Sygn. akt II K 768/14 WYROK ZAOCZNY W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 30 listopada 2015 r. Sąd Rejonowy w Wołominie w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSR Alina Bielińska Protokol

§ 1k.k.

II. W dniu 17 października 2014 roku około godziny 11:45 w miejscowości S. na ul. (...) II, gmina R. , powiatu (...) , województwa (...) będąc w stanie nietrzeźwości prowadził w ruchu lądowym po drodze publicznej pojazd mechaniczny marki K. (...) o nr rej. (...) , co potwierdziły przeprowadzone urządzeniem typu alkosensor badania z następującymi wynikami: wynik I badania o godz. 08:05 - 0,51 mg/l, wynik II badania o godz. 08:21 - 0,50 mg/l alkoholu etylowego w wydychanym powietrzu, tj. o czyn z art. art.

§ 1k.k.

orzeka 1. oskarżonego Z. G. w ramach czynu opisanego w pkt. I. uznaje za winnego tego, że w miejscu i czasie jak w zarzucie będąc w stanie nietrzeźwości prowadził w ruchu lądowym po drodze publicznej pojazd mechaniczny marki K. (...) o nr rej. (...) co potwierdziły przeprowadzone urządzeniem typu alkosensor badanie I o godz. 11:49 – 0,28 mg/l i II o godz. 12:07 – 0,28 mg/l alkoholu etylowego w wydychanym powietrzu i w ramach czynu opisanego w pkt. II. uznaje za winnego tego, że w miejscu jak w zarzucie, ale około godz. 8:00 będąc w stanie nietrzeźwości prowadził w ruchu lądowym po drodze publicznej pojazd mechaniczny marki K. (...) o nr rej. (...) , co potwierdziły przeprowadzone urządzeniem typu alkosensor badania I badania o godz. 08:05 - 0,51 mg/l i II o godz. 08:21 - 0,50 mg/l alkoholu etylowego w wydychanym powietrzu, przy czym przyjmuje, iż stanowią one ciąg przestępstw w rozumieniu art.91§1kk i za to na mocy

§ 1kk w zw.

z art.91§1kk przy zastosowaniu art.4§1kk skazuje go na karę 9 (dziewięciu) miesięcy pozbawienia wolności;

1. na mocy art. 42§2 kk i art. 43§1 kk przy zastosowaniu art.4§1kk orzeka zakaz prowadzenia pojazdów samochodowych na okres 2 ( dwóch) lat;
2. na mocy art.69§1 i 2kk w zw. z art.70§1 pkt.1kk przy zastosowaniu art.4§1kk wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesza na okres lat 3 (trzech);
3. zasądza od skarżonego na rzecz Skarbu Państwa 180 (sto osiemdziesiąt) złotych z tytułu opłaty sądowej i obciąża go kosztami postępowania w kwocie 120 (sto dwadzieścia) złotych. IIK 768/14 UZASADNIENIE Na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 15.
4. 2014r. o godz. 11:45 funkcjonariusz Policji Z. J. zatrzymał do kontroli drogowej na ul. (...) II w R. samochód marki K. (...) o nr rej. (...) . Kierującym okazał się oskarżony Z. G. , który nie posiadał przy sobie prawa jazdy. Funkcjonariusz poczuł od niego woń alkoholu. Oświadczył policjantowi, że alkohol spożywał dzień wcześniej. Został on przebadany na stan trzeźwości i badania wykazały tj. pierwsze o godz.11:49 – 0,28 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, a drugie o godz.12:07 – 0,28 mg/l. Pojazd wraz z dokumentami i kluczykami przekazano wskazanemu przez oskarżonego K. W. . W dniu 17.
5. 2014r. o godz. 8:00 również Z. J. zatrzymał do kontroli drogowej na ul. (...) II w R. samochód marki K. (...) o nr rej. (...) . Kierującym okazał się też oskarżony Z. G. . Funkcjonariusz poczuł od niego woń alkoholu. Został on przebadany na stan trzeźwości i badania wykazały tj. pierwsze o godz.8:05 – 0,51 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, a drugie o godz.8:21 – 0,50 mg/l. Pojazd wraz z dokumentami i kluczykami przekazano tym razem wskazanej przez oskarżonego D. R. . Ustalenia powyższe Sąd oparł na zeznaniach Z. J. (k.6,34), częściowo na wyjaśnieniach oskarżonego (k.17,43) a także na dokumentach zaliczonych w poczet materiału dowodowego ( notatki urzędowe k.1,29 protokoły użycia alcosensora k.2,30, świadectwa wzorcowania k.3,31, informacja z ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego k.18). Oskarżony do winy przyznał się . W toku postępowania przygotowawczego podczas pierwszego przesłuchania oświadczył, że bardzo żałuje tego co zrobił i że nie miał świadomości co do swojej nietrzeźwości. Podczas kolejnego natomiast odmówił składania wyjaśnień i wyraził gotowość dobrowolnego poddania się karze. Sąd ograniczył wartość dowodową jego wyjaśnień tylko z uwagi na ubogi charakter tych wypowiedzi. Co do meritum natomiast nie miał podstaw, aby je kwestionować, bowiem były one jasne i znalazły pełne wsparcie dowodowe. Na rozprawę Z. J. nie stawił się, mimo prawidłowego powiadomienia o terminie. Sąd postanowił przeprowadzić postępowanie i wydał wyrok zaoczny. Sąd nie znalazł natomiast podstaw, aby podważać zeznania interweniującego policjanta Z. J. , mimo, iż nie przesłuchał go bezpośrednio. Świadek konkretnie, rzeczowo i obiektywnie przedstawił własne spostrzeżenia. Niczego nie ukrywał i nie przejaskrawiał. Nikt też nie kwestionował jego twierdzeń. Wnioski o odczytanie jego zeznań bez wzywania na rozprawę Sąd w tych okolicznościach uznał za w pełni zasadne. Reasumując, wina Z. G. w ocenie Sądu została udowodniona w zakresie obu czynów. W przedmiotowej sprawie Sąd rozpatrywał łącznie dwa akty oskarżenia, których treść była identyczna , mimo, iż prowadzono dwa odrębne postępowania tj. jedno 3Ds 1067/14 dot. zdarzenia z dnia 15.09.2014r. i drugie 3Ds 1088/14 dot. zdarzenia z dnia 17.10.2014r. Sąd w orzeczeniu zmodyfikował zarzuty, ale omyłkowo nie zmienił daty wskazanej w pierwszym akcie oskarżenia tj. 15.09.2014, co oczywiście stanowi błąd. Powyższe nie zmienia faktu, iż oskarżony popełnił w podobny sposób, w krótkich odstępach czasu dwa występki z art.

§1k

k , zanim zapadł prawomocny wyrok, co do któregokolwiek z nich, co stanowi ciąg przestępstw w rozumieniu art.91§1kk . Kierował bowiem 15.09.2014r. i 17.10.2014r. samochodem po drodze publicznej będąc w stanie nietrzeźwości. Wymierzając oskarżonemu karę oraz środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów samochodowych, Sąd miał na uwadze sposób jego działania, nagminność tego rodzaju czynów w skali całego kraju, stany nietrzeźwości, uprzednią nie karalność , fakt, iż nie jest notowany jako osoba naruszająca przepisy z prawa o ruchu drogowym . Sąd nie pominął też właściwości i warunków osobistych oskarżonego. Orzeczona kara, w ocenie Sądu, jest adekwatna do stopnia zawinienia i powinna spełnić wszelkie wymogi prewencyjne. Sąd zastosował w stosunku do oskarżonego przepisy obowiązujące w dniu popełnienia przedmiotowych czynów, bowiem były one korzystniejsze. Sąd nie znalazł również podstaw, aby zwolnić Z. G. od ponoszenia kosztów postępowania. Z tych względów Sąd zawyrokował jak w części dyspozycyjnej.