W zakresie tym podkreślenia wymaga, że przepis art.
nie daje Sądowi żadnej sankcji dla wyegzekwowania od pozwanego uzupełnienia sprzeciwu w jakimkolwiek zakresie, a zwłaszcza o dodatkowe zarzuty i dowody, czy też złożenia go w formularzowej formie; w szczególności sankcją stosowaną wobec pozwanego nie może być odrzucenie sprzeciwu złożonego jeszcze w postępowaniu elektronicznym, czy też uznanie go za bezskuteczny. Ocena prawidłowości, terminowości i kompletności sprzeciwu dokonywana jest bowiem przez Sąd Rejonowy Lublin – Zachód w Lublinie i skutkuje ona – jeszcze przed przekazaniem sprawy sądowi właściwości ogólnej – utratą mocy przez nakaz zapłaty ( art.505 36 § 1 k.p.c. ). Po przekazaniu takiej sprawy ani powód, ani pozwany nie mają obowiązku składania pism procesowych na urzędowym formularzu, przy czym powód nie musi składać nawet pozwu ( art.
w zw. z art.505 36 § 1 k.p.c. ), a pozwany może złożyć jedynie fakultatywnie uzupełnienie sprzeciwu, nie zaś sam sprzeciw. Warto zatem, by strona powodowa – zastępowana przecież przez zawodowego pełnomocnika - przyswoiła sobie tą istotną wiedzę, bo jej niestosowne uwagi ponawiane są w każdej sprawie z jej udziałem. Mając powyższe na uwadze, analizując zaoferowany przez strony materiał dowodowy Sąd dostrzegł, że strona powodowa nie dysponuje dokumentem pełnomocnictwa udzielonego przez pozwanego M. Z. , przy czym również z nagrania na płycie CD nie wynika, na jakiej podstawie ten drugi wywodził, iż może reprezentować ojca przy zawarciu spornej umowy. Skoro zatem nie udało się ustalić faktu istnienia i niewątpliwej treści pełnomocnictwa, a pozwany niezwłocznie – po powrocie z zagranicy i otrzymaniu wezwania do zapłaty pierwszej faktury – oświadczył spółce (...) , iż wymaganego pełnomocnictwa nigdy nie udzielał i nie potwierdza zawarcia umowy, to należało ustalić, że M. Z. nie miał umocowania do zawarcia w imieniu pozwanego umowy z dnia 11 sierpnia 2011r., a pozwany nigdy nie potwierdził tej umowy między stronami – zatem jest ona nieważna ( art.103 § 1 k.c. ) i nie wywołuje wobec pozwanego skutku zobowiązującego. Na marginesie należy wskazać, iż w przekonaniu Sądu, wywiedzionym na podstawie doświadczenia życiowego oraz znanych Sądowi z urzędu okoliczności (dotyczy spraw m.in. o sygn. V GC 864/14/upr. i V GC 789/15/upr), motywacja dla złożenia przez M. Z. oświadczenia utrwalonego na fragmentarycznym nagraniu na płycie CD było taka, że jego ojciec (pozwany w sprawie) przebywał w dniu 11 sierpnia 2011r. za granicą, a poprzednik prawny strony powodowej posługiwał się techniką negocjacyjną, zgodnie z którą rozmówca musiał natychmiast podjąć decyzję o zawarciu umowy pod rygorem sprzedania istotnych domen konkurencyjnej firmie o zbliżonej / identycznej do przedsiębiorstwa pozwanego nazwie. Przymuszony zatem takimi okolicznościami młody, wówczas 21-letni syn pozwanego podjął decyzję niejako „w stanie wyższej konieczności”, pozostając w przekonaniu, że działa w najlepszym interesie ojca, więc ten na pewno zaakceptuje zawarcie umowy. Stosowne potwierdzenie nigdy jednak nie nastąpiło. Na zakończenie należy wskazać, że istotny stosunek zobowiązaniowy został już uprzednio poddany rozstrzygnięciu (...) , który w wyroku z dnia 19 listopada 2014r., sygn. VII GC 1914/13, orzekł prawomocnie o oddaleniu powództwa o zapłatę faktury za pierwszy okres abonamentowy, uznając je za nieudowodnione. Choć w sprawie nie zachodzi powaga rzeczy osądzonej, to jednak podkreślenia wymaga, że w niniejszym postępowaniu strona powodowa bynajmniej nie zaoferowała mocniejszych dowodów na poparcie zgłoszonych roszczeń niż jej poprzednik prawny w sprawie VII GC 1914/13. Na zakończenie za zdumiewające należy uznać, iż strona powodowa uważa, iż umowa uległa przedłużeniu na kolejny 24-miesięczny okres abonamentowy w sytuacji, gdy już od roku 2011r. pozwany konsekwentnie powtarza, że uważa umowę za nieważną, jak również, że nie korzysta i nie ma zamiaru korzystać ze spornych usług – które zresztą aktualnie w ogóle nie są świadczone. Oświadczenia te winny zostać zatem uznane przez stronę powodową co najmniej jako równoważne wypowiedzeniu umowy (istotne dla należności z faktury nr (...) ). Mając powyższe na uwadze powództwo podlegało oddaleniu, o czym orzeczono w pkt I sentencji wyroku z dnia 9 grudnia 2015r. O kosztach orzeczono na podstawie art.98 § 1 i 3 k.p.c. Zasądzona kwota 600 zł obejmuje koszty zastępstwa prawnego według minimalnej stawki (600 zł).
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.