Sygn. akt VII U 1557/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 9 marca 2016 roku Sąd Okręgowy w Lublinie VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący – Sędzia SO Danuta Dadej-Więsyk Protokolant st. sekr. sąd. Marta Szacoń po rozpoznaniu w dniu 9 marca 2016 roku w Lublinie sprawy W. B. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w L. o emeryturę na skutek odwołania W. B. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w L. z dnia 5 sierpnia 2015 roku znak: (...) zmienia zaskarżaną decyzję i ustala W. B. prawo do emerytury począwszy od dnia (...) Sygn. akt VII U 1557/15 UZASADNIENIE Decyzją z dnia 5.08.2015 r., znak (...) , Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w L. odmówił W. B. prawa do emerytury na podstawie przepisów ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.U. z 2009 r., Nr 153, poz. 1227 ze zm.) oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz.U z 1983 r., Nr 8, poz. 43 ze zm.). W uzasadnieniu podano, że na dzień l stycznia 1999 r. wnioskodawca nie udowodnił co najmniej 15-letniego okresu pracy w warunkach szczególnych lub w szczególnym charakterze (decyzja - k. 14 akt emerytalnych). W odwołaniu od tej decyzji W. B. , nie zgodził się ze stanowiskiem ZUS, wnosząc o przyznanie prawa do emerytury. Wskazał, że pracował ponad 15 lat w warunkach szczególnych (odwołanie - k. 2-4 akt sądowych). W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wnosił o jego oddalenie, podtrzymując argumentację przytoczoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji (k. 6-7 as). Sąd Okręgowy ustalił i zważył, co następuje: W. B. urodzony (...) w dniu (...) r. złożył wniosek o emeryturę (k. 1-3 a.e.). Do wniosku ubezpieczony dołączył m.in. świadectwo wykonywania pracy w warunkach szczególnych z dnia 10.07.2015 r. z Zakładów (...) S.A. wskazujące na wykonywanie stale i w pełnym wymiarze czasu pracy w tym zakładzie od 15.10.1973 r. do 21.11.1975 r. prac bezpośrednio przy uboju zwierząt (k. 9 a.e.). Na podstawie przedłożonych wraz z wnioskiem oraz zgromadzonych w aktach ubezpieczeniowych dokumentów organ rentowy, wydając decyzję w dniu 5.08.2015 r., ustalił na dzień l stycznia 1999 r. łączny okres podlegania ubezpieczeniom w wymiarze 26 lat i 3 dni, w tym 25 lat i 3 dni, w tym 25 lat i 18 dni okresów składkowych, 11 miesięcy i 15 dni okresów nieskładkowych. Organ rentowy ustalił staż pracy w warunkach szczególnych w wymiarze 2 lat 1 miesiąc i 8 dni. Nadto ustalono, że wnioskodawca nie przystąpił do otwartego funduszu emerytalnego, ukończył 60 lat oraz w dniu składania wniosku nie pozostawał w stosunku pracy. Organ rentowy podniósł, że do okresu pracy w szczególnych warunkach nie zaliczono okresów w Przedsiębiorstwie (...) w Ł. od 3.05.1976 r. do 30.11.1996 r. (z wyłączeniem okresów urlopów bezpłatnych oraz okresów niezdolności do pracy przypadających po 14.11.1991 r.) oraz w (...) / Ł. od 01.09.1970 r. do 6.10.1973 r. ponieważ przedłożone dokumenty nie stanowią dostatecznej wartości dowodowej. Brak świadectwa wykonywania pracy w szczególnych warunkach. Na podstawie dołączonych dokumentów organ rentowy w dniu 5.08.2015 r. wydał zaskarżoną decyzję odmowną (decyzja – k. 14 a.e.). Ostatecznie okolicznościami spornymi w przedmiotowej sprawie były wskazane okresy zatrudnienia W. B. w zakładach (...) w Ł. jako okresy pracy w warunkach szczególnych. W toku postępowania Sąd Okręgowy ustalił, że W. B. został zatrudniony w Przedsiębiorstwie (...) , (...) w Ł. w dniu 3.05.1976 r. w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowisku rozwoziciel mięsa i przetworów, które zajmował do 31.10.1978 r. (akta osobowe – k. 17 a.s.). Od 1.11.1978 r. do 31.12.1988 r. pracował na stanowisku konwojenta-ładowacza. Natomiast od 1.01.1989 r. przeniesiono go na stanowisko zmywacza samochodowego. Z dniem 5.03.1992 r. wnioskodawcy powierzono obowiązki kierowcy ciągnika, które wykonywał do 30.11.1993 r. Od dnia 1.12.1993 r. do 30.11.1996r. wnioskodawca pracował jako starszy dozorca (a.o. – k. 17). W. B. przebywał na urlopach bezpłatnych (3.04.-1.05.1990 r. 13-15, 25.04.1992 r., 5-7, 23.05.1992 r., 22.
- do 18.07.1992 r., 13.
- do 7.11.1992, 2-21.08.1993 r., 9.08.-25.09.1993 – a.o. k. 17). W okresie, gdy wnioskodawca pracował jako rozwoziciel mięsa i konwojent ładowacz jego praca polegała na załadunku towaru na samochód i z samochodu. Ładował wędliny i mięso pakowane w pojemnikach ważących od 20-38 kg. Używał do tego wózka, którym transportował towar z magazynu do samochodu. Po czym układał go w samochodzie. Dziennie waga ładowanego towaru oscylowała w granicach 4-5 ton. Załadunek trwał od 2 do 3 godzin. Po załadowaniu towaru, jeździł razem z kierowcą i rozwoził produkty spożywcze po sklepach, samodzielnie wyładowując pojemniki z mięsem. Załadunek trwał od 6 do 8 godzin. Wnioskodawca nie kierował samochodem w tym czasie. Podróż z zakładów do W. zajmowała około 2-3 godzin. Dzień pracy wnioskodawcy trwał od 14 do 16 godzin. W okresie, gdy pracował na stanowisku kierowcy ciągnika, w rzeczywistości jego praca polegała na kierowaniu samodzielnie ciągnikiem do którego był przyczepiany cyklop. Skarżący jeździł ciągnikiem do Zakładów (...) ładować śmieci. Miał powierzony ciągnik marki U. (...) , którym przy pomocą opisanego urządzenia ładował śmieci na samochód. Do jego obowiązków należało również przerzucenie soli przy pomocy cyklopu umocowanego do ciągnika. Powyższe czynności wykonywał 8 godzin dziennie. Były mu one zlecane przez dyspozytora i kierownika bazy. Wnioskodawca podlegał pod bazę transportu (zeznania wnioskodawcy – k. 24-25v, 38 a.s., zeznania świadków M. K. – k. 37v a.s., M. S. – k. 36v-37, M. G. – k. 37-38v). Przystępując do oceny dowodów osobowych należy stwierdzić, że twierdzenia W. B. w pełni znajdują odzwierciedlenie w dołączonej do akt dokumentacji pracowniczej oraz zeznaniach przesłuchanych świadków. W szczególności zarówno świadectwa pracy jak i angaże potwierdzają stanowiska zajmowane przez wnioskodawcę. Zarówno M. K. , M. S. jak i M. G. zajmowali stanowiska identyczne ze stanowiskiem wnioskodawcy konwojenta-ładowacza w okresie jego zatrudnienia w (...) . Mieli zatem szczegółową wiedzę na temat zakresu czynności wykonywanych przez wnioskodawcę. Ich zeznania były spójne, logiczne i wzajemnie się uzupełniały, co pozwoliło je obdarzyć wiarą w całości, podobnie jak zeznania wnioskodawcy. Znajdujące się w aktach sprawy dokumenty zostały sporządzone przez uprawnione do tego podmioty oraz nie budziły wątpliwości Sądu zarówno, co do ich formy, jak i treści. Nie było zatem podstaw do odmówienia dania im wiary. Odwołanie W. B. jest zasadne i zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 184 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (tekst jednolity: Dz. U. z 2004 roku, Nr 39, poz. 353), zwanej dalej ustawą FUS, mężczyznom urodzonym po dniu 31 grudnia 1948 roku przysługuje emerytura po osiągnięciu wieku przewidzianego w art. 32, 33, 39 i 40, jeżeli w dniu wejścia w życie ustawy osiągnęli okres zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wymaganym w przepisach dotychczasowych do nabycia prawa do emerytury w wieku niższym niż 65 lat oraz okres składkowy i nieskładkowy, o którym mowa w art.
- Emerytura taka przysługuje pod warunkiem nieprzystąpienia do otwartego funduszu emerytalnego albo złożenia wniosku o przekazanie środków zgromadzonych na rachunku w otwartym funduszu emerytalnym, za pośrednictwem Zakładu, na dochody budżetu państwa oraz rozwiązania stosunku pracy - w przypadku ubezpieczonego będącego pracownikiem. Ustęp
- artykułu 32 stanowi, że za pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach uważa się pracowników zatrudnionych przy pracach o znacznej szkodliwości dla zdrowia oraz o znacznym stopniu uciążliwości lub wymagających wysokiej sprawności psychofizycznej ze względu na bezpieczeństwo własne lub otoczenia. Zgodnie z ustępem 4 wiek emerytalny, o którym mowa w ust. l, rodzaje prac lub stanowisk oraz warunki, na podstawie których osobom wymienionym w ust. 2 przysługuje prawo do emerytury, ustala się na podstawie przepisów dotychczasowych. Zgodnie z § 2 ust. l Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz. U. Nr 8, poz. 43 ze zm.) okresami pracy uzasadniającymi prawo do świadczeń na zasadach określonych w rozporządzeniu są okresy, w których praca w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze jest wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku pracy. Według § 3 cytowanego rozporządzenia za okres zatrudnienia wymagany do uzyskania emerytury, zwany dalej „wymaganym okresem zatrudnienia", uważa się okres wynoszący 20 lat dla kobiet i 25 lat dla mężczyzn, liczony łącznie z okresami równorzędnymi i zaliczanymi do okresów zatrudnienia. Natomiast § 4 ust. l rozporządzenia stanowi, że pracownik, który wykonywał prace w szczególnych warunkach, wymienione w wykazie A, nabywa prawo do emerytury, jeżeli spełnia łącznie następujące warunki: 1) osiągnął wiek emerytalny wynoszący: 55 lat dla kobiet i 60 lat dla mężczyzn, 2) ma wymagany okres zatrudnienia, w tym, co najmniej 15 lat pracy w szczególnych warunkach. Jednocześnie, przepis art. l § 2 rozporządzenia stanowi, że właściwi ministrowie, kierownicy urzędów centralnych oraz centralne związki spółdzielcze w porozumieniu z Ministrem Pracy, Płac i Spraw Socjalnych ustalają w podległych i nadzorowanych zakładach pracy stanowiska pracy, na których są wykonywane prace w szczególnych warunkach, wymienione w wykazach A i B. Dokonując oceny, czy pracę W. B. we wskazanych okresach można zakwalifikować jako pracę w szczególnych warunkach należy podkreślić, że wnioskodawca występując do organu rentowego o przyznanie świadczenia nie przedłożył świadectwa w pracy w warunkach szczególnych pochodzące z zakładów (...) , z których wynikałoby, iż zajmował stanowiska, na którym świadczona była praca w szczególnych warunkach. Okoliczność ta nie może jednak prowadzić do braku możliwości przeprowadzenia innych dowodów na powyższe okoliczności. Dowody przeprowadzone w sprawie niezbicie wykazały, że wnioskodawca wykonywał pracę w warunkach szczególnych. Wyjątkiem jest tu okres od 1.01.1989 r. do 4.03.1992 r. pracy w charakterze zmywacza samochodowego oraz od 1.12.1993r. do 30.11.199 r. pracy na stanowisku starszego dozorcy. Tym niemniej w kresach od 3.05.1976 r. do 31.12.1988 r. (łącznie 12 lat, 7 miesięcy i 28 dni) W. B. pracując na stanowisku ładowacza-konwojenta, stale i w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywał pracę w warunkach szczególnych o jakiej mowa w wykazie A w dziale VIII pozycja 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. – Ciężkie prace załadunkowe i wyładunkowe oraz przeładunek materiałów sypkich, pylistych, toksycznych, żrących lub parzących w transporcie. W stosowanym tu pomocniczo zarządzeniu Nr 16 Ministra Rolnictwa, Leśnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 31 marca 1988 r. w sprawie stanowisk pracy, na których wykonywane są prace w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz. Urz. MRiRW.1988.2.4) w załączniku nr l, dziale VIII, poz. l pkt. l widnieje stanowisko ładowacza, które wnioskodawca praktycznie zajmował. W okresie od 5.03.1992 r. do 30.11.1993 r. (1 rok i 8 miesięcy i 25 dni – w tym 91 dni urlopów bezpłatnych). W. B. wykonywał pracę kierowcy ciągnika, zatem stale i w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywał pracę w warunkach szczególnych opisaną powyżej oraz wskazaną w wykazie A w dziale VIII pozycja 3 wskazanego rozporządzenia - Prace kierowców ciągników, kombajnów lub pojazdów gąsiennicowych. Jak wynika zatem z powyższych ustaleń, W. B. legitymuje się ogólnym stażem pracy przekraczającym wymagane 25 lat, ma ukończone (...) lat życia, rozwiązał stosunek pracy oraz nie przystąpił do otwartego funduszu emerytalnego. W niniejszym postępowaniu ustalono również, iż wnioskodawca legitymuje się okresem pracy w szczególnych warunkach przekraczającym wymagane 15 lat, a wynoszącym 15 lat, 11 miesięcy i 15 dni (niesporne 2 lata 1 miesiąc i 8 dni oraz udowodnione w postępowaniu 13 lat 10 miesięcy i 7 dni po odjęciu 91 dni okresów urlopów bezpłatnych). Zaskarżoną decyzję należało zatem zmienić ustalając W. B. prawo do emerytury począwszy od dnia (...) r. – od dnia złożenia wniosku o emeryturę. Z tych względów Sąd zmienił zaskarżoną decyzję i orzekł jak w wyroku na podstawie art. 477 14 §2 k.p.c.