Sad powszechny, VIII Ka 624/13

Sygn. akt VIII Ka 624/13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 12 września 2013 roku Sąd Okręgowy w Białymstoku VIII Wydział Karny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący-Sędzia SO Krzysztof Kamiński Protokolant: Aneta Chardziejko bez udziału oskarżyciela publicznego , po rozpoznaniu w dniu 12 września 2013 r. sprawy W. M. obwinionego o czyny z art. 86§1 k.w. i art. 97 k.w. na skutek apelacji wniesionej przez obwinionego od wyroku zaocznego Sądu Rejonowego w Białymstoku z dnia 4 czerwca 2013 r. (sygn. akt XIII W 424/13): I. Zaskarżony wyrok zmienia w ten sposób, że łagodzi orzeczoną wobec obwinionego karę grzywny do 400-zł. (czterystu złotych). II. W pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy. III. Zwalnia obwinionego od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze i obciąża nimi Skarb Państwa. UZASADNIENIE W. M. został obwiniony o to, że:

1. w dniu 20.12.2012 r. około godz. 11 50 na drodze nr (...) w rejonie miejscowości (...) kierując samochodem marki (...) o nr rej. (...) włączając się do ruchu nie zachował szczególnej ostrożności oraz nie ustąpił pierwszeństwa kierującemu samochodem marki (...) o nr rej. (...) doprowadzając do zderzenia pojazdów, a następnie (...) w wyniku przesunięcia uderzył w metalowe barierki ochronne, czynem swoim spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, tj. o czyn z art. 86§1 k.w.
2. w czasie i miejscu jak wyżej kierując samochodem marki (...) o nr rej. (...) oddalił się z miejsca zdarzenia nie podając swoich danych osobowych oraz danych z zakresu polisy OC pojazdu, tj. o czyn z art. 97 k.w. Sąd Rejonowy w Białymstoku wyrokiem zaocznym z dnia 4 czerwca 2013 r w sprawie o sygn. akt XIII W 424/13 obwinionego W. M. uznał za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów i na podstawie art. 86§1 k.w. w zw. z art. 9§2 k.w. wymierzył karę grzywny w wysokości 800 (ośmiuset) złotych Na mocy art. 119 kpw w zw. z art. 624 § 1 kpk zwolnił obwinionego od zryczałtowanych wydatków postępowania oraz opłaty. Powyższy wyrok zaskarżył w całości obwiniony kwestionując nie zawiadomienie go o terminie rozprawy, które nie było możliwe z uwagi na jego czterotygodniowy pobyt za granicą na rehabilitacji. Jednocześnie nie zgodził się z poczynionymi przez Sąd Rejonowy ustaleniami faktycznymi oraz wysokością wymierzonej kary grzywny. Jednocześnie powołał się na trudną sytuację materialną. Na rozprawie apelacyjnej w dniu 12 września 2013 roku obwiniony poparł złożoną apelację i wniósł o jej uwzględnienie poprzez uniewinnienie go od popełnienia zarzuconych mu czynów (k. 58v). Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja jest zasadna o tyle, o ile kwestionuje wymiar orzeczonej przez Sąd I instancji grzywny. W pozostałym zakresie nie zasługuje na uwzględnienie. Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu stricte proceduralnego (nie powiadomienia obwinionego o terminie rozprawy) wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 71§4 k.p.w. , w razie nieusprawiedliwionej nieobecności obwinionego, któremu doręczono wezwanie na rozprawę, przeprowadza się rozprawę zaocznie. Przy czym stosownie do treści art. 139§1 k.p.k. (recypowanego przez art. 38 k.p.w. ) pismo (w tym wezwanie) uważa się za doręczone, jeżeli strona nie przebywa pod wskazanym przez siebie adresem. Obwiniony został poinformowany o treści art. 139§1 k.p.k. (vide k. 12). Wbrew ciążącemu na nim obowiązkowi nie zawiadomił Sądu o tym, że przez pewien czas będzie przebywał poza miejscem swego zamieszkania. W tej sytuacji wezwanie, notabene dwukrotnie awizowane, zostało złożone do akt sprawy „ze skutkiem doręczenia”. Zarzuty kwestionujące ustalenia faktyczne są wynikiem odmiennej oceny dowodów (ograniczają się do przedstawienia okoliczności czynu z punktu widzenia apelującego) i jako takie nie zasługują na uwzględnienie. Jak bowiem wielokrotnie wskazywał Sąd Najwyższy ( por. m.in. wyrok z 24 marca 1975 r., II KR 355/74, OSNPG 1975 r., Nr 9, poz. 84 ) możliwość przeciwstawienia ustaleniom sądu orzekającego odmiennego poglądu, nie może prowadzić do wniosku o dokonaniu przez sąd wadliwej oceny dowodów. Zwłaszcza wówczas, gdy – jak w przedmiotowej sprawie – Sąd I instancji: - po pierwsze, precyzyjnie uzasadnił swoje stanowisko, wskazując przy tym fakty, jakie uznał za udowodnione lub nie udowodnione, na jakich oparł się dowodach i dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych; - po drugie, po drugie, sądowa ocena dowodów nie wykazuje błędów natury faktycznej ( niezgodności z treścią dowodu, pominięcia pewnych dowodów ) lub logicznej ( błędów rozumowania i wnioskowania ) oraz nie jest sprzeczna z doświadczeniem życiowym lub wskazaniami wiedzy ( art. 7 k.p.k. ). Wobec wszechstronnych rozważań przeprowadzonych przez Sąd I instancji, prezentowanych w pisemnych motywach rozstrzygnięcia, zbędnym jest przywoływanie na obecnym etapie postępowania tych samych okoliczności i komentowania w szerszym zakresie spornego orzeczenia. Wskazać jedynie należy, że Sąd I instancji słusznie przyjął za wiarygodną wersję zdarzenia zaprezentowaną przez L. S. i Z. L. , zważywszy że zeznania w/w świadków są spójne i logiczne, a nadto w pełni korespondują z nimi inne dowody w postaci szkicu miejsca zdarzenia, protokołu oględzin wraz ze zdjęciami i fotografii. Sąd Rejonowy słusznie zakwestionował wyjaśnienia obwinionego, wykazując w sposób jednoznaczny ich sprzeczność z innymi dowodami (co do miejsca pobytu obwinionego w chwili kolizji drogowej) oraz brak elementarnej logiki (gdyby L. S. i Z. L. uważali się za winnych kolizji i wręczyli obwinionemu pieniądze tytułem zadośćuczynienia, to całkowicie irracjonalnym byłoby ich zachowanie polegające na podążeniu za samochodem obwinionego, sfotografowaniu go oraz zawiadomieniu policji). Reasumując, sądowa ocena dowodów nie nosi w sobie cech dowolności i tym samym pozostaje pod ochroną art. 7 k.p.k. (w zw. z art. 8 k.p.w. ). Na uwzględnienie zasługuje natomiast zarzut orzeczenia przez Sąd I instancji zbyt surowej kary. Faktem jest, że kara 800-zł. grzywny orzeczona została za dwa odrębne czyny i uwzględnia stopień zawinienia obwinionego oraz społecznej szkodliwości przypisanych mu czynów. Rację ma jednak apelujący podnosząc, że nie uwzględnia ona jego sytuacji materialnej. W. M. utrzymuje się (wraz z żoną) z renty w wysokości 800-zł. brutto. Jako rencista ponosi dodatkowe koszty związane z leczeniem (jak podał, musiał sprzedać samochód m-ki (...) w celu pokrycia kosztów wyjazdu na rehabilitację). W świetle w/w okoliczności orzeczona wobec niego grzywna jawi się jako rażąco niewspółmierna w rozumieniu art. 438 pkt 4 k.p.k. (w zw. z art. 109§2 k.p.w. ). Dlatego należało ją złagodzić. Zdaniem Sądu Okręgowego kwota 400-zł. mieści się w realnych możliwościach płatniczych oskarżonego i winna spełnić cele wychowawcze i zapobiegawcze, o których mowa w art. 33§1 k.w. Dlatego orzeczono, jak w pkt. I sentencji niniejszego wyroku. Nie stwierdzając innych uchybień, które mogły mieć wpływ na treść zaskarżonego wyroku, orzeczono, jak w pkt. II sentencji niniejszego wyroku. Na mocy art. 624§1 k.p.k. w zw. z art. 634 k.p.k. w zw. z art. 119 k.p.w. zwolniono obwinionego od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, gdyż – z powodów, o których wyżej – uiszczenie ich stanowiłoby dla niego zbyt dużą uciążliwość.