Sad powszechny, II C 800/15

(1)o zapłatę kwoty 3.990,94 zł na skutek sprzeciwu pozwanego K. K.

(1)od nakazu zapłaty w postępowaniu upominawczym wydanego przez Sąd Rejonowy dla Łodzi-Widzewa w Łodzi w dniu 4 czerwca 2012 roku, w sprawie o sygnaturze akt II (...) 1.oddala powództwo; 2.zasądza od (...) Spółdzielni Mieszkaniowej w Ł. na rzecz K. K.

(1)kwotę 617 zł (sześćset siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu. Sygn. akt II C 800/15 UZASADNIENIE W pozwie z dnia 10 maja 2012 roku (...) Spółdzielnia Mieszkaniowa w Ł. wniosła o zasądzenie, w postępowaniu upominawczym, od pozwanych I. K. i K. K.

(1), solidarnie na rzecz powódki kwoty 3.990,94 zł z ustawowymi odsetkami od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty wraz z kosztami procesu, w tym kosztami zastępstwa procesowego w wysokości 600 zł oraz 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, według norm przepisanych. W uzasadnieniu stanowiska wskazano, że pozwani bez tytułu prawnego zamieszkują lokal numer (...) , znajdujący się w budynku położonym w Ł. przy ul. (...) . Zadłużenie pozwanych w stosunku do powódki z tytułu korzystania z lokalu bez tytułu prawnego na dzień 31 marca 2012 roku wyniosło 3.844,01 zł za okres od 1 sierpnia 2011 roku do 31 marca 2012 roku, zaś należne odsetki ustawowe za okres od września 2011 roku do dnia 31 marca 2012 roku wyniosły 146,93 zł. (pozew k.2-4) Nakazem zapłaty z dnia 4 czerwca 2012 roku, wydanym w postępowaniu upominawczym, w sprawie o sygnaturze akt II (...) , Sąd Rejonowy dla Łodzi –Widzewa w Łodzi zasądził solidarnie od pozwanych kwotę dochodzoną pozwem oraz orzekł o kosztach procesu. (nakaz zapłaty k.25) Przesyłka zawierająca odpis nakazu zapłaty i odpis pozwu dla K. K.

(1)wysłana na adres: „ ul. (...) , (...)-(...) Ł. ” została zwrócona po powtórnej awizacji. (przesyłka pocztowa k.27) W dniu 2 grudnia 2014 roku pozwany K. K.

(1)złożył sprzeciw od nakazu zapłaty z dnia 4 czerwca 2012 roku. Wniósł o stwierdzenie skutecznego wniesienia sprzeciwu w terminie i utraty mocy przez nakaz zapłaty w całości oraz o oddalenie powództwa w całości. Pełnomocnik pozwanego wskazał, że przesyłka z przedmiotowym nakazem zapłaty była dwukrotnie, bezskutecznie awizowana, gdyż pozwany pod adresem wskazanym w pozwie nie mieszkał i nie przebywał co najmniej od 2008 roku. Podał, że w okresie (...) roku pozwany był pozbawiony wolności i osadzony w Zakładzie Karnym w S. , zaś bezpośrednio przed zatrzymaniem mieszkał w lokalu przy ul. (...) w Ł. . Podniósł, że wiadomość o wydanym nakazie zapłaty pozwany powziął dopiero na skutek wszczęcia przeciwko niemu postępowania egzekucyjnego. Wskazał, że o tytule wykonawczym pozwany dowiedział się bezpośrednio od komornika w dniu 18 listopada 2014 roku. Podkreślił, że w okresie objętym pozwem pozwany nie zamieszkiwał w spornym lokalu. Ponadto, zakwestionował roszczenie co do wysokości. Wskazał, że pozwany nie jest członkiem powodowej spółdzielni mieszkaniowej, ani nie przysługuje mu spółdzielcze prawo do lokalu, w którym nie przebywał w spornym okresie, a zatem nie mają do niego zastosowania przepisy ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych . (sprzeciw od nakazu zapłaty k.36-42) Odnosząc się do sprzeciwu złożonego przez pozwanego, pełnomocnik powoda podtrzymał dotychczasowe wnioski i twierdzenia. Wniósł o orzeczenie, że odpowiedzialność pozwanego jest solidarna z odpowiedzialnością I. K. i wynika z art.4 ust 6 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 roku o spółdzielniach mieszkaniowych . Podkreślił, że powódka wywodzi swoje roszczenie z art.18 ust.1 i 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 roku o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu Cywilnego . Wskazał także, że wysokość roszczenia dochodzonego w niniejszej sprawie odpowiada wysokości opłat, jakie pozwani zobowiązani byliby uiszczać, gdyby legitymowali się tytułem prawnym do korzystania z przedmiotowego lokalu. Stawki opłat zostały zaś naliczone w oparciu o obowiązujące w Spółdzielni w spornym okresie uchwały rady Nadzorczej (...) Spółdzielni Mieszkaniowej . Pełnomocnik powoda podniósł także, że zarzut braku zamieszkania pozwanego pod wskazanym w pozwie adresem jest bezskuteczny w obliczu obowiązku pozwanego poinformowania spółdzielni o zmianie miejsca zamieszkania. (pismo procesowe powódki k.63-64v.) Postanowieniem z dnia 25 września 2015 roku, Sąd stwierdził że nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym, wydany przez Sąd Rejonowy dla Łodzi – Widzewa w Łodzi w dniu 4 czerwca 2012 roku, w sprawie o sygnaturze akt II (...) utracił moc w całości w stosunku do K. K.

(1). (postanowienie k.103) Zarządzeniem, wydanym na rozprawie w dniu 29 stycznia 2016 roku, uchylono zarządzenie z dnia 19 lipca 2012 roku o uznaniu za doręczoną przesyłki zawierającej nakaz zapłaty dla K. K.

(1)k.27 oraz uchylono w stosunku do K. K.

(1)zarządzenie z dnia 19 lipca 2012 roku o stwierdzeniu prawomocności nakazu zapłaty k.29. (zarządzenie k.120) W toku postępowania strony podtrzymały dotychczasowe stanowiska w sprawie. (protokół rozprawy k.80-81, k.84-86, k.98, k.117-118, k.120) W piśmie z dnia 6 października 2015 roku strona powodowa podniosła, iż sporny lokal został opróżniony i wydany powódce w 2015 roku. (pismo pełnomocnika powódki k.104-104v) Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny: Lokal mieszkalnym numer (...) , znajdujący się w budynku położonym w Ł. przy ul. (...) , należy do zasobów (...) Spółdzielni Mieszkaniowej w Ł. . (okoliczność bezsporna) Spółdzielcze lokatorskie prawo do powyższego lokalu przysługiwało S. K. , która zmarła w 2007 roku. Spadkobiercy zmarłej nie uregulowali sytuacji prawnej lokalu. Powódka rozpoczęła naliczanie odszkodowania za bezumowne korzystanie z lokalu. Odszkodowanie naliczano na podstawie stawek z uchwał Rady Nadzorczej, podejmowanych na wniosek Zarządu, po zasięgnięciu opinii Rady Osiedla. Na odszkodowanie za bezumowne korzystanie z lokalu składają się: opłata eksploatacyjna, opłata na fundusz remontowy, zaliczki na wodę, opłata za wywóz śmieci, opłata za centralne ogrzewania. Opłaty za wodę i wywóz śmieci uzależnione są od ilości osób zajmujących lokal. W przypadku lokalu numer (...) przy ul. (...) w Ł. , w okresie objętym pozwem, opłaty te naliczane były od dwóch osób zamieszkujących lokal. Ilość osób zamieszkujących dany lokal powodowa spółdzielnia ustala na podstawie informacji uzyskanych z administracji osiedla. W przypadku spornego lokalu informacja ta pochodziła z października 2007 roku. (dowód: zeznania świadka E. K. k.119-120, raport k.12-15) Wyrokiem z dnia 13 kwietnia 2011 roku, wydanym w sprawie o sygnaturze akt II C 278/09, Sąd Rejonowy dla Łodzi – Widzewa w Łodzi nakazał pozwanym I. K. i K. K.

(1), aby opróżnili i wydali (...) Spółdzielni Mieszkaniowej w Ł. lokal mieszkalny numer (...) , położony w Ł. przy ul. (...) . Sąd orzekł również, że pozwanym nie przysługuje prawo do otrzymania lokalu socjalnego. Na skutek apelacji pozwanej, Sąd Okręgowy w Łodzi wyrokiem z dnia 10 stycznia 2012 roku, wydanym w sprawie o sygnaturze akt III Ca 1068/11, zmienił powyższy wyrok w ten sposób, że ustalił, iż I. K. przysługuje prawo do otrzymania lokalu socjalnego i nakazał wstrzymać wobec pozwanej wykonanie wyroku do czasu zaoferowania pozwanej przez Miasto Ł. lokalu socjalnego. (dowód: kserokopia odpisu wyroku w sprawie II C 278/09 k.105, kserokopia odpisu wyroku w sprawie III Ca 1068/11 k.105v.) Pozwany K. K.

(1)jest zameldowany i w przeszłości zamieszkiwał w mieszkaniu numer (...) przy ul. (...) w Ł. . W 2009 roku, po opuszczeniu A. Ś. , pozwany zamieszkał wraz ze swoją partnerką – K. K.

(2), w lokalu numer (...) , przy ul. (...) w Ł. u jej matki A. K. . W 2010 roku pozwany przeprowadził się wraz z partnerką K. K.

(2)i jej matką do A. , gdzie zamieszkali w wynajmowanym przez A. K. mieszkaniu przy ul. (...) . W tym czasie pozwany zabrał wszystkie swoje rzeczy z mieszkania położonego przy ul. (...) w Ł. . W styczniu 2012 roku pozwany wraz z K. K.

(2)przeprowadzili się do lokalu numer (...) przy ul. (...) w Ł. , gdzie zamieszkiwali razem do chwili zatrzymania pozwanego przez Policję w dniu 27 marca 2012 roku. Pozwany K. K.

(1)w okresie od 27 marca 2012 roku do 7 marca 2014 roku był pozbawiony wolności i przebywał w Zakładzie Karnym w S. . Po wyjściu z Zakładu Karnego pozwany zamieszkał w A. przy ul. (...) . Pozwany dotychczas nie wymeldował się z lokalu numer (...) , przy ul. (...) w Ł. . (dowód: zeznania świadka K. K.

(2)k.82, zeznania świadka A. K. k.83-84, zeznania świadka A. W. k.99, przesłuchanie pozwanego w związku z informacyjnymi wyjaśnieniami k.100-101 w związku z k.85, umowa najmu lokalu przy ul. (...) w Ł. k.48, umowa najmu lokalu mieszkalnego przy ul. (...) w A. k.49-51, kserokopia świadectwa zwolnienia k.45-46, kserokopia pisma Sądu Okręgowego w Łodzi Wydziału IV Karnego k.110, kserokopia protokołu zatrzymania k.111-112) K. K.

(1)po tym jak wyprowadził się z mieszkania numer (...) przy ul. (...) , widywał i odwiedzał swoją matkę, także w mieszkaniu przy ul. (...) . W sytuacjach, gdy matka informowała pozwanego telefonicznie o korespondencji dla niego, pozwany przychodził i ją odbierał. (dowód: zeznania świadka A. K. k.83-84, przesłuchanie pozwanego w związku z informacyjnymi wyjaśnieniami k.100-101 w związku z k.85) O nakazie zapłaty wydanym w dniu 4 czerwca 2012 roku pozwany dowiedział się w toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego przeciwko niemu, po tym jak zajęto środki na jego rachunku bankowym. W dniu 18 listopada 2014 roku K. K.

(1)odebrał w Kancelarii (...) zawiadomienie o wszczęciu egzekucji, prowadzonej na podstawie nakazu zapłaty wydanego w postępowaniu o sygnaturze akt II (...) (dowód: przesłuchanie pozwanego w związku z informacyjnymi wyjaśnieniami k.100-101 w związku z k.85, zawiadomienie o wszczęciu egzekucji z adnotacją o odbiorze k. 47 – a także w załączonych aktach komorniczych (...) k.29) Lokal numer (...) przy ul. (...) w Ł. został wydany (...) Spółdzielni Mieszkaniowej w lipcu 2015 roku. Zadłużenie związane z lokalem miało zostać rozliczone z wkładu mieszkaniowego. (dowód: zeznania świadka E. K. k.119-120) Powyższy stan faktyczny, ustalony został w oparciu o powołane wyżej dowody, w tym dokumenty i ich kserokopie ( art.308 k.p.c. ), zeznania świadków oraz przesłuchanie pozwanego. W tym miejscu podkreślić należy, że dokument złożony przez powoda znajdujący się na karcie 11, zawierający informację, że w lokalu numer (...) przy ul. (...) mieszkają I. K. i K. K.

(1)- stanowi dokument prywatny, oświadczenie pochodzące od Kierownika Administracji Osiedla (...) w Ł. – I. M. . A zatem, jego moc dowodową określa przepis art.245 k.p.c. , zgodnie z którym dokument prywatny stanowi dowód tego, że osoba, która go podpisała, złożyła oświadczenie zawarte w dokumencie. Natomiast, jak wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym zeznań świadka E. K. , informacja o ilości osób zamieszkujących lokal pochodziła od I. K. z 2007 roku, a zatem sprzed okresu objętego pozwem. Nie mogła zatem mieć znaczenia dla czynionych ustaleń. Sąd Rejonowy zważył, co następuje: W rozpoznawanej sprawie strona powodowa żądała ostatecznie zasądzenia od pozwanego K. K.

(1), solidarnie z I. K. , w stosunku do której uprawomocnił się nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym z dnia 4 czerwca 2012 roku, wydany w sprawie o sygnaturze akt II Nc 693/12, kwoty 3.990,94 zł z odsetkami ustawowymi od dnia 10 maja 2012 roku do dnia zapłaty, w związku z korzystaniem z lokalu mieszkalnego numer (...) przy ul. (...) w Ł. , bez tytułu prawnego, w okresie od 1 sierpnia 2011 roku do 31 marca 2012 roku. Pozwany K. K.

(1)podnosił natomiast, że w okresie objętym pozwem nie przebywał, nie zamieszkiwał i nie korzystał ze spornego lokalu. Odnosząc się w pierwszej kolejności do kwestii formalnych, należy wskazać, że w niniejszej sprawie zostało dowiedzione, że odpis nakazu zapłaty z dnia 4 czerwca 2012 roku nie został K. K.

(1)skutecznie doręczony, gdyż korespondencję dla niego przesłano na adres, pod którym nie zamieszkiwał. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że w dacie wniesienia pozwu (10 maja 2012 roku) oraz także później, K. K.

(1)nie zamieszkiwał pod adresem wskazanym w pozwie, dlatego nie można uznać doręczenia korespondencji dla niego, zawierającej odpis nakazu zapłaty, wraz z odpisem pozwu z załącznikami oraz pouczeniem, za skuteczne z powołaniem się na przepis art. 139 k.p.c. (tak też Sąd Najwyższy m.in. w postanowieniu z dnia 30 sierpnia 2000 roku, V CKN 1384/00, opubl. L. , Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 22 marca 1995 roku, II CRN 4/95, opubl. L. ; Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 1 lipca 1967 roku, III PRN 47/67,opubl. L. ). Skoro przed datą wniesienia przez pozwanego sprzeciwu od nakazu zapłaty, odpis nakazu zapłaty nie został mu skutecznie doręczony, to nie może być mowy o uchybieniu przez pozwanego terminowi do wniesienia tego sprzeciwu. Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał sprzeciw pozwanego za wniesiony w terminie i stwierdził utratę mocy przedmiotowego nakazu zapłaty w całości, w stosunku do K. K.

(1). Z tych samych przyczyn, uchylono zarządzenie z dnia 19 lipca 2012 roku o uznaniu za doręczoną przesyłki zawierającej nakaz zapłaty dla K. K.

(1)oraz uchylono w stosunku do K. K.

(1)zarządzenie z dnia 19 lipca 2012 roku o stwierdzeniu prawomocności nakazu zapłaty. Przechodząc do aspektów merytorycznych sprawy, wskazać należy, że w sprzeciwie od nakazu zapłaty pozwany kwestionował zarówno fakt zamieszkiwania w lokalu, którego pozew dotyczy, w okresie objętym pozwem, jak i wysokość świadczeń dochodzonych przez powoda. Zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 roku o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (t.j. Dz.U. z 2005r., Nr 31, poz. 266), osoby zajmujące lokal bez tytułu prawnego są obowiązane do dnia opróżnienia lokalu co miesiąc uiszczać odszkodowanie. Odszkodowanie, o którym mowa w ust. 1 , odpowiada wysokości czynszu, jaki właściciel mógłby otrzymać z tytułu najmu lokalu. Jeżeli odszkodowanie nie pokrywa poniesionych strat, właściciel może żądać od osoby, o której mowa w ust. 1 , odszkodowania uzupełniającego (art. 18 ust. 2 powołanej ustawy). Osoby uprawnione do lokalu zamiennego albo socjalnego, jeżeli sąd orzekł o wstrzymaniu wykonania opróżnienia lokalu do czasu dostarczenia im takiego lokalu, opłacają odszkodowanie w wysokości czynszu albo innych opłat za używanie lokalu, jakie byłyby obowiązane opłacać, gdyby stosunek prawny nie wygasł ( art. 18 ust. 3 ustawy o ochronie praw lokatorów ). Jak wynika z treści przepisu art. 18 ust.1 ustawy o ochronie praw lokatorów , chwilą, do której na osobie zajmującej lokal bez tytułu prawnego spoczywa obowiązek uiszczania odszkodowania jest chwila opróżnienia lokalu. Opróżnienie lokalu to moment, w jakim osoba ta opuści lokal wraz ze wszystkimi swoimi rzeczami oraz nie będzie już posiadała kluczy do lokalu, umożliwiających jej zajmowanie i korzystanie z tego lokalu. Jak wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, pozwany K. K.

(1)opróżnił sporny lokal, już w 2010 roku, gdy zabrał ze spornego lokalu wszystkie pozostawione tam rzeczy. Sam pozwany z przedmiotowego lokalu wyprowadził się w 2009 roku. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika także, że w późniejszym okresie pozwany nie powrócił do lokalu numer (...) przy ul. (...) w Ł. , nie przebywał w nim ani nie korzystał z niego w inny sposób. Zaś strona powodowa, na której w tym zakresie spoczywał ciężar dowodu, zgodnie z art. 6 k.c. , nie wykazała, aby pozwany w okresie objętym pozwem zajmował sporny lokal, korzystał z lokalu, w tym zamieszkiwał w nim. Na uwagę zasługuje okoliczność, iż pozew w niniejszej sprawie obejmuje okres od 1 sierpnia 2011 roku do dni 31 marca 2012 roku. Natomiast, wyrok Sądu Rejonowego dla Łodzi-Widzewa w Łodzi nakazujący opróżnienie lokalu numer (...) przy ul. (...) w Ł. także K. K.

(1)został wydanym w dniu 13 kwietnia 2011 roku, a zatem przed okresem objętym żądaniem pozwu. W konsekwencji, nie może świadczyć o tym, że w okresie od 1 sierpnia 2011 roku do dni 31 marca 2012 roku pozwany korzystał ze spornego lokalu. O fakcie zamieszkiwania przez pozwanego w spornym lokalu w okresie objętym pozwem, nie świadczy także okoliczność, iż pozwany był w tym lokalu zameldowany ani okoliczność, że adres owego lokalu widnieje w jego dowodzie osobistym. Dla ustalenia miejsca zamieszkania osoby fizycznej, zgodnie z art.25 k.c. , nie jest bowiem konieczne ani przydatne badanie zameldowania, lecz ustalenie faktu przebywania osoby w danej miejscowości z zamiarem stałego pobytu. Zameldowanie jest aktem administracyjnym, który potwierdza okoliczność stałego zamieszkania w danej miejscowości i ułatwia ustalenie, ale nie przesądza o miejscu zamieszkania. Z zameldowaniem nie jest więc związane domniemanie, że określa ono miejsce zamieszkania (tak między innymi wyrok NSA w W. z dnia 14 grudnia 2005 roku, I (...) 212/05, Lex nr 195823; orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 3 maja 1973 roku, I CZ 48/73, Lex nr 7250; orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 26 marca 1973 roku, I CZ 38/73, Lex nr 7234). Na gruncie prawa cywilnego miejsce zamieszkania zostało powiązane z całym obszarem określonej miejscowości, bez dalszego uszczegółowienia co do dzielnicy, ulicy, budynku, a wreszcie konkretnego lokalu (por. wyrok Sądu Najwyższego dnia 13 lutego 1976 roku, I CR 930/75, OSN 1977 rok, Nr 1, poz. 5 i wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 czerwca 1983 roku, II UR 4/83, OSP 1984 rok, Nr 12, poz. 265). Ta cecha odróżnia cywilistyczne ujęcie miejsca zamieszkania od potocznego rozumienia tego pojęcia, utożsamianego – niesłusznie, a nagminnie - z adresem zameldowania (na pobyt stały lub czasowy) osoby fizycznej. Różnica wynika z odmienności celów, których realizacji ma służyć kategoria miejsca zamieszkania w prawie cywilnym oraz administracyjne zameldowanie, które zostało stworzone przede wszystkim dla potrzeb ewidencjonowania ludności. Życie każdego człowieka, prowadzona przez niego działalność oraz kształtujące jego sytuację prawną zdarzenia mogą być związane z różnymi, zmieniającymi się w czasie, punktami przestrzeni. W tym kontekście istotne znaczenie ma zwłaszcza miejsce, w którym człowiek funkcjonuje w sposób trwały, a nie tylko czasowy czy też wręcz okazjonalny. Miejsce stabilnego ześrodkowania funkcji życiowych człowieka określić można generalnie jako jego miejsce zamieszkania (tak E. G. „ Kodeks cywilny . Komentarz.”). Tak rozumiane miejsce zamieszkania nadaje się do wykorzystania przy ustaleniu miejsca zamieszkania pod określonym adresem tj. przebywanie w określonym lokalu, który to lokal ma stanowić centrum życia określonej osoby (tak Sąd Najwyższy w uzasadnieniu uchwały z dnia 22 czerwca 1988 roku, III CZP 18/88, opubl. L. ). Jak wskazano powyżej, pozwany wykazał, że w okresie objętym pozwem nie zamieszkiwał w spornym lokalu, ani nie korzystał z niego w inny sposób np. przechowując w nim rzeczy. K. K.

(1)już w 2009 roku zamieszkał ze swoją partnerką, wraz z nią zmieniał miejsca zamieszkania, a następnie przebywał w Zakładzie Karnym. Nigdy jednak nie wrócił do spornego lokalu, opróżnił go z swoich rzeczy i w żadnym zakresie nie koncentrował tam swoich spraw życiowych. Na marginesie rozważań wskazać należy, że nietrafne były argumenty powódki co do konieczności zastosowania w niniejszej sprawie przepisów art.4 ust. 6 i 6 1 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 roku o spółdzielniach mieszkaniowych w zakresie wynikającej z nich solidarności. Zgodnie z art. 4 ust.1 i 1 1 , 6 i 6 1 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 roku o spółdzielniach mieszkaniowych (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1222), członkowie spółdzielni, którym przysługują spółdzielcze prawa do lokali oraz osoby niebędące członkami spółdzielni, którym przysługują spółdzielcze własnościowe prawa do lokali, obowiązane są uczestniczyć w pokrywaniu kosztów związanych z eksploatacją i utrzymaniem nieruchomości w częściach przypadających na ich lokale, eksploatacją i utrzymaniem nieruchomości stanowiących mienie spółdzielni. Za opłaty wnoszone do spółdzielni, odpowiadają solidarnie z członkami spółdzielni lub osobami niebędącymi członkami spółdzielni, którym przysługują spółdzielcze własnościowe prawa do lokali, osoby pełnoletnie stale z nimi zamieszkujące w lokalu, z wyjątkiem pełnoletnich zstępnych pozostających na ich utrzymaniu, a także osoby faktycznie korzystające z lokalu. Odpowiedzialność tych osób, ogranicza się do wysokości opłat należnych za okres ich stałego zamieszkiwania lub faktycznego korzystania z lokalu. Zatem przepis art.4 ust. 6 1 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych uzależnia wprost solidarną odpowiedzialność osób pełnoletnich od stałego zamieszkiwania w lokalu lub faktycznego korzystania z lokalu. Należy podkreślić, iż jest to przepis szczególny, w jego braku bowiem spółdzielnia mieszkaniowa mogłaby dochodzić opłat za lokale jedynie od osób, którym przysługiwałyby do nich prawa. Jako przepis szczególny nie może więc być interpretowany rozszerzająco, zwłaszcza w przypadku, gdy jego wykładnia językowa daje jasny i jednoznaczny wynik interpretacji. O solidarnej odpowiedzialności osób, które faktycznie w lokalu nie zamieszkują i z niego nie korzystają nie może więc przesądzać ani fakt zameldowania w nim, ani brak zgłoszenia ich wyprowadzenia się z lokalu w administracji spółdzielni. Ponadto, jak powszechnie przyjmuje się w doktrynie wskazany przepis art. 4 ust. 6 1 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych nie dotyczy sytuacji bezumownego korzystania z lokalu spółdzielni. Konkludując, powództwo podlegało oddaleniu wobec nieudowodnienia przez powódkę, iż pozwany w okresie objętym pozwem korzystał ze sporego lokalu. Pozwany zarzucał także nieudowodnienie przez powodową spółdzielnię wysokości odszkodowania za bezumowne korzystanie z lokalu. Jak wynika z zeznań świadka E. K. , na skutek wydania spornego lokalu spółdzielni w lipcu 2015 roku, zadłużenie związane z lokalem miało zostać rozliczone z wkładu mieszkaniowego. Powódka nie wykazała, czy rozliczenie to nastąpiło ani czy w jego wyniku rozliczono okres objęty pozwem w niniejszej sprawie, czy też nie. O kosztach procesu orzeczono na podstawie art. 98 k.p.c. zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik postępowania. Powódka przegrała proces w całości. Winna więc zwrócić na rzecz pozwanego poniesione przez niego koszty procesu, na które złożyło się wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie 600 zł (ustalone na podstawie § 6 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł. ZARZĄDZENIE (...) (...) (...)