Sad powszechny, VII Ka 719/13

Sygn. akt VII Ka 719/13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 17 września 2013 r. Sąd Okręgowy w Olsztynie w VII Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący: SSO Dariusz Firkowski (spr.), Sędziowie: SO Magdalena Chudy, SO Anna Górczyńska, Protokolant st. sekr. sądowy Marzena Wach przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej Małgorzaty Stypułkowskiej po rozpoznaniu w dniu 17 września 2013r. sprawy J. P. oskarżonego o przestępstwo z art. 226§1kk na skutek apelacji wniesionej przez prokuratora od wyroku Sądu Rejonowego w Bartoszycach z dnia 24 kwietnia 2013r. sygn. akt II K 33/13 I zaskarżony wyrok zmienia w ten sposób, że uchyla rozstrzygnięcie z pkt. II sentencji i w pozostałej części utrzymuje go w mocy, II zwalnia oskarżonego od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, III zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adwokata J. J. kwotę 420 ( czterysta dwadzieścia ) zł tytułem opłaty za obronę z urzędu oskarżonego J. P. w postępowaniu odwoławczym oraz kwotę 96,60 (dziewięćdziesiąt sześć złotych i sześćdziesiąt groszy ) zł tytułem podatku VAT od tej opłaty Sygn. akt VII Ka 719/13 UZASADNIENIE J. P. został oskarżony o to, że w dniu 27 sierpnia 2012 r. w K. w mieszkaniu na ulicy (...) znieważył kuratora sądowego Sądu Rejonowego w Kętrzynie S. J. , podczas i w związku z wykonywaniem przez nią obowiązków służbowych, jakim była wizyta kontrolna, w ten sposób, że wyzywał ją słowami powszechnie uznanymi za obelżywe, tj. o czyn z art. 226 §1 kk . Sąd Rejonowy w Bartoszycach wyrokiem z dnia 24 kwietnia 2013 r. w sprawie II K 33/13 orzekł I. oskarżonego J. P. uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu z art. 226 §1 kk i za to na podstawie art. 226 §1 kk skazał oskarżonego i wymierzył mu karę grzywny w wymiarze 80 (osiemdziesięciu) stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 10 (dziesięciu) złotych. II.zobowiązał oskarżonego do pisemnego przeproszenia pokrzywdzonej S. K. . III. zasądził od Skarbu Państwa na rzecz kancelarii adwokackiej (...) kwotę 360 złotych wraz z należnym od tej sumy podatkiem VAT za obronę oskarżonego z urzędu w postępowaniu sądowym. IV. na podstawie art. 624 § 1 kpk zwolnił oskarżonego od kosztów sądowych, poza opłatą, którą na podstawie art. 3 ust. 1 ustawy z 23.06.1973 r. o opłatach w sprawach karnych (Dz. U. z 1983 r., Nr 49, poz. 223 ze zm.) zasądził w kwocie 80 (osiemdziesięciu) złotych. Powyższy wyrok zaskarżył Prokurator Rejonowy w Kętrzynie w części dotyczącej orzeczenia o karze na korzyść oskarżonego J. P. . Skarżący na podstawie art. 427 § 1 i 2 k.p.k. oraz art. 438 pkt 1 kpk wyrokowi temu zarzucił obrazę przepisów prawa karnego materialnego, a mianowicie art. 72 § 1 k.k. poprzez zastosowanie przewidzianego w tym przepisie zobowiązania skazanego do przeproszenia pokrzywdzonej w sytuacji, gdy nie było to możliwe, bowiem w sprawie nie orzeczono kary z zawieszeniem jej wykonania. Podnosząc powyższy zarzut skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez eliminację punktu II z treści wyroku, przy jednoczesnym pozostawieniu w mocy pozostałych rozstrzygnięć. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie zauważyć należy, że zgromadzone dowody Sąd meriti poddał wszechstronnej analizie i ocenie, czemu dał wyraz w pisemnych motywach skarżonego wyroku. Przedstawiony w nich tok rozumowania jest zgodny z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, a nadto nie wykracza poza granice przyznanej Sądowi swobody. Podnieść ponadto należy, iż uzasadnienie zaskarżonego wyroku w sposób wyczerpujący podaje przesłanki rozstrzygnięcia o sprawstwie oskarżonego co do zarzucanego mu czynu, a Sąd Okręgowy w pełni podziela przedstawioną w tym zakresie argumentację . Przede wszystkim w pełni zasadnie Sąd I instancji dał wiarę twierdzeniem pokrzywdzonej co do przestępczego zachowania oskarżonego albowiem brak jest podstaw do podważenia jej zeznań. Wymieniona podawała szczerze i logicznie o okolicznościach związanych z zaistniałym zdarzeniem, a będąc funkcjonariuszem publicznym nie miała żadnego interesu w tym, aby zeznawać fałszywie. Sąd Okręgowy podzielił również ocenę wyjaśnień oskarżonego oraz zeznań pozostałych świadków dokonaną przez Sąd I instancji. Relacje świadka A. P. odnoszące się do przebiegu zdarzenia pokrywały się z zeznaniami pokrzywdzonej, co potwierdziło ostatecznie sprawstwo J. P. . Oskarżony w toku postępowania przygotowawczego nie przyznawał się do zarzucanego mu czynu, zaś w trakcie rozprawy głównej przed Sądem Rejonowym przyznał się do popełnienia tego czynu. Sąd Odwoławczy popiera również wyrażoną przez Sąd meriti w uzasadnieniu wyroku ocenę opinii biegłych lekarzy psychiatrów, którzy stwierdzili u oskarżonego zespół uzależnienia spowodowany używaniem alkoholu. Sąd Okręgowy w pełni podzielił stanowisko skarżącego zaprezentowane w złożonym środku odwoławczym, uznając za słuszny podniesiony w nim zarzut. Z akt sprawy jednoznacznie wynika, iż Sąd Rejonowy błędnie zastosował instytucję przeproszenia pokrzywdzonej, dopuszczając się obrazy przepisów prawa materialnego, to jest art. 72 § 1 k.k. Zważyć bowiem należy, iż warunkiem zastosowania instytucji przeproszenia pokrzywdzonego jest orzeczenie kary z warunkowym zawieszeniem jej wykonania. W niniejszej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca z uwagi na orzeczenie kary grzywny bez warunkowego zawieszenia jej wykonania. Bezsporna jest naganność zachowania oskarżonego, który jednak w toku postępowania wyraził chęć przeproszenia pokrzywdzonej. Jednakże zobowiązanie oskarżonego wyrokiem do przeproszenia S. J. było chybionym rozstrzygnięciem dokonanym z oczywistą obrazą prawa materialnego, wymagającym zmiany w toku postępowania odwoławczego. Wobec powołanych okoliczności przedmiotowej sprawy, które nie budzą wątpliwości, zachodziła konieczność dokonania korekty rozstrzygnięcia Sądu I instancji poprzez eliminację z treści wyroku punktu II, przy jednoczesnym pozostawieniu w mocy pozostałych rozstrzygnięć. Tak ukształtowany wymiar kary winien odzwierciedlać społeczną szkodliwość czynu i stopień zawinienia oskarżonego oraz spełnić wobec wymienionego cele wychowawcze jak również właściwie kształtować świadomość prawną społeczeństwa. Mając powyższe na uwadze zaskarżony wyrok w stosunku do J. P. zmieniono w sposób wyżej opisany, a w pozostałym zakresie jako trafny utrzymano go w mocy - art.437§2 kpk , art.438 pkt.1 kpk . Na podstawie art. 624 § 1 kpk zwolniono oskarżonego od kosztów sądowych, poza opłatą, którą na podstawie art. 3 ust. 1 ustawy z 23.06.1973 r. o opłatach w sprawach karnych (Dz. U. z 1983 r., Nr 49, poz. 223 ze zm.) zasądzono w kwocie 80 (osiemdziesięciu) złotych. Ponadto zasądzono od Skarbu Państwa na rzecz kancelarii adwokackiej (...) kwotę 360 złotych wraz z należnym od tej sumy podatkiem VAT za obronę oskarżonego z urzędu w postępowaniu sądowym.