Sad powszechny, XIV W 1883/15

(1)c. J. i H. z domu Ł. ur. (...) w G. obwinionej o to, że: w dniu 27-07-2014r. o godzinie 01:02:49 w miejscowości S. kierując pojazdem o nr rej. (...) nie zastosowała się do przepisu ograniczającego prędkość do 60 km/h, jadąc z prędkością 80 km/h, tj. o popełnienie wykroczenia z art. 92 a kw I. uniewinnia obwinioną A. S.

(2)od popełnienia zarzucanego jej czynu, kwalifikowanego z art. 92a k.w.; II. kosztami postępowania obciąża Skarb Państwa. Sygn. akt XIV W 1883/15 UZASADNIENIE (...) w K. złożyła wniosek o ukaranie A. S.

(1)za to, że w dniu 27-07-2014r. o godzinie 01:02:49 w miejscowości S. kierując pojazdem o nr rej. (...) nie zastosowała się do przepisu ograniczającego prędkość do 60 km/h, jadąc z prędkością 80 km/h, tj. za popełnienie wykroczenia z art. 92 a kw. Wyrokiem Sądu Rejonowego w Słupsku z dnia 27 stycznia 2016 roku Sąd Rejonowy w Słupsku XIV Wydział Karny uniewinnił obwinioną A. S.

(2)od popełnienia zarzucanego jej czynu, kwalifikowanego z art. 92a k.w., a kosztami postępowania obciążył Skarb Państwa. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: A. S.

(1)jest właścicielem pojazdu marki T. o numerze rejestracyjnym (...) . W dniu 27 lipca 2014 r. o godzinie 01:02:49 w miejscowości S. kierująca tymże pojazdem kobieta dopuściła się przekroczenia dopuszczalnej prędkości, co zostało zarejestrowane urządzeniem samoczynnie rejestrującym wykorzystywanym przez (...) Gminną w K. . Po wysłaniu do A. S.

(1)przez funkcjonariusza (...) w K. dokumentacji potwierdzającej rejestrację przekroczenia prędkości przez kierującego należącym do niej pojazdem i zapytania o to, komu powierzyła pojazd we wskazanym czasie, A. S.

(1)złożyła oświadczenie, że nie jest w stanie wskazać osoby, która tego dnia kierowała pojazdem. Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie: wyjaśnień obwinionej złożonych przed Sądem Rejonowym w Słupsku (k. 45-46), dowodu z opinii biegłej z zakresu badań audiowizualnych (k. 62-72, k.104-115) oraz pozostałego materiału dowodowego w postaci dokumentów ujawnionego na rozprawie. Obwiniona A. S.

(1)nie przyznała się do zarzuconego jej czynu i zaprzeczyła, aby w dniu 27 lipca 2014 roku prowadziła samochód T. . Obwiniona wyjaśniła, że gdyby wiedziała, kto prowadził ten pojazd, to by wskazała taką osobę. Według A. S.

(1), w związku z tym, że jest właścicielem pojazdu, została obwiniona na zasadzie domniemania winy. Obwiniona nie rozpoznała się na tym zdjęciu, a nadto wskazała, że zdjęcie jest niewyraźne i nie jest w stanie jednoznacznie wskazać osoby kierującej pojazdem. Tym bardziej, że nie chciałaby potem być ukarana za złożenie fałszywych oskarżeń. A. S.

(1)potwierdziła, że na zdjęciu z karty 9 figuruje jej wizerunek. Jednocześnie A. S.

(1)wskazała, że ma siostry podobne do siebie, a sama nie pamięta, czy 27 lipca 2014 roku nie użyczała którejś z nich pojazdu. Potwierdziła, że otrzymała wezwania ze zdjęciem z fotoradaru, ale nie rozpoznała na zdjęciu nikogo na pewno, gdyż jej siostry są bardzo podobne do niej. Sąd zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 92a k.w. karze podlega kto, prowadząc pojazd, nie stosuje się do ograniczenia prędkości określonego ustawą lub znakiem drogowym. Natomiast stosownie do treści art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t. j. Dz. U. z 2005 r., nr 108, poz. 908 ze zmianami) prędkość dopuszczalna pojazdu lub zespołu pojazdów na obszarze zabudowanym w godzinach 23.00-05.00 wynosi 60 km/h (…). Dla przypisania obwinionemu sprawstwa czynu z art. 92a k.w. niezbędnym jest przy tym ustalenie, iż to obwiniony był osobą kierującą pojazdem w chwili popełnienia czynu. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w ocenie Sądu nie pozwalał na przyjęcie, że obwiniona A. S.

(1)dopuściła się popełnienia zarzucanego jej czynu, przekraczając dozwoloną prędkość w sposób zawiniony. Zdaniem Sądu wyjaśnienia obwinionej zasługują na wiarę w zakresie tego, iż nie jest ona w stanie wskazać, kto w dniu 27 lipca 2014 roku kierował pojazdem, o których mowa w zarzucie w chwili zarejestrowania przekroczenia prędkości. W tym zakresie wyjaśnienia obwinionej współgrają z wynikami opinii biegłej z zakresu badań audiowizualnych D. K. . Z całą mocą podkreślić należy, że w przedmiotowej sprawie nie ujawniły się żadne dowody, które przeczyłyby wersji wydarzeń lansowanej przez obwinioną. Wprawdzie ze zdjęcia wykonanego przez fotoradar, wynika, że w dniu 27 lipca 2014 roku o godzinie 01:02 krajową przebiegającą przez S. samochodem osobowym marki T. kierowała kobieta, a zapis fotoradaru wskazuje na przekroczenie dopuszczalnej w tym miejscu i czasie prędkości jazdy o 20 kilometrów, zaś z dokumentacji zdjęciowej wynika, iż kobieta kierująca autem jest co najmniej podobna do obwinionej, jednak twierdzenia te należy odczytywać w powiązaniu z wnioskami opinii biegłej z zakresu badań audiowizualnych, wskazującymi a to, iż nie można wykluczyć ani potwierdzić tożsamości osoby kierującej. Sąd dał wiarę pozostałym dowodom zgromadzonym w sprawie, w tym zaliczonym w poczet materiału dowodowego dowodom z dokumentów. Sąd nie znalazł podstaw, by odmówić im takiego waloru, a żadna ze stron ich nie kwestionowała. W ocenie Sądu dokumenty sporządzone przez funkcjonariuszy (...) w K. (dowody w sprawie) nie mogą budzić wątpliwości, są bowiem sporządzane przez funkcjonariuszy w ramach wykonywanych przez nich czynności służbowych. Z tych chociażby względów zasługują na walor wiarygodności i prawidłowości. Podkreślić jednak należy, że z powyższych dowodów nie wynika jednoznacznie tożsamość osoby kierującej samochodem osobowym, a przy tym materiał ów nie jest wystarczający dla jednoznacznej identyfikacji obwinionej jako kierowcy auta. Sąd za pełną i jasną uznał powyżej wskazaną opinię sporządzoną do sprawy, tj. opinię biegłej z zakresu badań audiowizualnych. Jest to opinia, która zawiera tezy odpowiadające na wszelkie istotne dla sprawy kwestie. Tezy te poparte są należytym i wyczerpującym uzasadnieniem wypływającym z wiedzy oraz doświadczenia specjalistycznego biegłej. Brak jest podstaw do kwestionowania tej opinii. Z całą mocą podkreślić należy, że biegła w swej opinii, dysponując dokumentacją zdjęciową dotyczącą K. S. , N. S. , M. S. i A. S.

(1), kategorycznie zaopiniowała, iż nie można wykluczyć ani potwierdzić, że osoba kierująca pojazdem o nr rej. (...) to jedna i ta sama osoba, co typowana A. S.

(1). W odniesieniu do sióstr obwinionej biegła jedynie w odniesieniu do N. S. wykluczyła, iż osoba na zdjęciu fotoradaru jest tożsama z wymienioną. W odniesieniu natomiast do K. S. i M. S. biegła kategorycznie zaopiniowała, iż nie można wykluczyć ani potwierdzić, że osoba kierująca pojazdem o nr rej. (...) to jedna i ta sama osoba, co K. S. ani M. S. . Wskazać też należy, że w przedmiotowej sprawie wnioskowanie co do faktów istotnych dla przebiegu zdarzenia drogowego opierało się tylko i wyłącznie na dowodach pośrednich, dotyczących faktu dowodowego, a nie - samego faktu udowadnianego Mając przy tym na uwadze charakter wnioskowania redukcyjnego, a zwłaszcza wielostopniowość ogniw we wnioskowaniu w oparciu o dowody zgromadzone w sprawie, należało wykazać się dużą ostrożnością w posługiwaniu się tymi dowodami, w tym – w szczególności – dowodem w postaci zdjęcia wykonanego przez fotoradar, jako że ów dowód – jak się okazało w świetle opinii biegłej – nie był miarodajnym źródłem wiedzy procesowej. Obalenie jedynego dowodu obciążającego w sprawie, bo wskazującego na tożsamość osoby kierującej samochodem i obwinionej – w konsekwencji uniemożliwia przypisanie obwinionej sprawstwa zarzucanego jej czynu. Zgodnie z treścią art. 7 kpk na podstawie art. 8 kpw znajdującym zastosowanie w postępowaniu w sprawach o wykroczenia, organ postępowania kształtuje swe przekonanie na podstawie wszystkich przeprowadzonych dowodów, ocenianych swobodnie z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego. Oznacza to, że w polskim procesie obowiązuje zasada prawdy materialnej, prawdy budowanej w oparciu o zebrany, przeanalizowany i oceniony materiał dowodowy, nie zaś prawdy obiektywnej, to jest prawdy rzeczywistej. Zgodnie natomiast z art. 5 § 2 kpk nie dające się usunąć wątpliwości rozstrzyga się na korzyść obwinionego. Ta generalna zasada postępowania karnego i postępowania w sprawie o wykroczenia nakazuje na korzyść obwinionego tłumaczyć wszelkie wątpliwości, których nie da się usunąć przy zastosowaniu zasad logicznego rozumowania i zasad doświadczenia życiowego. W konsekwencji, w razie zaistnienia takich wątpliwości, które sprawstwo obwinionego czynią już tylko prawdopodobnym, a nie – pewnym, Sąd winien jest wątpliwości te wytłumaczyć na korzyść obwinionego i wątpliwości te uwzględnić w chwili wyrokowania. Stosując się do omawianych tu zasad – Sąd ustalił, że ujawnione w toku postępowania dowody i dokonana przez Sąd ich ocena nie pozwalają w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości przyjąć, iż to obwiniona A. S.

(1)jest osobą kierującą pojazdem w czasie inkryminowanym. W przedmiotowym postępowaniu pojawiły się wszakże takie nie dające się wykluczyć wersje, które wskazują na to, iż osobą kierującą samochodem była M. S. lub K. S. . Już tylko dla porządku zauważyć należy, że argumenty podnoszone przez obwinioną zarówno w pismach kierowanych do (...) w K. , jak i do Sądu (których wzory jak można się domyślać są do pobrania w Internecie – składane są bowiem identycznej treści w innych sprawach) nie zasługują na uwzględnienie. Począwszy od cytowanego Wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 marca 2014r. w sprawie o sygn. P 27/13 i zawartych w uzasadnieniu wyroku uwag dotyczących charakteru wezwania skierowanego do niego. W powołanym powyżej orzeczeniu Trybunału Konstytucyjnego faktycznie zawarte są uwagi co do zasadności kierowania alternatywnych zapytań do właścicieli pojazdów, ale w ocenie Sądu chodzi tu o kwestię podstaw kierowania propozycji ukarania mandatem karnym za popełnione i ujawnione wykroczenie w świetle unormowań art. 97 § 1 pkt 3 kpw i kolejność postępowania w celu ujawnienia popełnienia czynu z art. 96 § 3 kw. W tym przypadku chodzi jednak o zarzut popełnienia czynu z art. 92a kw. Obwiniona powoływała się również na nieaktualne już orzeczenie Sądu Najwyższego w sprawie III KK 431/13 (wobec treści uchwały Sądu Najwyższego z dnia 30 września 2014r. w sprawie sygn. akt I KZP 16/14 mającej moc zasady prawnej). Tenże zresztą argument, jak i pozostałe jego argumenty odnosiły się do sytuacji, w której postawiono by jej zarzut z art. 96 § 3 k.w., a taka sytuacja nie miała w tym przypadku miejsca, bowiem od początku został obwinionej postawiony zarzut przekroczenia prędkości – z art. 92a kw. W podsumowaniu stwierdzić należy, że brak jest dowodów, aby uznać A. S.

(1)za winną zarzucanego jej czynu, tj. wykroczenia z art. 92a k.w., wobec czego Sąd uniewinnił obwinioną od popełnienia tego czynu, o czym orzeczono w punkcie pierwszym części dyspozytywnej wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 118 § 2 k.p.w. , uznając, że koszty procesu ponosi Skarb Państwa. S. , dnia 08 marca 2016 roku Sędzia Sądu Rejonowego w Słupsku