Sad powszechny, IV Cz 513/13

Sygn. akt IV Cz 513/13 POSTANOWIENIE Dnia 5 września 2013 roku Sąd Okręgowy w Słupsku, IV Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie następującym: Przewodniczący: SSO Andrzej Jastrzębski (spr) Sędziowie SO Mariusz Struski, Mariola Watemborska po rozpoznaniu w dniu 5 września 2013r. na posiedzeniu niejawnym skargi dłużnika H. U. z udziałem wierzyciela Agencji Nieruchomości Rolnych w W. na czynności Pawła Chojnackiego Komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w Drawsku Pomorskim na skutek zażalenia dłużnika na postanowienie Sądu Rejonowego w Lęborku, z dnia 19 kwietnia 2013r., sygn. akt IX Co 273/13 postanawia: odrzucić zażalenie. Sygn. akt IV Cz 513/13 UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem Sąd Rejonowy uwzględnił skargę dłużnika H. U. w części i w pkt 1 uchylił zaskarżone przez niego czynności egzekucyjne Pawła Chojnackiego – komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w Drawsku Pomorskim z dnia 19.02.2013r., tj. żądanie udzielenia wyjaśnień oraz wezwanie do zapłaty należności na rzecz komornika. W pozostałym zakresie Sąd ten oddalił skargę dłużnika, jak również oddalił sformułowany w niej wniosek o obciążenie kosztami wierzyciela za czynności komornicze. W uzasadnieniu Sąd Rejonowy wskazał, że komornik sądowy podjął zaskarżone czynności w okresie zawieszenia postępowania egzekucyjnego wskutek wydania przez Sąd Rejonowy w Bytowie prawomocnego postanowienia w sprawie I C 143/12 (obecnie VI C 34/14), uchybiając tym samym dyspozycji art. 179 § 3 kpc w zw. z art. 13 § 2 kpc . W dalszej kolejności Sąd I instancji wyjaśnił, że żądanie dłużnika o obciążenie wierzyciela kosztami za czynności komornicze nie zasługiwało na uwzględnienie m.in. z tego względu, że został on zwolniony z kosztów sądowych w całości, a zatem nie poniósł dotychczas żadnych kosztów sądowych, także jako osoba działająca bez fachowego pełnomocnika, nadto wskazał, że koszty egzekucyjne należą do kompetencji komornika sądowego na podstawie art. 770 kpc , nie zaś do kognicji Sądu rozpoznającego skargę. Odnosząc się do podniesionego zarzutu przedawnienia stwierdził, że jest on bezprzedmiotowy i może być rozpoznany merytorycznie jedynie przez Sąd procesowy poprzez wywiedzenie przez dłużnika tzw. powództwa przeciwegzekucyjnego. Z rozstrzygnięciem Sądu Rejonowego nie zgodził się dłużnik zaskarżając zażaleniem punkt 1 sentencji i wnosząc o jego zmianę, polegającą na uzupełnieniu dokonanego już uchylenia czynności komornika sądowego na wszystkie czynności od dnia 2.05.2012r. do dnia udzielenia zabezpieczenia dłużnikowi w sprawie I C 143/12 oraz na wszystkie czynności od dnia 11.04.2012r. ze względu na fakt stosowania przez komornika złego adresu dłużnika do doręczeń, czym komornik pozbawił dłużnika przysługujących uprawnień, o jakich mowa w art. 379 pkt 5 kpc . Uzasadniając swoje stanowisko skarżący wyjaśnił w szczególności, że Sąd Rejonowy nie usunął pozostałych naruszeń, dokonanych przez komornika sądowego pomimo obowiązku działania Sądu w ramach czynności nadzorczych, o których mowa w art. 759 § 2 kpc w zw. z art. 767 kpc . Zdaniem skarżącego, nieprawidłowe czynności komornika winny zostać uchylone od dnia 11.04.2012r., ponieważ ze względu na kierowanie korespondencji pod niewłaściwy adres, dłużnik został pozbawiony możliwości bardziej precyzyjnego sformułowania wszystkich naruszeń komornika, o których uchylenie obecnie wnosi. Wskazał nadto, że nie został dotychczas rozpoznany złożony przez niego wniosek o ustanowienie pełnomocnika z urzędu oraz zaakcentował na uboczu, że w jego ocenie postępowanie egzekucyjne prowadzone jest przez komornika sądowego w sposób wyjątkowo nierzetelny. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Zażalenie dłużnika podlegało odrzuceniu. Stosownie do brzmienia art. 370 kpc w zw. z art. 397 § 2 kpc , znajdującego zastosowanie także w postępowaniu egzekucyjnym na podstawie art. 13 § 2 kpc , Sąd pierwszej instancji odrzuci na posiedzeniu niejawnym apelację (zażalenie) wniesioną po upływie przepisanego terminu, nieopłaconą lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również apelację, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Zażalenie na postanowienie Sądu w postępowaniu egzekucyjnym służy, zgodnie z dyspozycją art. 767 4 § 1 kpc , w wypadkach wskazanych w ustawie (zob. np. art. 767 3 , 768, 770, 795, 828, art. 839 § 2, art. 859, 870 § 2, art. 946 § 2, art. 997, 998 § 2, art. 1028 § 3 i art. 1055 ). Natomiast, na podstawie art. 394 § 1 kpc , stosowanego odpowiednio poprzez art. 13 § 2 kpc , zażalenie przysługuje także na postanowienia Sądu kończące postępowanie w sprawie oraz w wypadkach enumeratywnie wymienionych w powołanym przepisie, o ile pozostają one aktualne w postępowaniu egzekucyjnym. Żaden z przywołanych wyżej przepisów nie uprawnia do wywiedzenia zażalenia na postanowienie sądu I instancji, co skutkuje odrzuceniem zażalenia dłużnika. Nie sposób również nie zauważyć, że rozstrzygnięcie sądu I instancji w swej istocie w całości uwzględnia skargę dłużnika, zaś zażalenie w swej treści rozszerza żądanie pierwotnej skargi, na bliżej niesprecyzowane czynności komornika, co nie jest dopuszczalnym na etapie postępowania zażaleniowego, a co może być ewentualnym przedmiotem kolejnych skarg na czynności komornika o ile skargi te nie będą spóźnione z uwagi na treśc art. art. 767 § 4 kpc . Mając powyższe na względzie, zażalenie, jako niedopuszczalne należało odrzucić na podstawie art. 373 kpc w zw. z art. 397 § 2 kpc przy zast. art. 13 § 2 kpc , o czym Sąd Okręgowy orzekł w sentencji postanowienia.