Sad powszechny, III K 494/15

Sygn. akt III K 494/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 16 lutego 2016r. Sąd Rejonowy Lublin-Wschód w Lublinie z siedzibą w Świdniku III Wydział Karny w składzie: Przewodniczący SSR Artur Orłowski Ławnicy Protokolant Kamila Wincenciak w obecności Prokuratora M. B. syna J. i J. z d. B. ur. (...) w J. oskarżonego o to, że: w dniu 10 października 2014 roku w Ś. woj. (...) , nie zastosował się do orzeczonego przez Sąd Rejonowy Lublin-Wschód w Lublinie sygn. akt II K 1081/12 zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych w ten sposób, że kierował po drodze publicznej samochodem marki V. (...) nr rej. (...) , tj. o czyn z art. 244 kk M. B. uznaje za winnego dokonania zarzucanego mu czynu z art. 244 kk ustalając, że zakaz prowadzenia pojazdów wydał co do niego Sąd Rejonowy Lublin-Wschód w Lublinie z siedzibą w Świdniku i za to na podstawie art. 244 kk skazuje go na karę roku pozbawienia wolności; na podstawie art. 4 § 1 kk w zw. z art. 69 § 1 i 2 kk , art. 70 § 1 pkt 1 kk wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności zawiesza warunkowo tytułem próby na okres lat 4 (czterech); na podstawie art. 71 § 1 kk wymierza oskarżonemu grzywnę w wysokości 150 (stu pięćdziesięciu) stawek dziennych ustalając, że stawka dzienna wynosi 10 (dziesięć) złotych; na podstawie art. 624 kpk zwalnia oskarżonego od zapłaty kosztów sądowych, poniesionymi wydatkami obciążając Skarb Państwa. Sygn. akt III K 494/15 UZASADNIENIE M. B. został oskarżony o to, że: w dniu 10 października 2014 roku w Ś. woj. (...) nie zastosował się do orzeczonego przez Sąd Rejonowy Lublin–Wschód w Lublinie sygn. akt II K 1081/12 zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych w ten sposób, że kierował po drodze publicznej samochodem m-ki V. (...) nr rej. (...) , tj. o czyn z art. 244 kk . Po przeprowadzeniu przewodu sądowego Sąd Rejonowy Lublin – Wschód w Lublinie z siedzibą w Świdniku na podstawie zebranych dowodów w tym wiarygodnych wyjaśnień oskarżonego M. B. (k. 36v 83), wiarygodnych zeznaniach świadka J. S. (k. 14v) i wiarygodnych dowodów nieosobowych w tym odpisu wyroku w sprawie II K 1081/12 (k. 3-4) uznał, że wina oskarżonego nie budziła żadnych wątpliwości i z tego powodu w ramach zarzucanego czynu Sąd uznał go za winnego, ustalając, że zakaz prowadzenia pojazdów wydał co do niego Sąd Rejonowy Lublin – Wschód w Lublinie z siedzibą w Świdniku, tj. za winnego czynu wyczerpującego dyspozycję art. 244 kk . Po wydaniu wyroku Prokurator Rejonowy w Lublinie złożył wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku i stosownie do treści art. 422 § 2 kpk wskazał, iż wniosek dotyczy rozstrzygnięcia o karze i środkach karnych z uwagi na powyższe Sąd z mocy art. 423 § 1 a kpk ograniczył sporządzenie uzasadnienia do rozstrzygnięcia o karze i środkach karnych. Sąd Rejonowy zważył co następuje: Kierując się dyrektywami określonymi w rozdziale VI kodeksu karnego , Sąd wymierzył za przypisane oskarżonemu przestępstwo karę roku pozbawienia wolności uwzględniając jako okoliczność łagodzącą przyznanie się oskarżonego do winy, a jako okoliczność obciążającą dotychczasową karalność oskarżonego. W przekonaniu Sądu w.w. kara jest sprawiedliwa, ukształtowana adekwatnie do stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu oskarżonego. Tak wymierzona kara winna również spełnić swoje cele zapobiegawcze i wychowawcze w stosunku do oskarżonego jak i potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa wskazując, że przestępstwo nie popłaca, a jego sprawca nieuchronnie ponosi odpowiedzialność karną. W przedmiotowej sprawie nie byłoby celowe wykonywanie kary pozbawienia wolności. Biorąc pod uwagę wysokość orzeczonej kary, dotychczasowy sposób życia oskarżonego, który wprawdzie był karany m. in. za czyn z art. 178a § 1 kk ale prowadzi ustabilizowany tryb życia i ma pozytywna opinię, Sąd uznał, że oskarżony zasługuje na możliwość skorzystania z dobrodziejstwa instytucji warunkowego zawieszenia wykonania kary wobec spełnienia przesłanek z art. 69 § 1, 2 kk gdyż w przekonaniu Sądu zaistniały okoliczności pozwalające na zawieszenie oskarżonemu wykonania kary. Oskarżony M. B. prowadzi ustabilizowany tryb życia, jest bezrobotnym kawalerem, nie posiada nikogo na utrzymaniu. Posiada wykształcenie wyższe – z zawodu jest elektronikiem. Oskarżony uległ wypadkowi, w wyniku którego przez okres trzech miesięcy był w utrzymywany w śpiączce farmakologicznej, stracił śledzionę, woreczek żółciowy i część wątroby, miał problemy z chodzeniem. Oskarżony korzystał z rehabilitacji i zabiegów. Przed wypadkiem pracował jako ochroniarz, ale obecnie nie jest w stanie wykonywać takiej pracy z uwag na stan zdrowia. Powyższe przemawia za warunkowym zawieszeniem kary pozbawienia wolności. Wykonanie wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności pozbawiło by go możliwości uzyskania środków utrzymania, a oskarżony utraciłby możliwość dalszej rehabilitacji po wypadku. Okoliczności będące podstawą zawieszenia wykonania kary wynikają z wiarygodnych wyjaśnień oskarżonego (k.36v, 83). Zdaniem Sądu kara roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby wynoszący 4 lata winna spełnić swoje cele, a pobyt oskarżonego w warunkach nie izolacyjnych nie będzie stanowił zagrożenia dla porządku prawnego. Sąd doszedł do przekonania, iż samo wymierzenie oskarżonemu kary powstrzyma go od ponownego popełnienia przestępstwa i skłoni do refleksji nad własnym zachowaniem, natomiast czteroletni okres próby da pełną możliwość kontroli nad swoim postępowaniem i wdrożeniem do przestrzegania obowiązującego porządku prawnego. Tym samym pozytywna prognoza będąca podstawą zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności będzie mogła być zweryfikowana. Zgodnie z art. 4 § 1 kk Sąd Rejonowy wymierzając oskarżonemu karę zastosował przepisy obowiązujące przed 1. 07. 2015r., to jest datą zmiany ustawy Kodeks karny , jako względniejsze dla M. B. . Wyznaczony okres próby ma odniesienie także do przepisów obowiązujących przed nowelizacją. Ustawę bowiem względniejszą powinno stosować się w całości jej przepisów. Sąd Rejonowy uznał, że ustawa jako względniejsza musi być odnoszona w całości swoich przepisów do konkretnego sprawcy. Należy przez to rozumieć konkretnego sprawcę przestępstwa w danej sprawie. Jak wskazuje się w nauce prawa, może się bowiem zdarzyć, że nowa ustawa karna, generalnie (abstrakcyjnie) łagodniejsza, w sytuacji konkretnego sprawcy okaże się dla niego surowsza od poprzedniej, a ustawa generalnie (abstrakcyjnie) surowsza, dla danego konkretnego sprawcy może być ustawą łagodniejszą. (por. A. Wąsek , [w:] Górniok , Kodeks karny, 2005, s. 19; A. Zoll , Kodeks karny, t. I, 2004, s. 103-104). Wobec wcześniejszego wymierzenia M. B. kary pozbawienia wolności ustawa nowa ( art. 69 § 1 kk ) wyłączyłaby wobec niego w ogóle możliwość warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności. Stopień zaś społecznej szkodliwości czynu powodował, iż kara łagodniejszego rodzaju nie byłaby karą sprawiedliwą. Stąd uznanie czteroletniego okresu próby za względniejszy w sytuacji gdy nowe przepisy, choć ograniczają ten okres do trzech lat w przypadku zastosowania musiałyby pociągnąć za sobą wymierzenie kary pozbawienia wolności bez warunkowego jej zawieszenia. W oparciu o art. 71 § 1 kk w zw. z art. 4 § 1 kk , mając na uwadze zachowanie współmierności kary grzywny w stosunku do stopnia społecznej szkodliwości popełnionego przestępstwa oraz zapewnienie realnej dolegliwości kary, Sąd orzekł wobec oskarżonego karę grzywny w rozmiarze 150 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10 zł. Wymierzając powyższą grzywnę Sąd wziął pod uwagę możliwości płatnicze oskarżonego przesądzające o realności wykonania tej kary tak, aby pozwoliła ona odczuć choć w sferze materialnej naganność poczynań oskarżonego. W zakresie podstawy zawieszenia wykonania orzeczonej kary pozbawienia wolności i grzywny Sąd z mocy art. 4 § 1 kk orzekł na podstawie przepisów obowiązujących przed dniem 1 lipca 2015 r. stosując ustawę względniejszą dla sprawcy. Z uwagi na orzeczenie grzywny, niewielkie dochody oskarżonego i jego sytuację zdrowotną Sąd zwolnił go z obowiązku zwrotu poniesionych wydatków, a także zwolnił go od opłaty uznając, iż nie byłby w stanie ich uiścić. Mając na uwadze powyższe i na podstawie powołanych przepisów Sąd orzekł jak w wyroku.