kk na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Lidzbarku Warmińskim z dnia 2 września 2015 r. sygn. akt II K 53/15 I zaskarżony wyrok zmienia jedynie w ten sposób, że za podstawę prawną rozstrzygnięć z pkt. I i III sentencji przyjmuje przepisy kodeksu karnego w brzmieniu obowiązującym przed nowelizacją wprowadzoną w dniu 20 marca 2015 r. ( Dz. U. z 2015 r., poz.541 ) oraz uzupełnia ją o art.4§1 kk i w pozostałej części utrzymuje go w mocy, II zwalnia oskarżonego od kosztów sądowych za II instancję. Sygn. akt: II K 53/15 UZASADNIENIE Z. W. został oskarżony o to, że w dniu 31 stycznia 2015 roku na trasie O. - K. , gmina O. , na drodze publicznej (...) , woj. (...) , kierował samochodem osobowym marki D. nr rej. (...) , znajdując się w stanie nietrzeźwości 2,19 promila alkoholu we krwi tj. o czyn przewidziany w art.
w sprawie II K 53/15 I oskarżonego Z. W. uznał za winnego popełnienia zarzuconego mu czynu i za to z mocy art.
kk skazał go i wymierzył mu karę grzywny w wymiarze 150 (sto pięćdziesiąt) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 10,00 (dziesięć 00/100) złotych; II na podstawie art. 42 § 2 kk w brzmieniu obowiązującym przed nowelizacją wprowadzoną ustawą z dnia 20 marca 2015r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2015r. poz. 541) w zw. z art. 4 § 1 kk orzekł względem oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 (trzech) lat III na podstawie art. 43 § 3 kk zobowiązał oskarżonego do zwrotu dokumentu uprawniającego do kierowania pojazdami mechanicznymi organowi, który wydał tenże dokument. Powyższy wyrok zaskarżył obrońca oskarżonego i zarzucił mu: 1/ obrazę przepisów postępowania, tj. naruszenie art. 4, 7 , oraz 410 kpk , polegające na naruszeniu zasad obiektywizmu i swobodnej oceny dowodów, poprzez prowadzoną w sposób jednostronny (na niekorzyść oskarżonego) ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, a w konsekwencji uznanie za niewiarygodne wyjaśnień złożonych przez oskarżonego Z. W. w postępowaniu przygotowawczym a także w części w postępowaniu sądowym, z których to wyjaśnień wynika, że to nie on, lecz inna, nieustalona osoba prowadziła samochód osobowy marki D. w dniu 31 stycznia 2015 r. na trasie O. - K. , w sytuacji, gdy z zeznań wszystkich świadków, w szczególności A. Z. złożonych na rozprawie głównej, nie wynika, że to Z. W. był osobą, która tego dnia kierowała samochodem D. , konsekwencją czego jest zarzut opisany w punkcie 2 niniejszej apelacji; 2/ błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia, polegający na przyjęciu, że oskarżony Z. W. w dniu 31 stycznia 2015 r., kierował samochodem osobowym marki D. , o numerze rejestracyjnym (...) , znajdując się w stanie nietrzeźwości, posiadając 2,19 promila alkoholu we krwi, w sytuacji gdy prawidłowa analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności wyjaśnień oskarżonego, zeznań świadków A. Z. , M. B. , K. W. oraz S. G. , B. G. oraz A. G. nie pozwala na przyjęcie, iż to oskarżony dopuścił się popełnienia zarzucanego mu czynu 3/ obrazę przepisów postępowania, tj. naruszenie art. 2 § 1 pt. 1 kpk w zw. z art. 5 § 2 kpk , w brzmieniu obowiązującym od 1 lipca 2015 r., polegające na rozstrzygnięciu wątpliwości, których nie usunięto w postępowaniu dowodowym na niekorzyść oskarżonego, w sytuacji, gdy nie przedstawione zostały żadne wiarygodne dowody, świadczące o winie oskarżonego. Mając na względzie powyższe zarzuty skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego Z. W. od popełnienia zarzucanego mu czynu. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja obrońcy oskarżonego nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie stwierdzić trzeba, że zgromadzone w sprawie dowody Sąd meriti poddał wszechstronnej analizie i ocenie, zgodnie z dyrektywami określonymi w art. 4 k.p.k. Także przeprowadzone w oparciu o tę analizę wnioskowanie jest logiczne, zgodne z przesłankami wynikającymi z art. 7 kpk i przekonująco uzasadnione w pisemnych motywach skarżonego wyroku. Analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że Sąd I instancji wnikliwe zweryfikował tezy aktu oskarżenia w granicach niezbędnych dla ustalenia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia winy i kwalifikacji prawnej zarzucanego oskarżonemu czynu. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynikają powody rozstrzygnięcia o winie oskarżonego, a Sąd Okręgowy w pełni podziela przedstawioną tam argumentację. W ocenie Sądu Okręgowego Sąd I instancji prawidłowo, w oparciu o zebrany materiał dowodowy ustalił stan faktyczny w niniejszej sprawie, który nie budzi żadnych wątpliwości. Przede wszystkim zwrócić należy uwagę, iż twierdzenia i wnioski w uzasadnieniu apelacji sprowadzają się do polemiki z dokonanymi przez Sąd Rejonowy ustaleniami. W judykaturze wielokrotnie podkreślano (por. m.in. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 3 września 1998 r., V KKN 104/98, Prok. i Pr. 1999, z. 2, poz. 6 i z dnia 23 lipca 2003 r., V KKN 375/02, Lex nr 80278), że przeprowadzona w sprawie ocena dowodów pozostaje pod ochroną normy art. 7 k.p.k. wówczas, gdy przekonanie sądu jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy, stanowi wyraz rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego, jest zgodne ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, a nadto zostało wyczerpująco i logicznie umotywowane w uzasadnieniu wyroku. Dokonana przez Sąd odwoławczy analiza oceny dowodów przeprowadzonych przez Sąd I instancji upoważnia do stwierdzenia, iż została ona przeprowadzona przez ten Sąd z uwzględnieniem reguł zawartych w art. 4 k.p.k. i art. 410 k.p.k. - jest ona wszechstronna, nie narusza zasady swobodnej oceny dowodów i nie zawiera błędów faktycznych bądź logicznych. Sąd orzekający, rozstrzygając o winie bądź niewinności obwinionego, kieruje się własnym, wewnętrznym przekonaniem, nieskrępowanym żadnymi ustawowymi regułami dowodowymi, a przekonanie to pozostaje tak długo pod ochroną art. 7 k.p.k. , dopóki nie zostanie wykazane, że sąd I instancji oparł swe przekonanie o winie oskarżonego bądź na okolicznościach nieujawnionych w toku przewodu sądowego, bądź też ujawnionych w toku przewodu sądowego, ale ocenionych w sposób sprzeczny ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 16 grudnia 1974 r. w sprawie Rw 618/74, OSNKW 3-4/1975, poz. 47, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 listopada 1990 r. w sprawie WRN 149/90, OSNKW 7-99/991, poz. 41, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 lutego 1996 r. w sprawie II KRN 199/95, OSN PiPr 10/1996, poz. 10), co w sprawie niniejszej nie ma miejsca. Mając na względzie powyższe stwierdzić należy, iż Sąd meriti przeprowadził szczegółową analizę wyjaśnień oskarżonego i zeznań świadków oraz pozostałych dowodów oraz w oparciu o zebrany materiał dowodowy odtworzył przebieg zdarzenia. Wskazać zatem należy, że Sąd I instancji zasadnie dał wiarę jedynie tym wyjaśnieniom oskarżonego, w których przyznał, że w dniu 31 stycznia 2015 r. był w stanie nietrzeźwości. Brak było natomiast podstaw aby uznać za wiarygodne twierdzenia co do okoliczności spożywania alkoholu ale przede wszystkim w zakresie zaprzeczenia, że nie to on ale inny młody mężczyzna kierował pojazdem na trasie z O. do K. . Wyjaśnienia oskarżonego, faktycznie zmienne i obliczone jedynie na unikniecie odpowiedzialności za popełniony czyn, w tym zakresie w świetle doświadczenia życiowego nie mogą być uznane za wiarygodne albowiem należy odrzucić wersję Z. W. , że powierzył on zupełnie przypadkowemu nieznanemu człowiekowi, nie mając przy tym pewności, że jest to osoba trzeźwa, skoro przebywała w pubie, do kierowania własny samochód. Co więcej za niedorzeczną uznać należy wersję, że ten nieznajomy mężczyzna zgodził się zawieźć oskarżonego do K. w sytuacji gdy nie miał zagwarantowanego żadnego powrotnego środka transportu. Słusznie zatem Sąd I instancji podniósł, że taka wersja zdarzeń została „stworzona jedynie na potrzeby toczącego się postępowania, jeśli zważy się, iż Z. W. zaprezentował ją dopiero po upływie 2 miesięcy od zdarzenia, nie wspominając nic na ten temat przybyłym na miejsce policjantom” – k.123. Co również istotne, to oskarżony przecież policjantom początkowo tłumaczył, że do K. przywiozła go córka, a następnie po dopytywaniu podał, że jednak przyjechał tam sam i był trzeźwy, a alkohol spożył dopiero w miejscu zamieszkania S. G. . Ta ostatnia wersja również została obalona albowiem wskazany świadek oraz B. G. i A. G. temu stanowczo zaprzeczyli. Wreszcie co do kolejnej wersji jakoby miał on leżeć na tylnym siedzeniu swojego pojazdu, to wskazać należy, że jest ona sprzeczna z wnioskami płynącymi z analizy zeznań świadków A. Z. oraz funkcjonariuszy policji K. W. i M. B. , które jako logiczne i bezstronne należało uznać za pomocne dla ustalenia stanu faktycznego w sprawie. Podkreślenia wymaga także i to, że wymienieni byli osobami obcymi dla oskarżonego, a ich związek ze zdarzeniem miał czysto przypadkowy charakter jeśli chodzi o A. Z. lub związany był z wykonywaną pracą przez funkcjonariuszy. Ci ostatni zgodnie zeznali, że na miejscu zdarzenia zastali jedynie oskarżonego, który spał w pojeździe na miejscu kierowcy ( a zatem nie na tylnym siedzeniu ) i w dłoni trzymał kluczyki od samochodu, przy czym okazało się, że pokrywa silnika była jeszcze ciepła. Natomiast A. Z. zeznał, że zobaczył stojący lekko w rowie pojazd (amerykański VAN), w którym były szeroko otwarte drzwi od strony kierowcy oraz mężczyznę wychodzącego na czworakach z rowu, który sprawiał wrażenie bardzo pijanego. Wymieniony dodał również, że przyjrzał się pojazdowi i w jego kabinie nie było innych osób a opisywany mężczyzna wsiadł do pojazdu i po chwili zaczął wyprzedzać kierowany przez świadka samochód i jechał lewym poboczem czyniąc to bardzo niebezpiecznie. Te informacje A. Z. podał w zgłoszeniu dyżurnemu KPP w L. oraz podtrzymał je na rozprawie. Trafnie przy tym Sąd Rejonowy w kontekście zaprzeczenia oskarżonego wskazał, że zeznania świadka nie mogą być skutecznie zakwestionowane z uwagi na to, iż w samochodzie oskarżonego są przyciemniane szyby, albowiem jak już wcześniej wskazano świadek przyglądał się pojazdowi, który miał otwarte szeroko drzwi od strony kierującego a ponadto A. Z. zaznaczył, że zwolnił i powoli przejechał obok pojazdu przyglądając się mu - k. 19, k. 86. Tym samym pomimo tego, że A. Z. nie rozpoznał oskarżonego, to zebrane i prawidłowo ocenione przez Sąd I instancji dowody w pewny i jasny sposób wskazują, że to oskarżony w stanie nietrzeźwości, od chwili gdy po raz pierwszy spostrzegł go wskazany świadek do miejsca, w którym zastali go policjanci, kierował pojazdem D. . Mając powyższe na uwadze zaskarżony wyrok zmieniono jedynie w ten sposób, że za podstawę prawną rozstrzygnięć z pkt. I i III sentencji przyjęto przepisy kodeksu karnego w brzmieniu obowiązującym przed nowelizacją wprowadzoną w dniu 20 marca 2015 r. ( Dz. U. z 2015 r., poz.541 ) oraz uzupełniono ją o art.4§1 kk i w pozostałej części jako prawidłowy utrzymano go w mocy. Sąd Okręgowy na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. zwolnił oskarżonego od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze uznając, że przemawiają za tym względy słuszności.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.