Sad powszechny, XI W 4698/15

Sygn. akt XI W 4698/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 1 października 2015 roku Sąd Rejonowy dla Warszawy – Śródmieścia w Warszawie XI Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSR Barbara Syta Protokolant: Karolina Kowalczyk Przy udziale oskarżyciela publicznego K. P. po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lipca 2015 roku, 18 sierpnia 2015 roku, 1 października 2015 roku w W. w postępowaniu zwyczajnym sprawy K. K. syna R. i Z. z domu S. urodzonego dnia (...) w S. obwinionego o to, że: w dniu 27 kwietnia 2014r. o godz. 13:04 na ul. (...) w W. , kierując pojazdem marki A. o numerze rejestracyjnym (...) nie zastosował się do ograniczenia prędkości określonego znakiem drogowym B-33 „ograniczenia prędkości do 50 km/h” i przekroczył dozwoloną prędkość o 26 km/h, co zostało zarejestrowane za pomocą urządzenia do pomiaru prędkości (...) , tj. o wykroczenie z art. 92a kw orzeka: I. obwinionego K. K. uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu stanowiącego wykroczenie z art. 92a kw i za to na podstawie art. 92a kw skazuje go, zaś na podstawie art. 92a kw w zw. z art. 24 § 1 i § 3 kw wymierza obwinionemu karę grzywny w wysokości 100 (sto) złotych; II. na podstawie art. 618 § 1 pkt 11 kpk w zw. z art. 119 kpw zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adwokata L. D. kwotę 180 (sto osiemdziesiąt) złotych plus podatek od towarów i usług VAT według stawki obowiązującej w dniu wydania orzeczenia, tytułem zwrotu kosztów pełnionej obrony z urzędu obwinionego K. K. ; III. na podstawie art. 624 § 1 kpk w zw. z art. 119 kpw zwalnia obwinionego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych i określa, że wchodzące w ich skład wydatki ponosi Skarb Państwa. Sygn. akt XI W 4698/15 UZASADNIENIE Na podstawie całokształtu materiału dowodowego ujawnionego w toku rozprawy głównej Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 27 kwietnia 2014 r. K. K. poruszał się ulicami (...) samochodem marki A. o numerze rejestracyjnym (...) . Około godz. 13:04 jechał ulicą (...) i nie zastosował się do ograniczenia prędkości określonego znakiem drogowym B-33 „ograniczenie prędkości do 50 km/h” przekraczając dozwoloną prędkość o 26 km/h. Podczas znajdowania się przez K. K. kierującego swoim samochodem na ul. (...) zostało mu wykonane zdjęcie za pomocą urządzenia pomiarowego do rejestracji prędkości pojazdów (...) , które zarejestrowało fakt przekroczenia przez niego dozwolonej prędkości. W dniu 30 kwietnia 2014 r. Straż Miejska (...) W. ustaliła w Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców, że właścicielem pojazdu jest K. K. . Następnie do (...) D. M. (...) . W. wysłano wniosek o udostępnienie danych K. K. z ewidencji wydanych i unieważnionych dowodów osobistych w celu porównania wizerunku osoby z fotografią sprawcy wykroczenia. Wizerunek z fotografii był zgodny z wizerunkiem obwinionego. Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie: - notatek urzędowych (k. 1-3, 28), - zdjęcia z fotoradaru (k. 4), - świadectwa legalizacji (k. 5), - pisma obwinionego (k. 19-20) - pisma Urzędu (...) . W. (k. 13-15), - planu organizacji ruchu (...) (k. 68-69), - częściowo wyjaśnień obwinionego złożonych przed Sądem (k. 81-82). Obwiniony K. K. zarówno w trakcie czynności wyjaśniających, jak i w postępowaniu przed Sądem nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Wyjaśnił, iż nie popełnił zarzucanego mu wykroczenia, gdyż samo ustawienie fotoradaru było nieprawidłowe, wprowadzające kierowców w błąd. Dalej wskazał, iż znak podwyższający prędkość z 50 km/h na 70 km/h ustawiony był przed fotoradarem. Nie ma więc, w ocenie obwinionego, dowodów na to, w którym miejscu znajdował się jego pojazd w trakcie pomiaru prędkości, mianowicie, czy znajdował się przed znakiem z ograniczeniem do 70 km/h, czy za nim. Obwiniony wskazał również na brak poszczególnych dokumentów, których nie dostarczyła Straż Miejska, takich jak zgoda zarządcy dróg i Głównego Inspektora Transportu Drogowego na ustawienie fotoradaru w danym miejscu, w określonym czasie. Nie było również, jego zdaniem, opinii komendanta Policji w zakresie zasadności ustawienia fotoradaru (zasadność ta miała wynikać z analizy stanu bezpieczeństwa). Na koniec obwiniony wskazał, iż ustawienie fotoradaru za znakiem z ograniczeniem prędkości do 70 km/h było nieprawidłowe i zostało ostatecznie zmienione na wniosek kierowców. Jednocześnie obwiniony potwierdził, iż to on znajduje się na zdjęciu z fotoradaru dołączonym do akt niniejszej sprawy jako kierowca samochodu. Sąd zważył, co następuje: Sąd uznał za wiarygodne wyjaśnienia obwinionego jedynie w zakresie, w jakim przyznał on, że prowadził pojazd marki A. o numerze rejestracyjnym (...) w miejscu i czasie oznaczonym we wniosku o ukaranie. Wyjaśnienia obwinionego w tej części znajdują potwierdzenie w pozostałym zgromadzonym w niniejszej sprawie materiale dowodowym, w szczególności w postaci zdjęcia z fotoradaru, Natomiast wyjaśnienia obwinionego w pozostałej części, w której zaprzecza on, aby popełnił wykroczenie polegające na przekroczeniu dozwolonej prędkości, stanowią, w ocenie Sądu, rezultat przyjęcia przez niego określonej linii obrony, zmierzającej do uniknięcia odpowiedzialności. Obwiniony twierdził, że nie ma pewności, czy jego pojazd znajdował się przed znakiem z ograniczeniem do 70 km/h, czy za nim. Wskazać należy, iż z projektu organizacji ruchu (...) wynika jednoznacznie, że pomiar prędkości został dokonany w obszarze obowiązywania znaku drogowego B-33 – ograniczenie prędkości do 50 km/h a samochód obwinionego znajdował się przed znakiem „ograniczenie prędkości do 70 km/h”. Nadto, jak wynika z pisma (...) , informacja o dopuszczalnej prędkości była wyświetlana na bramownicy przy ul. (...) , a więc obwiniony, w ocenie Sądu, w momencie popełnienia wykroczenia miał pełną świadomość obowiązującego ograniczenia prędkości. Ponadto, za podstawę dokonanych w przedmiotowej sprawie ustaleń faktycznych Sąd przyjął również materiał dowodowy ujawniony w trybie art. 76 § 1 kpw w postaci: notatek urzędowych (k. 1-3, 29), pisma obwinionego (k. 19-20), pisma Urzędu (...) . W. (k. 13-15), planu organizacji ruchu (...) (k. 68-69). Sąd uznał powyższe dokumenty za w pełni wiarygodne. Strony nie kwestionowały ich prawdziwości ani autentyczności, Sąd natomiast z urzędu nie dostrzegł powodów, dla których należałoby im odmówić wiarygodności i mocy dowodowej. Zdjęcie dotyczące przekroczenia dozwolonej prędkości o 26 km/h w dniu 27 kwietnia 2014 roku o godzinie 13:04 na ul. (...) w W. zrobione zostało urządzeniem do pomiaru prędkości MultaRadar CD, co do którego wydane zostało aktualne świadectwo legalizacji pierwotnej. Materiały te nie budziły żadnych wątpliwości Sądu, w związku z czym nie ma żadnych podstaw, aby kwestionować działanie przedmiotowego urządzenia. Plan organizacji ruchu Zarządu Dróg (...) w W. potwierdził natomiast, iż w dniu 27 kwietnia 2014 roku na ul. (...) obowiązywało ograniczenie prędkości do 50 km/h, określone znakiem drogowym B-33. Ponadto na podstawie planu organizacji ruchu Sąd ustalił, że w chwili zrobienia zdjęcia przez fotoradar samochód obwinionego znajdował się w strefie obowiązywania znaku B-33 „ograniczenie prędkości do 50 km/h”. Przepis art. 92a kw stanowi, że kto, prowadząc pojazd, nie stosuje się do ograniczenia prędkości określonego ustawą lub znakiem drogowym, podlega karze grzywny. W okolicznościach niniejszej sprawy obwiniony K. K. nie zastosował się do ograniczenia prędkości określonego znakiem drogowym B-33 (§ 27 ust. 1 Rozporządzenia Ministrów Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 lipca 2002 roku w sprawie znaków i sygnałów drogowych (Dz. U. z 2002 roku, Nr 170, poz. 1393, ze zm.) i przekroczył dozwoloną prędkość o 26 km/h. Obwiniony jest osobą pełnoletnią i nie zachodziły wątpliwości odnośnie jego poczytalności, co zostało potwierdzone opinią biegłego psychiatry. W świetle zebranego materiału dowodowego jego wina nie budzi więc żadnych wątpliwości. Biorąc pod uwagę całokształt materiału dowodowego, Sąd nie miał wątpliwości, że obwiniony K. K. popełnił zarzucany mu czyn i skazując go za ten czyn wymierzył mu karę grzywny w wysokości 100 złotych. Wymierzając karę Sąd kierował się ustawowymi dyrektywami jej wymiaru określonymi w art. 33 kw. Orzeczona kara grzywny w wysokości 100 złotych, w ocenie Sądu, w swojej dolegliwości nie przekracza stopnia winy oraz jest adekwatna do stopnia wymagalności zachowania zgodnego z prawem w odniesieniu do realiów niniejszej sprawy. Przekroczenie prędkości przez obwinionego, choć nie było rażąco wysokie, mogło doprowadzić do powstania realnego zagrożenia dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Liczba uczestników ruchu drogowego, zarówno poruszających się pojazdami mechanicznymi, jak również pieszych stale się zwiększa. Przestrzeganie zasad, jakie są wprowadzone, aby zredukować niebezpieczeństwo zdarzenia drogowego, w którym może dojść do realnego zagrożenia ludzkiego życia i zdrowia jest więc bardzo istotne, szczególnie w wielkich aglomeracjach miejskich, takich jak W. . Obwiniony jako osoba posiadająca prawo jazdy i uczestnicząca w ruchu drogowym powinien przestrzegać jego przepisów i stosować się do znaków drogowych. Ponadto obwiniony jako osoba, która uzyskała prawo jazdy doskonale powinien zdawać sobie sprawę z tego, że ograniczenie prędkości określone znakiem drogowym obowiązuje od miejsca ustawienia znaku, a nie przed znakiem. Żadne okoliczności nie zwalniały zatem obwinionego od zachowania zgodnego z prawem w dniu zdarzenia podczas kierowania samochodem. W ocenie Sądu wymierzona obwinionemu kara grzywny spełni wobec niego swoje cele i sprawi, że obwiniony będzie w przyszłości przestrzegał porządku prawnego, stosował się do zasad ruchu drogowego oraz znaków drogowych. Orzeczona kara grzywny w wysokości 100 zł będzie również, w ocenie Sądu, dostatecznie dolegliwa dla obwinionego i uświadomi mu fakt popełnienia wykroczenia oraz sprawi, że obwiniony nie popełni więcej żadnego wykroczenia przeciwko bezpieczeństwu w ruchu drogowym. Wymierzona obwinionemu kara będzie miała również pozytywny wpływ na kształtowanie właściwych postaw społecznych w omawianym zakresie. Wymierzając karę obwinionemu, Sąd miał równocześnie na względzie takie okoliczności jak - właściwości, warunki osobiste i majątkowe obwinionego (niepełnosprawność obwinionego oraz ograniczone możliwości zarobkowania). Sąd na podstawie art. 624 § 1 kpk w zw. z art. 119 kpw zwolnił obwinionego w całości od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych z uwagi na jego sytuację zdrowotną i majątkową. W ocenie Sądu obwiniony nie byłby w stanie uiścić kosztów postępowania bez znacznego uszczerbku dla własnego utrzymania. Na podstawie art. 119 kpw w zw. z art. 618 § 1 pkt 11 kpk Sąd przyznał od Skarbu Państwa na rzecz adwokata L. D. kwotę 180 zł powiększoną o należny podatek od towarów i usług tytułem nieopłaconej przez strony pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu sądowym. Wysokość opłaty została ustalona na podstawie § 2, § 14 ust. 2 pkt 2 oraz § 19 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 461 ze zm.).