, zakreślając kognicję sądu wieczystoksięgowego, nakazuje badanie treści i formy wniosku, dołączonych do niego dokumentów oraz treści księgi wieczystej. W praktyce oznacza to sprawdzenie, czy wniosek został złożony przez osobę legitymowaną do jego wniesienia, czy okoliczności w nim przytoczone mogą być podstawą dokonania żądanego wpisu oraz czy odpowiada on wymaganiom formalnym. Przepis ten określa jednocześnie zakres rozważań sądu odwoławczego, przy rozpoznawaniu apelacji. Stanowisko to jest ugruntowane w licznych orzeczeniach Sądu Najwyższego (m. in. postanowienia z dni: 04 grudnia 2008 r., I CSK 207/08, Lex 560501; 16 stycznia 2009 r., III CSK 239/08, Lex 523685; 17 stycznia 2013 r., III CSK 81/12, Lex 1288672). Kontrola zaskarżonego orzeczenia (wpisu lub jego odmowy), dokonywana przez sąd drugiej instancji na skutek wniesionej apelacji, powinna być zatem ograniczona tylko do tego, czy w świetle dokumentów załączonych do wniosku i którymi dysponował sąd pierwszej instancji, była podstawa do dokonania bądź odmowy wpisu, zgodnie z wnioskiem o wpis (postanowienie SN z dnia 31 stycznia 2014 r., II CSK 225/13, Lex 1460722). Sąd Okręgowy podziela zapatrywania Sądu I instancji, stwierdzając, że treść księgi wieczystej oraz załączone do wniosku dokumenty nie pozwalają na ujawnienie M. J. i A. J. w dziale II księgi wieczystej Kw. (...) , w miejsce prawomocnie wpisanego W. W. . Dokonanie wpisu na rzecz wnioskodawców stanowiłoby naruszenie przepisów prawa, w tym art. 34 ustawy z dnia 06 lipca 1982 roku o księgach wieczystych i hipotece (j.t. Dz. U. z 2013 roku, poz. 707 ze zm., dalej: u.k.w.h.), który stanowi, że wpis może nastąpić, gdy osoba, której prawo ma być wpisem dotknięte, jest lub zostaje jednocześnie wpisana do księgi wieczystej jako uprawniona. Jednakże do ujawnienia właściciela wystarcza, aby następstwo prawne po osobie wpisanej jako właściciel zostało wykazane odpowiednimi dokumentami, które należy dołączyć do wniosku, jako podstawę wpisu w księdze wieczystej ( art. 626 2 § 3 k.p.c. ). Wykazanie takiego następstwa prawnego podlega badaniu przez sąd wieczystoksięgowy, jako przesłanka dopuszczalności wpisu. Zatem osoba ubiegająca się o wpis do księgi wieczystej musi albo wykazać wprost, że jest następcą prawnym osoby aktualnie wpisanej, albo przedstawić i wykazać ciąg następstw prawnych po niej. Dowody przejścia, ustanowienia, zmiany lub wygaśnięcia prawa, które ma być wpisane, powinny zatem pochodzić od lub dotyczyć takiej osoby i mieć formę dokumentu (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 07 marca 2013 r., IV CSK 415/12, Lex 1318443). Powyższe prowadzi do przekonania, iż Sąd Rejonowy trafnie uznał, że wnioskodawcy nie przedłożyli dokumentu, który uzasadniałby dokonanie żądanego wpisu. Argumenty powołane w apelacji nie mogą powodować otwarcia drogi do kontroli merytorycznej orzeczeń sądowych, a do takich należy m.in. wpis w postępowaniu wieczystoksięgowym ( art.
). W rozpoznawanej sprawie podstawę wpisu na rzecz W. W. , w dziale II księgi Kw. (...) , stanowiło prawomocne postanowienie w przedmiocie przysądzenia własności, które zgodnie z art. 999 § 1 zd. 1 k.p.c. wywołało skutki w sferze prawa procesowego i prawa materialnego. W pierwszym przypadku spowodowało powstanie tytułu do ujawnienia prawa własności w księdze wieczystej, na rzecz nabywcy nieruchomości, a w drugim - doprowadziło do przeniesienia własności nieruchomości na tegoż nabywcę. Rozpoznając wniosek o wpis własności Sąd Rejonowy, jak również Sąd Okręgowy w postępowaniu apelacyjnym (ze względu na uprzednio przedstawione motywy), nie są uprawnione do merytorycznej oceny takiego postanowienia o przysądzeniu własności (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 09 września 2001 r., II CKN 181/99, Lex 294023). Kwestia umorzenia postępowania egzekucyjnego, nie wywołuje jakichkolwiek następstw w sferze postępowania wieczystoksięgowego, wywołanego wnioskiem o dokonanie zmiany właściciela nieruchomości, jak również nie prowadzi do wykreślenia nabywcy jako właściciela nieruchomości i przywrócenia wpisu (ponownego wpisania) na rzecz uprzednich właścicieli. W tym miejscu wymaga wyraźnego stwierdzenia, że w przypadku zaistnienia sporu o własność nieruchomości, właściwym sposobem do doprowadzenia stanu prawnego ujawnionego w księdze wieczystej do zgodności z rzeczywistym stanem prawnym jest tryb unormowany w art. 10 u.k.w.h. Postępowanie wieczystoksięgowe nie może bowiem służyć do rozstrzygania jakichkolwiek sporów o prawo, ani w charakterze przesłanki rozstrzygnięcia, ani samego rozstrzygnięcia, gdyż właściwa do tego jest droga procesu (postanowienia Sądu Najwyższego z dni: 27 lipca 2010 r., II CSK 122/10, Lex 607251, 18 lutego 2010 r., II CSK 406/09, Lex 590207). Mając powyższe na uwadze oraz po dokonaniu obligatoryjnej analizy, wynikającej z art.
, Sąd Odwoławczy doszedł do przekonania, że M. J. i A. J. nie mogli skutecznie domagać się wnioskowanego wpisu współwłasności, wobec braku podstaw do jego dokonania. Z tego względu oddalił ich apelację i orzekł jak w sentencji na podstawie art. 385 k.p.c. w związku z art. 13 § 2 k.p.c. Anna Wrembel - Woźniak Małgorzata Truskolaska - Żuczek Beata Błaszczyk
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.