Sad powszechny, VII U 1247/15

Sygn. akt VII U 1247/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 30 marca 2016 roku Sąd Okręgowy w Lublinie VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący Sędzia S.O. Grażyna Cichosz Protokolant sekretarz sądowy Anna Łempicka po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2016 roku w Lublinie sprawy P. F. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w L. o prawo do emerytury na skutek odwołania P. F. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w L. z dnia 24 czerwca 2015 roku znak: (...) z dnia 13 lipca 2015 roku znak: (...) zmienia zaskarżone decyzje i ustala P. F. prawo do emerytury od dnia (...) roku. Sygn. akt VII U 1247/15 UZASADNIENIE Decyzją z dnia 24 czerwca 2015 roku Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w L. odmówił P. F. przyznania prawa do emerytury, gdyż wnioskodawca nie udokumentował 15-letniego stażu pracy w warunkach szczególnych oraz 25-letniego okresu składkowego i nieskładkowego. Decyzją z dnia 13 lipca 2015 roku organ rentowy ponownie odmówił wnioskodawcy prawa do emerytury z powodu nie udokumentowania stażu pracy w warunkach szczególnych w wymiarze 15 lat. Odwołanie od powyższych decyzji wniósł P. F. domagając się ich zmiany i przyznania prawa do emerytury. Wskazał, że pracował w warunkach szczególnych od dnia 1 grudnia 1979 roku do dnia 31 grudnia 1998 roku. Organ rentowy wniósł o oddalenie odwołania podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Sąd Okręgowy ustalił i zważył, co następuje: P. F. urodzony (...) w dniu (...) roku złożył wniosek o emeryturę. Nie jest członkiem otwartego funduszu emerytalnego. Przed organem rentowym ostatecznie udowodnił 25 lat okresów składkowych i nieskładkowych oraz uzupełniających (okoliczności bezsporne). Wnioskodawca w dniu 18 sierpnia 1975 roku został zatrudniony w (...) Zakładach (...) w M. na stanowisku elektromechanika urządzeń w Dziale (...) (k. 3,5 akt osobowych – k. 25). W okresie od dnia (...) roku odbywał zasadniczą służbę wojskową (k. 39ao). Od dnia 19 listopada 1977 roku zajmował stanowisko elektromechanika urządzeń chłodniczych . Na dzień 1 września 1978 roku jego stanowisko pracy określano jako elektryk (k. 6 ao). W dniu 30 lipca 1979 roku było to stanowisko technika elektryka (k. 7 ao). W okresie od dnia 4 października 1979 roku do dnia 23 listopada 1979 roku wnioskodawca był zatrudniony w Przedsiębiorstwie (...) na stanowisku elektromontera górniczych urządzeń elektrycznych (k. 12 ao). Od dnia 1 grudnia 1979 roku powrócił do pracy do Zakładów w M. na stanowisko elektromontera (k. 13 ao). Od 1 czerwca 1982 roku zajmował stanowisko elektromechanika (k. 18 ao). Od dnia 14 września 1998 roku było to stanowisko elektryka. Zajmował je w dniu 31 grudnia 1998 roku (k. 60 ao). Zakład zajmował się przetwórstwem owoców i warzyw. Znajdowało się w nim 6 działów produkcyjnych. Zadaniem wnioskodawcy było zabezpieczenie dostawy prądu dla tych działów. W głównej stacji zasilania znajdowały się urządzenia pod napięciem 6 kW. Wnioskodawca sprawdzał wszystkie te urządzenia. Robił to wspólnie z drugim pracownikiem z uwagi na obowiązujące przepisy bezpieczeństwa. Następnie wykonywał zlecenia z hal produkcyjnych lub samodzielnie sprawdzał czy silniki pracują prawidłowo. Dokonywał wymiany silników. Awarie zdarzały się często i z tego powodu w zakładzie było 5 stacji transformatorowych, aby móc wyłączyć jedynie część napięcia i nie wstrzymywać całej produkcji. Przez cały okres zatrudnienia zajmował się nadzorem nad urządzeniami elektroenergetycznymi pod wysokim napięciem. W angażach tego rodzaju stanowisko określano jako elektryk, elektromonter i elektromechanik. Co pół roku wykonywał konserwację głównej stacji zasilania wraz ze wszystkimi elektromonterami. Odbywało się to w niedzielę, trwało 8 godzin i wówczas zakład nie pracował. (zeznania wnioskodawcy – k. 19v-20, 36vzeznania W. G. – k. 35v-36, zeznania J. K. – k. 36-36v). Powyższy stan faktyczny ustalony został na podstawie powołanych dowodów. Akta osobowe wnioskodawcy z Zakładów w M. zostały wystawione przez pracodawcę i były autentyczne. Nie były kwestionowane przez strony. Sąd uznał je za wiarygodne w całości. Przesłuchani w sprawie świadkowie to osoby obce dla wnioskodawcy. W. G. był tam zatrudniony od 1971 roku do 2000 roku jako elektromonter. J. K. w latach 1958-1996 zajmował stanowisko elektryka dyżurnego. Świadkowie pracowali wspólnie z wnioskodawcą i mieli możliwość zaobserwowania wykonywanych przez niego obowiązków w trakcie pracy. Zeznawali logicznie, spontanicznie i szczerze. Niektórych szczegółów nie byli sobie w stanie przypomnieć jednak jest to zrozumiałe z uwagi na znaczny upływ czasu. Treść tych zeznań w powiązaniu z twierdzeniami wnioskodawcy oraz treścią akt osobowych wnioskodawcy pozwoliła na jednoznaczne ustalenie faktycznie wykonywanych przez wnioskodawcę czynności w trakcie całego okresu zatrudnienia. Świadkowie jednoznacznie wskazali, że wnioskodawca zajmował się bieżącym utrzymaniem maszyn pracujących w ruchu ciągłym pod napięciem oraz konserwacją sieci energetycznej w zakładzie pracującej pod bardzo wysokim napięciem. Pracodawca dla tego rodzaju pracy w angażach wskazywał stanowiska elektryka, elektromontera lub elektromechanika. Zeznania te były zgodne z twierdzeniami wnioskodawcy. Sąd uznał je za wiarygodne w całości. W ocenie Sądu Okręgowego zgromadzony materiał dowodowy pozwala na przyjęcie, że wnioskodawca wykonywał pracę w warunkach szczególnych stale i w pełnym wymiarze czasu pracy w okresie od dnia 1 grudnia 1979 roku do dnia 13 grudnia 1998 roku (łącznie 19 lat i miesiąc) wskazaną w wykazie A, dziale II. prace przy wytwarzaniu i przesyłaniu energii elektrycznej i cieplnej oraz przy montażu, remoncie i eksploatacji urządzeń elektroenergetycznych i cieplnych., załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz. U. Nr 8, poz. 43 ze zm.). Zgodnie z art. 184 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (tekst jednolity: Dz. U. z 2015 roku, poz. 748 ze zm.), mężczyznom urodzonym po dniu 31 grudnia 1948 roku przysługuje emerytura po osiągnięciu wieku przewidzianego w art. 32, 33, 39 i 40, jeżeli w dniu wejścia w życie ustawy osiągnęli okres zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wymaganym w przepisach dotychczasowych do nabycia prawa do emerytury w wieku niższym niż 65 lat - dla mężczyzn oraz okres składkowy i nieskładkowy, o którym mowa w art. 27. Emerytura taka przysługuje pod warunkiem nieprzystąpienia do otwartego funduszu emerytalnego albo złożenia wniosku o przekazanie środków zgromadzonych na rachunku w otwartym funduszu emerytalnym, za pośrednictwem Zakładu, na dochody budżetu państwa. Od 1 stycznia 2013 roku nie jest wymagane rozwiązanie stosunku pracy przez ubezpieczonego będącego pracownikiem. Według art. 32. ust. 2 za pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach uważa się pracowników zatrudnionych przy pracach o znacznej szkodliwości dla zdrowia oraz o znacznym stopniu uciążliwości lub wymagających wysokiej sprawności psychofizycznej ze względu na bezpieczeństwo własne lub otoczenia. Ustęp 4 stanowi natomiast, że wiek emerytalny, o którym mowa w ust. 1, rodzaje prac lub stanowisk oraz warunki, na podstawie, których osobom wymienionym w ust. 2 przysługuje prawo do emerytury, ustala się na podstawie przepisów dotychczasowych. Zgodnie z § 2 ust. 1 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku okresami pracy uzasadniającymi prawo do świadczeń na zasadach określonych w rozporządzeniu są okresy, w których praca w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze jest wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku pracy. Według § 3 cytowanego rozporządzenia za okres zatrudnienia wymagany do uzyskania emerytury, uważa się okres wynoszący 20 lat dla kobiet i 25 lat dla mężczyzn, liczony łącznie z okresami równorzędnymi i zaliczanymi do okresów zatrudnienia. Natomiast § 4 ust. 1 rozporządzenia stanowi, że pracownik, który wykonywał prace w szczególnych warunkach, wymienione w wykazie A, nabywa prawo do emerytury, jeżeli spełnia łącznie następujące warunki: 1) osiągnął wiek emerytalny wynoszący: 55 lat dla kobiet i 60 lat dla mężczyzn, 2) ma wymagany okres zatrudnienia, w tym, co najmniej 15 lat pracy w szczególnych warunkach. Jednocześnie przepis art. 1 § 2 rozporządzenia stanowi, że właściwi ministrowie, kierownicy urzędów centralnych oraz centralne związki spółdzielcze w porozumieniu z Ministrem Pracy, Płac i Spraw Socjalnych ustalają w podległych i nadzorowanych zakładach pracy stanowiska pracy, na których są wykonywane prace w szczególnych warunkach, wymienione w wykazach A i B. Jak wynika z ustalonego stanu faktycznego wnioskodawca udowodnił staż pracy w warunkach szczególnych w wymiarze ponad 15 lat – 19 lat i miesiąc. Tym samym spełnia wszystkie z wymaganych przesłanek do nabycia prawa do emerytury w obniżonym wieku. Zaskarżoną decyzję należało zatem zmienić i ustalić P. F. prawo do emerytury od dnia (...) roku tj. od dnia ukończenia 60 roku życia. Ubocznie należy wskazać, że pracujący na takim samym jak wnioskodawca stanowisku W. G. otrzymał z tytułu tej pracy wcześniejszą emeryturę ( zeznania świadka k.35). W tym stanie rzeczy, na podstawie powołanych przepisów oraz art. 477 14 § 2 k.p.c. Sąd Okręgowy orzekł jak w wyroku.