Sad powszechny, VII Ka 46/16

Sygn. akt VII Ka 46/16 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 15 marca 2016 r. Sąd Okręgowy w Olsztynie w VII Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący: SSO Dariusz Firkowski Protokolant: st. sekr. sądowy Katarzyna Filipiak przy udziale oskarżyciela publicznego kom. Michała Rolikowskiego po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2016 r. sprawy E. M. , córki C. i G. z domu N. , ur. (...) w N. obwinionej o wykroczenie z art. 107 kw na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę obwinionej od wyroku Sądu Rejonowego w Nidzicy z dnia 6 listopada 2015 r. sygn. akt II W 56/15 I zaskarżony wyrok uchyla i sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Nidzicy przekazuje, II zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adwokat S. S. kwotę 420 ( czterysta dwadzieścia ) zł tytułem opłaty za obronę z urzędu obwinionej E. M. wykonywanej w postępowaniu odwoławczym oraz kwotę 96,60 (dziewięćdziesiąt sześć złotych i sześćdziesiąt groszy ) zł tytułem podatku od towarów i usług od tej opłaty. Sygn. akt VII Ka 46/16 UZASADNIENIE E. M. została obwiniona o to, że w okresie od września 2014 roku do 2 kwietnia 2015 roku w N. na ulicy (...) poprzez ciągłe, bez powodu celowe ubliżanie, demonstracyjne zwracanie złośliwych uwag, publiczne zachodzenie drogi niepokoiła W. S. , tj. o wykroczenie z art. 107 kw Sąd Rejonowy w Nidzicy wyrokiem z dnia 6 listopada 2015 r. sygn. akt II W 56/15 obwinioną E. M. uznał za winną tego, że w okresie od września 2014 roku do dnia 02 kwietnia 2015 r. w N. , woj. (...) w celu dokuczenia małoletniemu W. S. , złośliwie niepokoiła go poprzez bezpodstawne i demonstracyjne wykrzykiwanie uwag, zaczepianie i krzyczenie bez powodu na pokrzywdzonego oraz publiczne zachodzenie mu drogi, to jest popełnienia wykroczenia z art. 107 kw i za to wymierzył jej na podstawie art. 107 kw karę grzywny w wysokości 300 (trzysta) złotych. Powyższy wyrok zaskarżyła obrońca obwinionej w całości i zarzuciła mu naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 107 kw polegające na jego błędnym zastosowaniu w sytuacji gdy działanie przypisane obwinionej nie wyczerpywało znamion tego wykroczenia. Wskazując powyższy zarzut na podstawie art. 109 § 2 k.p.w. w zw. z art. 427 § 1 i art. 437 § 1 i 2 k.p.k. wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie obwinionej od popełnienia zarzucanego jej wykroczenia. Sąd Okręgowy zważył co następuje: Nie przesądzając ostatecznego rozstrzygnięcia w sprawie podnieść należy, że apelacja jest o tyle zasadna o ile z jej treści a przede wszystkim z analizy akt spawy wynika potrzeba uchylenia wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Przede wszystkim konieczne jest wnikliwe i precyzyjne przesłuchanie pokrzywdzonego W. S. . Zwrócić bowiem uwagę należy, że małoletni pokrzywdzony w toku postępowania wyjaśniającego był jedynie rozpytany przez funkcjonariusza policji w obecności pedagoga szkolnego- k.7. Wymieniony w tamtym czasie miał około 12 lat i wydaje się, że nie ma przeszkód aby składał on zeznania przed Sądem, przy czym celowe jest aby odbyło to się w obecności psychologa. Czynność ta ma o tyle znaczenie o ile zwróci się uwagę na pewną opozycje w twierdzeniach matki pokrzywdzonego w stosunku relacji wynikającej z treści k.7. Tym samym dla pełnego i wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy w kontekście stawianego obwinionej zarzutu niezbędne jest odebranie od W. S. zeznań. Ponadto celowe wydaje się przesłuchanie co do czynności rozpytania pedagoga K. S. , który był wówczas obecny oraz policjanta J. K. , który czynność przeprowadzał. Odnosząc się natomiast co zarzutu obrazy prawa materialnego wyrażonego w apelacji, to nie wydaje się on zasadny. Sąd I instancji był nie tylko uprawniony ale i zobowiązany do zmiany opisu czynu poprzez wskazanie niezbędnych jego znamion a powołane orzeczenia Sądu Najwyższego nie podważają powyższego poglądu. Wskazać bowiem należy, że te judykaty dotyczą sytuacji gdy właśnie opis zarzutu z wniosku o ukaranie nie został poprawiony przez dodanie sformułowania „działania w celu dokuczenia” a taka sytuacja w niniejszym postępowaniu nie zachodzi Powyższe okoliczności nakazywały zatem uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania- art.437§2 kpk , art.438pkt.2-3 kpk . Przy ponownym rozpoznaniu postępowanie winno być przeprowadzone z uwzględnieniem poczynionych uwag co winno pozwolić na trafne określenie kwestii odpowiedzialności E. M. za zarzucany jej czyn. Sąd I instancji winien przy tym ponowić dotychczas przeprowadzone dowody, uzupełnić je w wyżej wskazanym zakresie oraz ewentualnie również poprzez dowody dodatkowo wskazane przez strony postępowania.