Sad powszechny, II W 486/15

(1)s. M. i E. ur. (...) w R. obwinionego o to, że:

1. w dniu 21.05.2015r. około godz. 21:00 w R. na ul. (...) kierując pojazdem marki F. (...) o nr rej. (...) w terenie zabudowanym przekroczył dozwoloną prędkość o 34 km/h tj. poruszał się z prędkością 84/50 km/h tj. o wykroczenie z art. 92a kw
2. w tym samym miejscu i czasie kierując pojazdem marki F. (...) o nr rej. (...) w celu uniknięcia kontroli, nie zastosował się do sygnałów nakazujących zatrzymanie pojazdu wydawane przez funkcjonariuszy Policji. tj. o wykroczenie z art. 92 § 2 kw
3. w tym samym miejscu i czasie kierując pojazdem marki F. (...) o nr rej. (...) wykonał nieprawidłowy manewr wyprzedzania innego samochodu osobowego w wyniku czego stworzył zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym dla funkcjonariusza Policji, który nadawał sygnały nakazujące zatrzymanie pojazdu; tj. o wykroczenie z art. 86 kw w zw. z art. 24 PoRD
4. w dniu 21.05.2015r. około godz. 21:05 w miejscowości K. na ul. (...) kierował pojazdem marki F. (...) o nr rej. (...) nie mając przy sobie wymaganego dokumentu tj. obowiązującego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej OC pojazdu tj. o wykroczenie z art. 95 kw
5. obwinionego S. T.

(1)uznaje za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów, szczegółowo opisanych w pkt od 1 do 4 części wstępnej wyroku, wyczerpujące znamiona wykroczeń z art. 92a kw, art. 92 § 2 kw, art. 86 § 1 kw w zw. z art. 24 PoRD oraz z art. 95 kw i za to na podstawie art. 92 § 2 kw przy zast. art. 9 § 2 kw w zw. art. 24 § 1 i 3 kw wymierza mu karę grzywny w wysokości 1.000 (jeden tysiąc) złotych;

1. na podstawie art. 86 § 3 kw w zw. z art. 29 § 1, 2 i 4 kw orzeka zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 1 (jednego) roku i zalicza na poczet orzeczonego zakazu okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 21.05.2015r.
2. na podstawie art. 118 § 1 kpw i art. 119 kpw oraz art. 627 kpk zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa koszty postępowania w kwocie 200 (dwieście) złotych. Sędzia: Sygn. akt II W 486/15 UZASADNIENIE W dniu 21.05.2015r w godzinach od 20.00 do 4.00 następnego dnia, służbę na terenie R. pełnił patrol KPP w składzie starszy sierżant S. M.

(1)i starszy sierżant W. M.

(1). Przed godz. 21.00 wyżej wymienieni funkcjonariusze ustawili radiowóz na ul. (...) , celem kontroli prędkości nadjeżdżających pojazdów oraz przeprowadzania rutynowych kontroli drogowych. Około godz. 21.00 od strony R. w kierunku K. jechał obwiniony S. T.

(1). Obwiniony kierował pojazdem marki F. (...) o nr rej (...) . Kiedy obwiniony znajdował się na wysokości ustawionego radiowozu, był w trakcie wykonywania manewru wyprzedzania innego pojazdu. Funkcjonariusz S. M. urządzeniem U. L. zmierzył jego prędkość, która wyniosła 84 km/h. Wówczas policjant ubrany w jaskrawożółtą kamizelkę, dał obwinionemu wyraźny sygnał do zatrzymania się. S. T.

(1)nie zatrzymał auta, a jego dalsza jazda spowodowała zagrożenie bezpieczeństwa, dla mierzącego prędkość funkcjonariusza, który był zmuszony do gwałtownego odskoczenia od krawędzi jezdni. Obwiniony manewru wyprzedzania dokonał w miejscu, gdzie obowiązywał znak poziomy – podwójna linia ciągła, dodatkowo przekroczył dozwoloną prędkość o 24 km/h. W związku z tym, iż obwiniony nie zatrzymał się do kontroli drogowej, policjanci podjęli za nim pościg i zatrzymali go na wysokości lokalu Z. I. (...) , gdzie dokonano przeszukania pojazdu oraz kontroli drogowej. Podczas w/w czynności ujawniono, iż obwiniony nie posiadał przy sobie wymaganego dokumentu, potwierdzającego zawarcie i opłacenie P. OC. Z uwagi na stan techniczny w/w pojazdu, zatrzymano dowód rejestracyjny oraz zatrzymano obwinionemu dokument prawa jazdy i poinformowano S. T.

(1)o skierowaniu sprawy na drogę postępowania sądowego. Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie zeznań świadków: S. M. (k. 9, 23 - 24), W. M. (k. 24), notatki urzędowej (k. 3 - 4), wniosku o zatrzymania prawa jazdy (k. 6), informacji z rejestru KPP w R. (k. 15); Obwiniony S. T.

(1)nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. W postępowaniu przygotowawczym obwiniony wyjaśnił, że w tym dniu kierował swoim samochodem i rzeczywiście dokonał manewru wyprzedzania, lecz dodał, że wyprzedził samochód, który zajechał mu drogę i wymusił pierwszeństwo przejazdu. Obwiniony podkreślił, że w trakcie manewru wyprzedzania i bezpośrednio po nim poruszał się z prędkością około 65 km/h. Obwiniony wyjaśnił, że jadąc dalej, w lusterku wstecznym zauważył radiowóz, który sygnałami świetlnymi nakazywał mu zatrzymanie pojazdu, co natychmiast uczynił. Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie: wyjaśnień obwinionego (k. 12 - 13); Sąd zważył co następuje: Postawa obwinionego S. T.

(1), który nie przyznał się do winy stanowi przyjętą przez niego linię obrony. Należy stwierdzić, iż wyjaśnienia obwinionego stoją w sprzeczności z zeznaniami funkcjonariuszy KPP w R. , a jego twierdzenia przedstawione w postępowaniu przygotowawczym nie zasługują na aprobatę Sądu. Bazę powyższych ustaleń stanowią przede wszystkim zeznania świadków S. M.

(1)i W. M.

(1). Świadek S. M.

(1)szczegółowo i precyzyjnie opisał przebieg zdarzenia zaistniałego w dniu 21.05.2015r na ul. (...) w R. . Świadek zeznał, że zmierzona prędkość pojazdu, którym kierował obwiniony wyniosła ponad 80 km/h. Świadek stwierdził, że był ubrany w odblaskową kamizelkę i latarką świecącą na czerwony kolor, dał sygnał obwinionemu do zatrzymania pojazdu, lecz obwiniony widząc go, zredukował bieg na niższy i przyspieszył. Świadek podał, że kiedy obwiniony przejeżdżał obok niego, czynił to w sposób brawurowy, dlatego był zmuszony do gwałtownego odskoczenia na pobocze – inaczej zostałby potrącony przez prowadzony przez S. T. samochód. Świadek dodał, że wraz z W. M. wsiedli do radiowozu i rozpoczęli pościg za obwinionym, którego zatrzymano nieopodal lokalu Z. I. . Świadek podkreślił, że obwiniony nie posiadał przy sobie polisy OC, natomiast samochód był pozbawiony tylnego zderzaka, dlatego dokonano zatrzymania dowodu rejestracyjnego i dokumentu prawa jazdy. Świadek W. M.

(1)potwierdził wersję zdarzenia przedstawioną przez S. M. . Świadek w swoich zeznaniach podkreślił, że obwiniony nie zachował szczególnej ostrożności i kiedy przejeżdżał obok próbującego go zatrzymać S. M. zmusił do odskoczenia od krawędzi jezdni. Zeznania wyżej wymienionych świadków zasługują na wiarę. Zeznania te są spójne, konsekwentne i układają się w logiczną całość. Sąd nie dał wiary zeznaniom świadków P. P. (k. 24), T. S. (k. 24), M. M. (k. 24), gdyż ich zeznania wskazują, że ich treść mogła zostać uzgodniona z obwinionym. Zeznania wyżej wymienionych świadków stanowią powielenie wyjaśnień obwinionego i nie znajdują odzwierciedlenia w zebranym w sprawie materiale dowodowym. S. T.

(1)został obwiniony o popełnienie czynów z art. 92a kw, art. 92 §2 kw, art. 86 §1 kw i art. 95 kw. Wykroczenie z art. 92a kw ma charakter formalny. Przedmiotem ochrony art. 92a kw zatem jest porządek i bezpieczeństwo ruchu drogowego. To, czy jest ono groźne tylko dla porządku ruchu, czy także dla jego bezpieczeństwa, zależne jest od zakresu tego przekroczenia i warunków ruchu. Może ono prowadzić do groźnych następstw, włącznie z wypadkiem drogowym. Nadmierna prędkość od wielu lat jest główną przyczyną wypadków w Polsce. Zachowanie sprawcze polega na niestosowaniu się do ograniczenia prędkości. Niestosowanie się polega na niepodporządkowaniu się ograniczeniom prędkości, w którego rezultacie dochodzi do przekroczenia jej dopuszczalnych granic. Ograniczenie prędkości może wynikać: z ustawy,ze znaku drogowego, z decyzji organu rejestrującego. Wykroczenie to może być popełnione w każdym miejscu, gdzie obowiązują przepisy prawa o ruchu drogowym lub znaki drogowe ograniczające prędkość, określone w rozporządzeniu o znakach i sygnałach drogowych. Prawo o ruchu drogowym obowiązuje w całej rozciągłości na drogach publicznych, w strefach zamieszkania oraz w strefach ruchu ( art. 1 ust. 1 pkt 1 p.r.d.), a w zakresie wynikającym ze znaków drogowych także w miejscach, gdzie odbywa się ruch drogowy. Sprawcą tego wykroczenia może być tylko osoba prowadząca pojazd. Jest to wykroczenie indywidualnie właściwe. Wykroczenie z art. 92 §2 kw polega na niestosowaniu się do sygnału osoby uprawnionej do kontroli ruchu drogowego, nakazującego zatrzymanie pojazdu. Znamieniem kwalifikującym jest zamiar sprawcy, który ma na celu uniknięcie kontroli. Dla bytu wykroczenia z art. 92 §2 kw istotne znaczenie ma prawidłowość podania sygnału do zatrzymania się. Podany sygnał musi być zrozumiały, jednoznaczny i dostrzegalny przez kierującego pojazdem oraz umożliwiający bezpieczne zatrzymanie w miejscu wskazanym przez zatrzymującego. Sprawcą wykroczenia z art. 92 §2 kw może być tylko prowadzący pojazd mechaniczny lub niemechaniczny. Wykroczenie to może być popełnione w zamiarze bezpośrednim zabarwionym, jest to bowiem wykroczenie kierunkowe. Celem niezatrzymania jest chęć uniknięcia kontroli. Sprawca musi sobie zdawać sprawę, że zatrzymującym jest osoba uprawniona do kontroli ruchu drogowego, i mieć świadomość, iż został podany sygnał do zatrzymania się, oraz działać w celu niepoddania się kontroli. Wykroczenie z art. 86 §1 kw polega na niezachowaniu należytej ostrożności i spowodowaniu zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego, co zagrożone jest karą grzywny. Dla odpowiedzialności z art. 86 §1 kw konieczne jest ustalenie, że sprawca nie zachował "należytej ostrożności", a więc takiej, jaka była wymagana w danej sytuacji. Każdy uczestnik ruchu drogowego jest obowiązany do zachowania ostrożności, czyli do postępowania uważnego, przezornego, stosowania się do sytuacji istniejącej na drodze (wyrok SN z dnia 29.04.2003r, sygn. akt III KK 61/03). Spowodowanie zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu oznacza takie zakłócenie w ruchu, które może doprowadzić do kolizji na drodze, czyli zagrożenia sytuacyjnego. Zgodnie z art. 3.1 ustawy z dnia 20.06.1997r Prawo o ruchu drogowym uczestnik ruchu i inna osoba znajdująca się na drodze są obowiązani zachować ostrożność albo gdy ustawa tego wymaga - szczególną ostrożność, unikać wszelkiego działania, które mogłoby spowodować zagrożenie bezpieczeństwa lub porządku ruchu drogowego, ruch ten utrudnić albo w związku z ruchem zakłócić spokój lub porządek publiczny oraz narazić kogokolwiek na szkodę. Przez działanie rozumie się również zaniechanie. W sytuacjach związanych z większym niż przeciętne niebezpieczeństwem prawo o ruchu drogowym wymaga zachowania szczególnej ostrożności. W myśl art. 2 pkt 22 wyżej cytowanej ustawy, szczególna ostrożność - to ostrożność polegająca na zwiększeniu uwagi i dostosowaniu zachowania uczestnika ruchu do warunków i sytuacji zmieniających się na drodze, w stopniu umożliwiającym odpowiednio szybkie reagowanie. Zachowanie szczególnej ostrożności jest wymagane w sytuacjach, które stwarzają lub mogą wywoływać większe niż przeciętne niebezpieczeństwo w ruchu. Jest ona w szczególności wymagana w sytuacji podejmowania wyprzedzania innych pojazdów. Obwiniony ewidentnie nie dopełnił powyższej zasady, dlatego doszło do wyżej opisanej sytuacji. Przedmiotem ochrony czynu opisanego w art. 95 kw jest bezpieczeństwo na drogach oraz pewność, że w ruchu uczestniczą osoby mające stosowne kwalifikacje. Wykroczenie to ma charakter formalny. Do jego znamion nie należy skutek, na przykład w postaci sprowadzenia niebezpieczeństwa dla życia czy spowodowania utrudnień na drodze. Wykroczenie to może zostać popełnione wyłącznie przez działanie. Wymagane dokumenty, które kierujący pojazdem jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu dla danego rodzaju pojazdu lub kierującego, określa prawo o ruchu drogowym w art. 38 . Są to: dokument stwierdzający uprawnienie do kierowania pojazdem, dokument stwierdzający dopuszczenie pojazdu do ruchu, dokument stwierdzający zawarcie umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu lub stwierdzający opłacenie składki tego ubezpieczenia, zaświadczenie, o którym mowa w art. 95a ust. 1 pkt 2 prawa o ruchu drogowym (wydane przez pracodawcę, potwierdzające zatrudnienie oraz spełnienie wymagań w zakresie badań lekarskich i psychologicznych, wydane przez dowódcę jednostki wojskowej, potwierdzające spełnienie wymagań w zakresie badań lekarskich oraz psychologicznych, wydane przez odpowiedni organ Policji, potwierdzające spełnienie wymagań w zakresie badań lekarskich oraz psychologicznych), inne dokumenty, jeżeli obowiązek taki wynika z odrębnej ustawy (np. z ustawy z 28 października 2002 r. o przewozie towarów niebezpiecznych, Dz. U. Nr 199, poz. 1671 z późn. zm.). Kierujący pojazdem nie ma obowiązku posiadać przy sobie dowodu osobistego lub innego dowodu tożsamości. Podmiotem tego wykroczenia może być każdy. Jest ono powszechne. Wykroczenie to można popełnić zarówno umyślnie, w obu postaciach zamiaru, jak i nieumyślnie. Zebrane w sprawie dowody wskazują, iż obwiniony swoim zachowaniem wyczerpał znamiona wyżej opisanych wykroczeń. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał obwinionego S. T.

(1)za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów i za to na podstawie art. 92 §2 kw w zw z art. 9 §2 kw i w zw z art. 24 §1 i 3 kw Sąd wymierzył mu karę grzywny w kwocie 1.000 złotych. Przy wymiarze kary Sąd wziął pod uwagę dyrektywy wymiaru kary z art. 33 kw. Obwiniony swoim zachowaniem polegającym na nieostrożnej jeździe ul. (...) w R. - spowodował realne zagrożenie w bezpieczeństwie ruchu drogowego. Ponadto obwiniony nieprawidłowo podjął manewr wyprzedzania, przekroczył dozwoloną prędkość oraz nie zatrzymał się do kontroli uprawnionego organu. Na niekorzyść obwinionego świadczy jego nieodpowiedzialne i nieprawidłowe zachowanie na drodze oraz znacz ilość popełnionych wykroczeń. Orzeczona wobec obwinionego kara odpowiada charakterowi popełnionego wykroczenia, okolicznościom zdarzenia. Sąd przy wymiarze kary grzywny wziął pod uwagę jego warunki majątkowe i możliwości zarobkowe. Obwiniony posiada stałe zatrudnienie, które z pewnością pozwoli mu na spłatę orzeczonej wobec niego kary grzywny. Sąd uznał, że kara grzywny wpłynie w sposób wychowawczy na obwinionego, ponadto spełni swoje zadanie w zakresie prewencji indywidualnej i generalnej oraz spowoduje, iż w przyszłości nie popełni on podobnego wykroczenia. Sąd na podstawie art. 86 §3 kw w zw z art. 29 §1, 2 i 4 kw orzekł wobec obwinionego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 1 roku. Uzasadniona jest bowiem eliminacja oskarżonego z uczestniczenia w ruchu lądowym jako kierowcy pojazdów mechanicznych, ponieważ swoim zachowaniem spowodował realne zagrożenie dla innych uczestników ruchu. W ocenie Sądu czas trwania tego środka karnego jest adekwatny do indywidualnych okoliczności leżących po stronie obwinionego i zapewni osiągnięcie celów w zakresie prewencji indywidualnej. O kosztach postępowania orzeczono z mocy art. 118 §1 kpw , art. 119 kpw w zw z art. 627 kpk , zasądzając od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe w kwocie 200 zł.