Sad powszechny, XI GC 1317/14

(1)po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2016 r. w Szczecinie sprawy z powództwa A. N. przeciwko (...) spółce akcyjnej w S. - o zapłatę I. zasądza od pozwanej (...) spółki akcyjnej w S. na rzecz powoda A. N. kwotę 3031,95 zł (trzy tysiące trzydzieści jeden zł dziewięćdziesiąt pięć

1. gr)wraz z odsetkami ustawowymi (określanymi od 1 stycznia 2016 r. jako odsetki ustawowe za opóźnienie) od kwot: - 2724,45 zł od dnia 12 stycznia 2013 r. do dnia zapłaty, - 307,50 zł od dnia 23 stycznia 2014 r. do dnia zapłaty; II. oddala powództwo w pozostałym zakresie; III. zasądza od pozwanej na rzecz powoda kwotę 1531,00 zł (jeden tysiąc pięćset trzydzieści jeden zł zero
2. gr)tytułem zwrotu kosztów procesu. Sygn. akt XI GC 1317/14 UZASADNIENIE Sprawa rozpoznawana była w postępowaniu „zwykłym” Dnia 8 grudnia 2014 roku powód A. N. wniósł przeciwko pozwanej (...) spółce akcyjnej w S. pozew o zapłatę kwoty 3196,70 złotych wraz z ustawowymi odsetkami liczonymi od kwoty 2889,20 złotych od dnia 12 stycznia 2013 roku do dnia zapłaty oraz od kwoty 307,50 złotych od dnia 23 stycznia 2014 roku do dnia zapłaty, a także złożył wniosek o zasądzenie kosztów procesu wg norm przepisanych. W uzasadnieniu wskazał, że motocykl należący do S. M.

(1)uległ uszkodzeniu w skutek zdarzenia za które odpowiedzialność ponosi pozwana. Pozwana uznała swoją odpowiedzialność i przyznała powodowi kwotę 6673,45 złotych tytułem odszkodowania. Poszkodowany zlecił wykonanie prywatnej opinii rzeczoznawcy celem ustalenia wysokości powstałej szkody. Rzeczoznawca majątkowy wykonał opinię i ustalił koszt naprawy pojazdu na kwotę 9562,65 złotych. Koszt sporządzenia opinii wyniósł 307,50 złotych. Pozwana odmówiła dopłaty do uprzednio przyznanej kwoty odszkodowania. Poszkodowany naprawił motor w zakresie i wysokości wskazanej w opinii rzeczoznawcy i z tego tytułu została wystawiona mu faktura na kwotę 9562,65 złotych, która została zapłacona do wysokości wypłaconego odszkodowania. Dnia 9 września 2013 roku poszkodowany przelał na powoda wierzytelność z tytułu odszkodowania przysługującego mu wobec pozwanej. W odpowiedzi na pozew pozwana wniosła o oddalenie powództwa i zasądzenie od powoda na rzecz pozwanej kosztów procesu wg norm przepisanych. Na wstępie pozwana zgłosiła zarzut niewłaściwości Sądu i wniosła o przekazanie sprawy do Sądu właściwego miejscowo dla pozwanej, to jest Sądu Rejonowego w Gdyni. W dalszej części uzasadnienia, pozwana wskazała, że zleciła sporządzenie kalkulacji naprawczej z której wynika, iż poniesiona szkoda przedstawia wartość 6673,45 złotych i taka też kwota została przyznana stronie powodowej. W replice powód podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Sąd zważył, co następuje. Dnia 23 listopada 2012 roku, wskutek zdarzenia drogowego, uszkodzeniu uległ motocykl K. o numerze rejestracyjnym (...) należący do S. M.

(1). Sprawca zdarzenia był ubezpieczony od odpowiedzialności cywilnej u pozwanej. Szkoda była częściowa. Wykonano oględziny, w ich protokole oraz kalkulacji naprawy wykonanej przez pozwaną nie ujęto pozycji osłona termiczna kod (...) , nie zgłoszono też konieczności wykonania dodatkowych oględzin w tym zakresie. Pozwana uznała swoją odpowiedzialność i wypłaciła poszkodowanemu kwotę 6 673,45 złotych tytułem odszkodowania. Skala uszkodzeń implikowała koniecznością wyłączenia pojazdu z ruchu i przeprowadzenia naprawy. Niesporne, a nadto dowód: -zeznania S. M.

(2), k.66; -akta szkody na płycie CD – k. 50 -opinia biegłego z załącznikami, k. 76-85 Poszkodowany zlecił wykonanie prywatnej opinii rzeczoznawcy techniki samochodowej celem ustalenia wysokości powstałej szkody. Dnia 27 czerwca 2013 roku na zlecenie poszkodowanego sporządzono kalkulację naprawy nr (...) zgodnie z którą wysokość powstałej szkody określono na kwotę 9562,65 złotych. Pod pozycją „części zamienne” uwzględniono osłonę termiczną, kod (...) , za cenę 122 złotych. Za sporządzenie kalkulacji została wystawiona faktura VAT nr (...) na kwotę 307,50 złotych. Dowód: -kalkulacja nr (...) , k. 19-21; - faktura VAT nr (...) , k.

1. Dnia 18 grudnia 2013 roku poszkodowany wezwał pozwaną do zapłaty kwoty 3 196,70 złotych wraz z ustawowymi odsetkami liczonymi od dnia 12 grudnia 2012 roku do dnia zapłaty tytułem dopłaty do uprzednio przyznanej kwoty odszkodowania, powiększonej o koszt wykonania prywatnej ekspertyzy. Pismem z dnia 7 stycznia 2014 roku pozwana podtrzymała swoje wcześniejsze stanowisko. Dowód: -wydruk wiadomości elektronicznej powoda, k. 13-15; -pismo pozwanej, k.
2. Poszkodowany naprawił uszkodzony motor w zakładzie naprawczym powoda. Z tego tytułu powód wystawił mu fakturę na kwotę 9562,65 złotych. Dnia 28 marca 2014 roku powód zawarł z poszkodowanym umowę, zgodnie z którą cedent (poszkodowany) przelał na cesjonariusza (powoda) wierzytelność przysługującą mu w związku z przedmiotową szkodą komunikacyjną celem zaspokojenia wszelkich wierzytelności cesjonariusza . Niesporne, a nadto dowód: --zeznania S. M.

(2), k.66; umowa cesji wierzytelności, k. 10-11. Uzasadniony koszt naprawy motocyklu w celu naprawienia szkody wyniósł 9397,90 złotych, a jego poniesienie było niezbędne do przywrócenia pojazdu do poprzedniego stanu. Dowód: -opinia biegłego z załącznikami, k. 76-85 Sąd zważył, co następuje: Powództwo jest uzasadnione w przeważającej części. Podstawę prawną żądania pozwu stanowił art. 822 § 1 i 2 k.c. , zgodnie z którym przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej zakład ubezpieczeń zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, względem których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający albo osoba, na której rzecz została zawarta umowa ubezpieczenia. Umowa ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej obejmuje szkody, o których mowa w §1 , będące następstwem przewidzianego w umowie wypadku, który miał miejsce w okresie ubezpieczenia. Odpowiedzialność pozwanego towarzystwa ubezpieczeń wynikała również z art. 35 ustawy z dnia 22 maja 2003 roku o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych , zgodnie z którym, ubezpieczeniem OC posiadaczy pojazdów mechanicznych jest objęta odpowiedzialność cywilna każdej osoby, która kierując pojazdem mechanicznym w okresie trwania odpowiedzialności ubezpieczeniowej, wyrządziła szkodę w związku z ruchem tego pojazdu. Obowiązkiem odszkodowawczym ubezpieczyciela wobec poszkodowanego są objęte wszelkie postaci szkody wyrządzone tej osobie, a więc zarówno szkody na osobie, jak i szkody na mieniu, co wynika z art. 34 ust. 1 powołanej ustawy. W niniejszej sprawie bezspornym jest, iż pojazd sprawcy wypadku, w którym doszło do uszkodzenia pojazdu ubezpieczony był od odpowiedzialności cywilnej u pozwanej. Również bezsporne jest zawarcie przez powoda umowy o naprawę pojazdu oraz umowy cesji , a także fakt wypłaty części odszkodowania. Spór sprowadza się więc do wyceny kosztów naprawy pojazdu po wypadku. W niniejszej sprawie w zamian za naprawę pojazdu powód nabył względem ubezpieczyciela roszczenie o odszkodowanie. Taka forma rozliczenia wynika z treści umowy cesji jak również z wyjaśnień poszkodowanego. Świadczeniem wzajemnym strony poszkodowanej w niniejszej sprawie nie było świadczenie pieniężne, lecz przeniesienie wierzytelności. Zawarcie tego typu umowy nie budzi wątpliwości w płaszczyźnie normy art. 353 1 k.p.c. Umowa taka spotykana jest często w praktyce tzw. likwidacji szkód komunikacyjnych. Zaletą tego rodzaju rozliczenia (określanego często w praktyce jako „bezgotówkowa likwidacja szkody") jest atrakcyjna dla poszkodowanego forma, która ogranicza ryzyko uzyskania odszkodowania nie pokrywającego w całości poniesionych kosztów. Przy przyjęciu modelu rozliczeń stosowanego przez powoda polegającego na kumulowaniu w jego osobie zarówno podmiotu uprawnionego do otrzymania odszkodowania (w następstwie nabycia roszczeń z tego tytułu od poszkodowanego) oraz naprawiającego pojazd na rzecz poszkodowanego (a zatem kształtującego poprzez swoją usługę - jej zakres i standard), dla wykazania wysokości roszczenie odszkodowawczego przysługującego powodowi względem pozwanego po usunięciu szkody nieodzowne było przedstawienie dowodu z opinii biegłego. W niniejszej sprawie taka opinia biegłego M. M.

(2)została sporządzona. Dowód z opinii biegłego stosownie do utrwalonych w nauce i orzecznictwie poglądów, ze względu na swoją specyfikę może być oceniany przez sąd jedynie w płaszczyźnie poprawności logicznej, zgodności z zasadami doświadczenia życiowego i wiedzy powszechnej (por. Wyrok SN z dnia 7 kwietnia 2004r, sygn.akt II CK 572/04, Lex nr 151656). Sąd może oceniać opinię biegłego pod względem fachowości, rzetelności czy logiczności. Może pomijać pomyłki czy błędy rachunkowe. Nie może jednak nie podzielać poglądów biegłego, czy w ich miejsce wyprowadzać własne stwierdzenia (por. wyrok SN z dnia 19 grudnia 1990r sygn. akt I PR 148/90 opubl. Lex nr 5319, OSP 1991/11/300, wyrok SN z dnia 13 października 1987 r., II URN 228/87 opubl. PiZS 1988, nr 7, poz. 62, Komentarz do art.278 kodeksu postępowania cywilnego, [w:] Bodio J., Demendecki T., Jakubecki A., Marcewicz O., Telenga P., Wójcik M.P., Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz, Oficyna, 2008, wyd. III.). Biegły sporządzający opinię jest stałym i długoletnim biegłym sądowym. Nie ma podstaw do podważania jego kwalifikacji, wyjaśnień i metodyki opartych na wiedzy i doświadczeniu. W ocenie Sądu biegły sporządził prawidłową opinię uwzględniając zgromadzony w aktach materiał. Biegły ustalił koszty naprawy po przedmiotowym zdarzeniu na 9397,90zł. Obie strony nie zgłosiły zarzutów do opinii. Strona powodowa złożyła jedynie pismo, w którym wskazała, że różnica między kwotę dochodzoną przez powoda, a wyliczoną przez biegłego wynika z nieuwzględnienia kosztów wymiany osłony termicznej, których to kosztów pozwana nie kwestionowała. Zgodnie z opinią biegłego część ta nie została ujęta w protokole oględzin ani nie udokumentowano jej fotograficznie. Nie jest też tak, że pozwana wymiany tej osłony nie kwestionowała. W sporządzonej przez nią kalkulacji, w oparciu o którą przedstawiła swoje stanowisko wymiana osłony nie została uwzględniona. Przyjąć więc należy, że powód nie wykazał, aby fakt wymiany osłony termicznej pozostawał w związku z wypadkiem, a tym samym brak jest podstaw do uwzględnienia kosztów z tym związanych. Prawidłowe koszty naprawy to kwota 9397,90zł brutto ustalona przez biegłego. W ocenie Sądu zasadnym jest zwrot kosztów kalkulacji naprawy zgłoszony przez powoda. W celu ustalenia choćby szacunkowej wartości kosztów naprawy, która pozwoliłaby ocenić wysokość odszkodowania, a później ewentualnie zakres żądania w postępowaniu sądowym niezbędne było skorzystanie przez poszkodowanego z fachowej pomocy. Podane koszty kalkulacji naprawy nie są zawyżone. Są one m.in. zdecydowanie niższe niż koszty biegłych sądowych. Rozliczenie w kwocie brutto nie jest sporne m.in. pozwana sama wypłaciła odszkodowanie w takiej kwocie. W związku z czym powództwo jest uzasadnione, co do kwoty 3031,95zł (9397,90zł+307,50zł – 6673,45zł). Odsetki przyznano na podstawie 817 k.c. zgodnie z żądaniem pozwu . Żądanie w zakresie odsetek, nie było kwestionowane i nie narusza obowiązujących przepisów . Istotne elementy materiału dowodowego omówione zostały we wcześniejszej fazie uzasadnienia. Dla porządku wskazać należy, że Sąd dokonał ustaleń w oparciu o częściowo niesporne twierdzenia stron, dowody z dokumentów, z opinii biegłego i dowód z zeznań świadka . Autentyczność i treść dokumentów nie była kwestionowana, strony wyprowadzały z nich jedynie częściowo odmienne wnioski. Zeznania świadka, co do zasady korespondują z pozostałym materiałem dowodowym . Sąd rozstrzyga o kosztach w każdym orzeczeniu kończącym sprawę w instancji ( art. 108 § 1 k.p.c. ). Podstawę rozstrzygnięcia o kosztach stanowi art. 100 zd.1 k.p.c. stosownie do którego w razie częściowego uwzględnienia żądań koszty będą stosunkowo rozdzielone. Powód wygrał w 94% i poniósł następujące koszty: opłatę od pozwu w kwocie 160zł, opłatę skarbową od pełnomocnictwa w kwocie 17zł, zaliczkę na wynagrodzenie biegłego 892,89zł oraz koszt wynagrodzenia pełnomocnika 600zł. Wysokość kosztów wynagrodzenia pełnomocnika ustalono w wysokości stawki minimalnej tj. w kwocie 600zł na podstawie §6 pkt3 w zw. z §2 w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1348 ze zm.) . Ogółem powód poniósł koszty podlegające rozliczeniu w kwocie 1669zł. Pozwana powinna zwrócić 94% kosztów celowych poniesionych w celu dochodzenia należności, czyli kwotę 1568zł. Na uwzględnione do rozliczenia po stronie pozwanej koszty procesu składają się koszt zastępstwa procesowego w kwocie 600zł, który określono na podstawie §2 w zw. z § 6 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1349 ze zm.) oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17zł . Pozwana wygrała w 6%. Powód powinien jej więc zwrócić 6% poniesionych kosztów tj. kwotę 37zł. Po zróżnicowaniu otrzymujemy kwotę 1531zł tj. kwotę jaką zobowiązana jest uiścić pozwana. Mając na uwadze powyższe rozstrzygnięto jak w punkcie III sentencji. ZARZĄDZENIE 1. (...) 2. (...) - (...) - (...) 3. (...)