Sad powszechny, XI W 3504/15

Sygn. akt XI W 3504/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 17 grudnia 2015 roku Sąd Rejonowy dla Warszawy – Śródmieścia w Warszawie XI Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSR Agnieszka Bazyluk Protokolant: Anna Urbańska w obecności oskarżyciela --------------------------------------------------------------- po rozpoznaniu w dniach 19 października i 17 grudnia 2015 roku w W. sprawy M. W. syna L. i B. urodzonego dnia (...) w W. obwinionego o to, że: w dniu 14 lipca 2014 roku około godziny 02:00 w W. na Pl. (...) zanieczyścił miejsce publiczne poprzez oddanie moczu na trawnik, to jest za wykroczenie z art. 145 KW, orzeka I obwinionego M. W. uznaje za winnego tego, że w dniu 14 lipca 2014 roku około godziny 02:00 w W. na Pl. (...) publicznie dopuścił się nieobyczajnego wybryku oraz zanieczyścił miejsce dostępne dla publiczności poprzez oddanie moczu na trawnik, który to czyn wypełnia znamiona wykroczeń z art. 140 kw oraz art. 145 kw i za to na podstawie art. 140 kw w zw. z art. 9§1kw w zw. z art. 24 § 1 i 3 kw wymierza obwinionemu karę grzywny w wysokości 300 (trzysta) złotych; II na podstawie art. 627 kpk w związku z art. 119 kpw, art. 118 § 1 kpw zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 100 (sto) złotych tytułem zryczałtowanych wydatków postępowania oraz kwotę 30 (trzydzieści) złotych tytułem opłaty; Sygn. akt XI W 3504/15 UZASADNIENIE Na podstawie całokształtu okoliczności ujawnionych w toku rozprawy Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 14 lipca 2014 roku o godz. 02:00 patrol zmotoryzowany w składzie: st. Sierż. Ł. T. i sierż. Sztab. M. S. , przejeżdżając ul. (...) , dostrzegł mężczyznę z opuszczonymi spodniami, który oddawał mocz. W związku z tym funkcjonariusze podjęli interwencję. Mężczyzna oddawał mocz naprzeciw Grobu Nieznanego Żołnierza oraz znajdował się pod wpływem alkoholu. Wylegitymowanym okazał się być M. W. . Tożsamość mężczyzny ustalono na podstawie legitymacji studenckiej oraz w systemie CEL. W/w nie przyjął nałożonego mandatu karnego przejawiając w stosunku do funkcjonariuszy Policji lekceważące zachowanie. Powyższy stan faktyczny ustalono w oparciu o następujące dowody: - notatka urzędowa (k. 1) - kserokopia notatnika służbowego (k. 5-8) - zeznania świadka Ł. T. (k. 3, 50) Obwiniony nie przyznał się do zarzuconego mu czynu, podtrzymał wyjaśnienia złozone w toku czynności wyjaśniających. Wskazał, że dowód osobisty, karta bankomatowa, karta kredytowa oraz prawo jazdy zostały przez niego zgubione. Nie był w stanie podać konkretnej daty zagubienia dokumentów. Podniósł, iż mogło do tego dość w dniu 13 lipca 2014 roku. Obwiniony wyjaśnił dalej, że zarówno w dniu 13 lipca 2014 roku jak i 14 lipca 2014 roku nie znajdował się na ul. (...) . Stwierdził, iż w tych dniach przebywał u znajomego J. C. zamieszkałego przy ul. (...) w W. w związku z meczem Mistrzostw Świata w piłce nożnej. Relacja obwinionego wskazuje, iż przebywał u w/w do godz. 1:00, po czym udał się do domu. Nie pamiętał, czy posługiwał się dowodem osobistym czy legitymacją studencką. Sąd zważył, co następuje: Sąd dał wiarę wyjaśnieniom obwinionego jedynie w tej części, w której stwierdza on zgubienie dokumentu w postaci dowodu osobistego. Fakt ten, co prawda został uprawdopodobniony pismem Urzędu Miasta w Z. , jednak w świetle zgromadzonego materiału dowodowego, nie ma on znaczenia dla prawno-karnej oceny zachowania obwinionego. Tożsamość obwinionego stwierdzona została na podstawie legitymacji studenckiej przez funkcjonariusza Policji. Obwiniony kwestionował również fakt przebywania w dniu 14 lipca 2014r. o godz. 2:00 na Placu (...) . Poza wyjaśnieniami samego obwinionego, wersji tej nie potwierdza zebrany materiał dowodowy. Zeznania złożone przez świadka Ł. T. , notatka urzędowa oraz kserokopie notatników służbowych potwierdzają podjęcie interwencji wobec obwinionego na ul. (...) oraz wylegitymowania w/w. W oparciu o tę czynność funkcjonariusz Policji ustalił tożsamość obwinionego. Wizerunek z legitymacji studenckiej pokrywał się z wizerunkiem obwinionego. Zatem wyjaśnienia obwinionego Sąd uznał za przyjętą przez obwinionego linię obrony. Sąd uznał zeznania świadka Ł. T. za w pełni wiarygodne. Zaznaczyć należy, iż świadek był funkcjonariuszem Policji interweniującym wobec obwinionego. Relacja świadka w zasadniczej części opisuje zdarzenie z dnia 14 lipca 2014r. oraz koresponduje z pozostałym zgromadzonym materiałem dowodowym. Funkcjonariusz w sposób spójny zrelacjonował zdarzenie z udziałem obwinionego. Sąd nie znalazł podstaw do kwestionowania wartości dowodowej zeznań świadka. Wobec niezakwestionowania dowodów ujawnionych na rozprawie w trybie art. 76 § 1 kpw., Sąd uznał za wiarygodne zgromadzone dowody. Po dokonaniu oceny okoliczności faktycznych ujawnionych w toku rozprawy, Sąd uznał, że M. W. w dniu 14 lipca 2014 roku ok. godz. 02:00 w W. na Placu (...) publicznie dopuścił się nieobyczajnego wybryku oraz zanieczyścił miejsce dostępne dla publiczności poprzez oddanie moczu na trawnik. Zachowanie obwinionego wypełniło znamiona wykroczeń, kolejno z art. 140 kw oraz z art. 145 kw. Zgodnie z pierwszym z przytoczonych przepisów, kto publicznie dopuszcza się nieobyczajnego wybryku, podlega karze aresztu, ograniczenia wolności, grzywny do 1500 zł albo karze nagany. Zgodnie zaś z treścią art. 145 kw, kto zanieczyszcza lub zaśmieca miejsca dostępne dla publiczności, a w szczególności drogę, ulicę, plac, ogród, trawnik lub zieleniec, podlega karze grzywny do 500 zł albo karze nagany. Obwiniony przebywając na Placu (...) oddał mocz na trawnik, w miejscu gdzie przebywać mogły osoby postronne, nieposiadające szczególnych upoważnień umożliwiających dostanie się na określony teren. Czyn został popełniony więc w miejscu dostępnym dla nieograniczonej liczby osób, a zatem w miejscu dostępnym dla publiczności. Nie budzi zatem wątpliwości wypełnienie przez obwinionego znamienia czasownikowego „zanieczyszczenia”, bowiem obwiniony oddał mocz, a więc substancję, która wpłynęła negatywnie na czystość miejsca. Poza wątpliwością Sądu pozostaje również dopuszczenie się przez obwinionego nieobyczajnego wybryku. Zachowanie obwinionego odbiegało od przyjętych zwyczajów i norm zachowania. Naruszało tym samym dobre obyczaje i mogło wywołać publiczne zgorszenie. Nieobyczajny wybryk można zatem określić jako zachowanie lekceważące zasady współżycia społecznego i w konsekwencji mogące wywołać negatywną ocenę przeciętnego człowieka. Stąd też obwinionemu przypisano popełnienie czynu określonego w art. 140 kw. W ocenie Sądu obwinionemu należało przypisać działanie z winy umyślnej w zamiarze bezpośrednim. Obwiniony w chwili czynu był co prawda pod wpływem alkoholu lecz stan ten nie wyłączał umyślności działania. Poza tym obwiniony jest osobą dorosłą, świadomą, iż nie powinien był oddawać moczu w miejscu dostępnym dla publiczności, do tego nieprzeznaczonym. Sąd wymierzył obwinionemu karę w oparciu o dyrektywy opisane w art. 33 kw. Zdaniem Sądu kara grzywny w wysokości 300 złotych, która to kara została wymierzona, zgodnie z dyspozycją art. 9 § 1 kw, na podstawie przepisu, który przewiduje karę najsurowszą jest kara sprawiedliwą oraz taką, która spełni swoje cele wobec obwinionego, w szczególności skłoni go w przyszłości do przestrzegania prawa . Okolicznością obciążającą był stan obwinionego. Nie ulega wątpliwości, iż w chwili popełnienia czynu był on pod wpływem alkoholu oraz jak wynika z relacji funkcjonariusza Policji, przejawiał lekceważący stosunek do popełnionego wykroczenia. W ocenie Sądu grzywna w orzeczonej wysokości będzie adekwatna do właściwości i warunków osobistych ukaranego, w szczególności zaś do jego sytuacji finansowej. Ponadto kara spełni cele w zakresie prewencji generalnej, uświadamiając społeczeństwu nieopłacalność popełniania wkroczeń oraz kształtując właściwe postawy wobec obowiązującego prawa. Z uwagi na treść art. 118 § 1 kpw, art. 119 kpw w zw. z art. 627 kpk, Sąd obciążył obwinionego kosztami procesu. Sąd uznał, iż warunki rodzinne i materialne obwinionego nie stoją na przeszkodzie temu, aby poniósł on koszty postępowania w pełnej wysokości. Wysokość opłaty od kary grzywny została ustalona na podstawie art. 3 ust. 1 Ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych.