ponieważ do dnia 1 lipca 2014r. otrzymał on na podstawie wcześniej wystawionych faktur wynagrodzenie do kwoty 67 006,50 zł, to fakturę końcową mógł wystawić co najwyżej na kwotę 51 888,90 zł (jej różnica w stosunku do kwoty 54 295,40 zł wynika z omyłkowego nie uwzględnienia przez powoda uprzednio zafakturowanej już kwoty 2 406,50 zł, którą jednak odlicza on we wniesionym pozwie). Uwzględniając zatem dokonane przez pozwaną na poczet faktury nr (...) wpłaty z 15 lipca 2014r., 11 sierpnia 2014r., 18 września 2014r. i 3 marca 2015r. w łącznej kwocie 45 000 zł (dwóch ostatnich na kwotę 15 000 zł dokonała już po złożeniu pozwu), żądanie powoda nie powinno przekraczać kwoty 51 888,90 zł – 45 000 zł = 6 888,90 zł. W odniesieniu do wysokości faktury końcowej należy jeszcze wskazać, że przeprowadzone w sprawie dowody nie potwierdziły, aby strony uzgodniły rozliczenie umowy kosztorysem powykonawczym. Okoliczność rozliczenia według ryczałtu oczywista była także dla powoda, co ujawnił poprzez wystawienie pierwszej wersji faktury Vat nr (...) . Wprawdzie pozwana zwróciła się do niego o sporządzenie kosztorysu powykonawczego, jednakże – co wynika jednoznacznie z przesłuchania stron – celem tego kosztorysu miała być korekta wysokości wynagrodzenia powoda o wartość płyt poliwęglanowych dostarczonych przez pozwaną (według umowy miał je dostarczyć sam powód), nie zaś przejście przez strony na rozliczenie kosztorysowe. Zresztą wszelkie zmiany umowy z dnia 1 października 2013r. wymagały formy pisemnej pod rygorem nieważności (§ 11 umowy). Strona pozwana domagała się w sprawie m.in. obniżenia wynagrodzenia powoda o kwotę 2 109 zł, odpowiadającą w jej przekonaniu wartości przywołanych już uprzednio płyt poliwęglanowych. W ocenie Sądu pozwana nie udowodniła jednak, ile takich płyt dostarczyła powodowi, a w szczególności, że było ich 26 m 2 , co miała ustalić i wyliczyć na podstawie kosztorysu powoda (k.131). Zestawienie kosztorysów ofertowego i powykonawczego wskazuje bowiem, że pozwana dostarczyła zaledwie o 9 m 2 płyt więcej niż pierwotnie uzgodniono, gdyż według kosztorysu ofertowego powód miał dostarczyć swój materiał w postaci płyt poliwęglanowych w ilości 74 m 2 , a pozwana w ilości 12 m 2 (k.146), a według kosztorysu powykonawczego powód dostarczył płyty w ilości 52 m 2 , a pozwana w ilości 21 m 2 (k.150-151). Zatem materiał inwestora został dostarczony w ilości większej o 9 m 2 , więc jego wartość należało uwzględnić w rozliczeniu końcowym. Z uwagi na charakter wynagrodzenia umownego (ryczałt, art.632 k.c. ) bez znaczenia pozostawało natomiast, że powód w ofercie przeszacował w ogóle ilość materiału, jakiej należało użyć (74 m 2 + 12 m 2 > 52 m 2 + 21 m 2 ), skoro pozwana zaakceptowała w umowie wysokość jego wynagrodzenia. Wartość 1 m 2 płyty poliwęglanowej ustalono w oparciu o kosztorysy powoda na kwotę 59,52 zł, nie zaś – jak wyliczała pozwana – na kwotę 2 109 zł : 26 m 2 = 81,12 zł. Z rubryki kosztorysu, oznaczonej jako „Pokrycie dachów płytami poliwęglanem” (nr 11 na k.150 akt) wynika bowiem, że koszt jednostkowy m 2 samej płyty (bez robocizny i materiałów pomocniczych) wynosi 43,98 zł, co z narzutami i podatkiem Vat daje kwotę 59,52 zł za 1 m 2 , a więc 535,68 zł za 9 m 2 . Stąd wcześniej ustalone, a pozostające do zapłaty wynagrodzenie powoda w kwocie 6 888,90 zł należało pomniejszyć o kwotę 535,68 zł, co daje zasądzoną w pkt II wyroku z dnia 27 maja 2015r. kwotę 5 353,22 zł. Na zakończenie wskazać należy, że wnioskowany przez stronę pozwaną dowód z opinii biegłego według wskazanej tezy dowodowej i wobec okoliczności spornych i istotnych w sprawie – okazał się nieprzydatny dla rozstrzygnięcia, co legło u podstaw oddalenia złożonego wniosku. Pozwana bowiem domagała się przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego najogólniej ujmując na okoliczność ustalenia, czy roboty wykonano w sposób zgodny z wiedzą techniczną i regułami jakości oraz, jaki one miały wpływ na powstanie szkody zalaniowej w kotłowni. Dowód według tej tezy mógł być zatem przydatny w procesie o obniżenie wynagrodzenia z tytułu rękojmi, o zapłatę odszkodowania bądź w procesie, w którym rozważano by skuteczność odstąpienia od umowy. Był on natomiast nieprzydatny w przedmiotowym procesie, w którym podważano wymagalność roszczenia wykonawcy o zapłatę wynagrodzenia za prace, w stosunku do których nastąpił odbiór końcowy, a wady stwierdzone w protokole odbioru miały charakter nieistotny (pozostaje zresztą obecnie tylko wada polegająca na braku impregnacji niektórych belek), przy czym pozwana nie zgłosiła roszczenia o obniżenie wynagrodzenia z tego właśnie tytułu. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie umowy stron i treści przywołanych w uzasadnieniu przepisów oraz art.481 k.c. i art.496 k.p.c. uchylił nakaz zapłaty, uwzględnił powództwo co do kwoty 6 353,22 zł wraz z odsetkami odpowiednimi dla dokonanych przez pozwaną wpłat, na podstawie 355 § 1 k.p.c. w zw. z art.203 § 1 k.p.c. umorzył postępowanie co do kwoty 15 000 zł (k.137), jak również oddalił powództwo w pozostałym zakresie - o czym orzeczono w sentencji wyroku z dnia 27 maja 2015r. O kosztach orzeczono na podstawie art.98 § 1 i 3 k.p.c. i art.100 k.p.c. Stosunkowego rozdzielenia dokonano w oparciu o ustalenie, że powód wygrał sprawę w części wynoszącej 66,64 % (z uwzględnieniem zapłaty przez pozwaną kwoty 15 000 zł dopiero po złożeniu pozwu, ze skutkiem przegrania sprawy w tej części), a pozwana w części wynoszącej 33,36 %. Powód poniósł koszty procesu obejmujące opłatę od pozwu w postępowaniu nakazowym (401 zł) i koszty zastępstwa prawnego według minimalnej stawki wraz z opłatą skarbową od pełnomocnictwa (2417 zł), z czego wygrał kwotę 1877,92 zł. Strona pozwana natomiast, która korzystała ze zwolnienia z kosztów sądowych, poniosła – zgodnie z wnioskiem - koszty wynagrodzenia adwokata z wyboru w kwocie 2400 zł, z czego wygrała 800,64 zł. Ostatecznie zatem zasądzono od pozwanej na rzecz powoda różnicę w kwocie 1077,28 zł.