Sad powszechny, III K 601/15

(1)pozbawieniem życia, przy czym groźba ta wzbudziła w pokrzywdzonym uzasadnioną obawę, że zostanie spełniona tj. o czyn z art. 190§1 kk II. W tym samym miejscu i czasie jak w punkcie pierwszym pozbawił W. D.

(1)wolności poprzez zasunięcie zasuwy po zewnętrznej stronie drzwi od garażu, znajdującego się przy ul. (...) , uniemożliwiając tym wydostanie się pokrzywdzonego z pomieszczenia tj. o czyn z art. 189§1 kk I. Oskarżonego D. R. uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie I części wstępnej wyroku, tj. występku z art. 190§1 kk i za czyn ten na podstawie tego przepisu wymierza mu karę 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności; II. oskarżonego D. R. uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie II części wstępnej wyroku, tj. występku z art. 189§1 kk i za czyn ten na podstawie tego przepisu wymierza mu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności III. na podstawie art. 85 kk łączy kary pozbawienia wolności orzeczone w pkt I i II wyroku i wymierza oskarżonemu D. R. karę łączną 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności, IV. na podstawie art. 69 § 1 k.k. wykonanie orzeczonej kary łącznej warunkowo zawiesza na okres 2 (dwóch) lat próby; V. na podstawie art. 73 § 1 k.k. w okresie próby oddaje oskarżonego pod dozór kuratora sądowego; VI. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa zwrot wydatków w kwocie 70 złotych i wymierza mu opłatę w wysokości 180 złotych. III K 601/15 UZASADNIENIE W wyniku przeprowadzonego postępowania dowodowego ustalony został następujący stan faktyczny Oskarżony D. R. i pokrzywdzony W. D.

(1)pracują w T. w (...) . Pracują na różnych działach, ale razem z D. R. pracowała także A. C. - dziewczyna pokrzywdzonego, którą oskarżony często podwoził do pracy. Zwierzała ona mu się ze swych kłopotów w związku z pokrzywdzonym. Aby tego uniknąć, W. D. powziął starania, by nie pracowali oni na jednej zmianie. dowód: zeznania A. Ł. - k. 69-70 W dniu 12 kwietnia 2015r. pokrzywdzony wracał z pracy swoim samochodem obwodnicą S. . W pewnym momencie zbliżył się do niego jadąc równoległym pasem ruchu oskarżony, prowadząc swój pojazd marki S. (...) o nr rej. (...) . Wykonywał dziwne, niebezpieczne manewry przy dużej prędkości, zajeżdżał pokrzywdzonemu drogę. Tamten przyspieszył i wjechał na rondo. Oskarżony na rondzie pojechał pod prąd wprost na pokrzywdzonego. Ten musiał zjechać na pobocze i auta wyminęły się. Pokrzywdzony kierował się nadal w kierunku B. , a oskarżony jechał za nim, próbował zajechać mu drogę i ostatecznie wyprzedził go i pojechał przodem. Pokrzywdzony okrężną trasą pojechał do siebie i wjechał do swego garażu przy ul. (...) . Wtedy podszedł do niego oskarżony, bardzo wzburzony, i powiedział " teraz cię zajeb...". Pokrzywdzony wystraszył się i wszedł do garażu. Oskarżony złapał klucz samochodowy, żeby go uderzyć, wtedy pokrzywdzony zamknął się w samochodzie i pokazał mu, że dzwoni na policję. Wtedy D. R. zamknął garaż od zewnątrz, z pokrzywdzonym siedzącym w środku w samochodzie i oddalił się. Pokrzywdzony zadzwonił na policję i do swej siostry, mówiąc, co się stało, i dopiero po około 30 minutach został przez nich uwolniony, gdyż garażu nie dało się otworzyć od środka. dowody: zeznania W. D. - k. 67-68 zeznania A. Ł. - k. 69-70 D. R. nie był karany sądownie. Za rok 2014 osiągnął dochód w kwocie 24428 zł. dowody: karta karna - k. 28 informacja o dochodach - k. 40 Oskarżony nie przyznał się do winy i zaprzeczył, iżby miał pokrzywdzonemu grozić ani go zamykać w garażu. Oświadczył, że był ofiarą mobbingu z jego strony i po prostu chciał z nim porozmawiać. (wyjaśnienia k. 66, 68) Sąd zważył ponadto, co następuje Stan faktyczny ustalono w oparciu o jasne, precyzyjne i konsekwentne zeznania pokrzywdzonego, który szczegółowo opisał przebieg zdarzenia. Potwierdzają je całkowicie zeznania świadka A. Ł. , która dodatkowo jeszcze wskazała tło konfliktu (o kobietę) oraz opisała odpowiedź oskarżonego na to, co się stało - " bo się wkur...em". Dowody te są ze sobą zgodne i nawzajem się uzupełniają i dla sądu są przekonywujące. Opozycyjną wersję przedstawił oskarżony, ale nie należy mu wierzyć, ponieważ w ten sposób broni się on w procesie, chcąc uniknąć odpowiedzialności. Oskarżony po prostu zaprzecza, ale nawet z jego wyjaśnień można zrozumieć, że do zdarzenia pomiędzy stronami rzeczywiście doszło - mówił przecież o tym, że chciał z pokrzywdzonym porozmawiać, a z kolei A. Ł. powiedział później, że nic do niego nie ma, ale że się " wku...ł. Przed sądem z kolei przekonywał, że pokrzywdzony go mobbingował (co nie potwierdziło sie, bo obydwaj pracują na innych działach i zmianach i pokrzywdzony nie jest jego przełożonym). To z kolei także przekonuje nas, że oskarżony dążył do kontaktu, do rozmowy, do konfrontacji z pokrzywdzonym - sam to przyznaje. A że rzeczywisty przebieg zdarzenia był inny, niż sam jest w stanie przyznać, i był taki, jak mówi pokrzywdzony - cóż, oskarżony ma prawo bronić się w procesie tak, jak umie. Nie ulega wątpliwości, że w powyżej opisanych okolicznościach (pogoń samochodowa, zajeżdżanie drogi) pokrzywdzony miał prawo obawiać się spełnienia groźby uszkodzenia ciała ( ja cię zaj...ę), zwłaszcza że oskarżony trzymał w ręku klucz samochodowy. Zachowanie to wyczerpało znamiona przestępstwa z art. 190§1 k.k. Z kolei zamknięcie pokrzywdzonego w garażu w taki sposób, że samodzielnie stamtąd nie był w stanie się uwolnić, co trwało kilkadziesiąt minut, wyczerpało znamiona czynu z art. 189§1 k.k. Przestępstwa te należy ocenić jako nacechowane znacznym stopniem społecznej szkodliwości - oskarżony okazał się groźnym w zachowaniu człowiekiem, wręcz nieobliczalnym - pościg samochodowy, konfrontacja, klucz w ręku itp., a stopień jego winy jest wysoki, zaś motywacja nie może zasługiwać na uwzględnienie. Z drugiej strony czyny te nie są zagrożone - zwłaszcza występek a art. 190§1 k.k. wysoką karą. Dlatego też, ważąc powyższe, a także biorąc fakt, że oskarżony nie był karany, a zatem nie jest jednostką całkowicie zdemoralizowaną, sad uznał, że wystarczające dla osiągnięcia celów kary będzie orzeczenie niewysokiej kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania. Dlatego tez za czyn nr 1 wymierzono karę 4 miesięcy, zaś za czyn ar 2 oskarżenia karę 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę łączną 8 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej na zasadzie częściowej absorpcji (bliski związek czasowy i przedmiotowy obu czynów), zawieszając warunkowo jej wykonanie na okres 2 lat próby w przekonaniu, że sprawca zrozumie swój błąd i nie popełni ponownie przestępstwa. Sąd ma nadzieję, że to wydarzenie było jedynie nieciekawym incydentem w życiu oskarżonego, dlatego tez stosuje wobec niego dobrodziejstwo warunkowego zawieszenia wykonania kary, a progres w poprawie jego zachowania obserwować będzie kurator zawodowy, pod którego sprawca pieczą pozostanie. O kosztach orzeczono po myśli art. 627 k.p.k.