sSygn. akt II W 428/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 15 kwietnia 2016 roku Sąd Rejonowy w Chełmnie Wydział II Karny w składzie: Przewodniczący: SSR Agata Makowska-Boniecka Protokolant: Kamila Skorupska przy udziale oskarżyciela publicznego: po rozpoznaniu w dniu 15 kwietnia 2016 roku sprawy z wniosku Komendy Powiatowej Policji w C. przeciwko T. N. , synowi Z. i H. zd. U. , urodzonemu (...) w G. obwinionemu o to, że: w dniu 8 września 2015 roku ok. godz. 9:50 w miejscowości P. na drodze publicznej K- 55 poza obszarem zabudowanym kierując pojazdem m- ki S. (...) o nr rej. (...) przekroczył dopuszczalną prędkość jazdy o 29 km/h przy ograniczeniu prędkości do 90 km/h tj. o czyn z art. 92a k.w. w zw. z art. 20 ust. 3 pkt 1d Ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku Prawo o ruchu drogowym orzeka: I. uznaje obwinionego T. N. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, stanowiącego wykroczenie z art. 92a k.w. w zw. z art. 20 ust. 3 pkt 1d Ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku Prawo o ruchu drogowym , i za to na podstawie art. 92a k.w. wymierza mu karę 300,- zł (trzystu) grzywny; II. wymierza obwinionemu opłatę w kwocie 30,- zł (trzydzieści złotych) oraz obciąża go zryczałtowaną równowartością wydatków poniesionych w sprawie w kwocie 100,- zł (sto złotych). II W 428/15 UZASADNIENIE W dniu 8 września 2015 roku funkcjonariusz Komendy Powiatowej Policji w C. B. D. pełnił służbę patrolową na trasie K-
- Funkcjonariusz dokonywał kontrolnego pomiaru prędkości poruszających się pojazdów przy użyciu radarowego przyrządu ISKRA-
- Około godziny 9:50 w miejscowości P. , poza obszarem zabudowanym, funkcjonariusz dokonał pomiaru prędkości pojazdu marki S. (...) o nr rej. (...) . Podczas dokonywania pomiaru prędkości tym odcinkiem drogi K- 55 poruszały się inne pojazdy. Widoczność była dobra, pojazd poruszał się na prostym odcinku drogi. Wynik pomiaru wskazywał, że pojazd marki S. (...) o nr rej. (...) poruszał się z prędkością 119 km/ h, przy ograniczeniu prędkości do 90 km/h. Pojazd marki S. (...) został zatrzymany do kontroli. Funkcjonariusz podjął czynności zmierzające do ustalenia tożsamości kierującego pojazdem, którym okazał się obwiniony – T. N. . Funkcjonariusz Policji okazał obwinionemu pomiar prędkości dokonany przez urządzenie ISKRA-1 i zaproponował za popełnione wykroczenia mandat w wysokości 100,- zł oraz zgodnie z taryfikatorem 4 punkty karne. Obwiniony odmówił przyjęcia mandatu. Użyty przez funkcjonariusza Policji radarowy przyrząd do pomiaru prędkości pojazdów w ruchu drogowym o znaku fabrycznym ISKRA-1 posiadał świadectwo legalizacji ponownej wydane przez Dyrektora Okręgowego (...) Miar w Ł. , ważne do dnia 31 marca 2016 roku, potwierdzające, że spełnia on wymagania określone w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 9 listopada 2007 roku w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny odpowiadać przyrządy do pomiaru prędkości pojazdów w ruchu drogowym oraz szczegółowego zakresu badań i sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych (Dz. U. nr 225, poz. 1663). (dowód: zeznania świadka B. D. - k. 9- 10v, 44-44v, notatka urzędowa - k. 1- 2, 4- 5v, świadectwo legalizacji ponownej urządzenia- k. 3, dokumentacja- k. 41- 42, wyjaśnienia obwinionego- k. 12- 14, 29- 33, 43- 44) W toku czynności wyjaśniających, jak również przed Sądem obwiniony T. N. nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Przed Sądem obwiniony złożył wyjaśnienia, w których kwestionował legalność urządzenia, jakim dokonano pomiaru, wskazał na istniejące w pobliżu miejsca kontroli elementy infrastruktury mogące mieć wpływ na wynik pomiaru prędkości, podważał prawidłowość i rzetelność dokonanego przez funkcjonariuszy Policji pomiaru, załączając wydruki pochodzące ze stron internetowych udzielających porad w celu uniknięcia kar za przekroczenie prędkości. Ustalając stan faktyczny sprawy Sąd oparł się przede wszystkim na zeznaniach bezpośredniego świadka zdarzenia B. D. . Sąd dał wiarę zeznaniom tego świadka, albowiem brak było podstaw, by kwestionować treść jego zeznań, gdyż poza wewnętrzną spójnością, wyróżniały się one także tym, że układały się one w logiczny, uzupełniający się ciąg. Z jego zeznań wynikało, że pomiaru dokonał na drodze K-55 poza obszarem zabudowanym, gdzie obowiązywała prędkość jazdy maksymalnie do 90 km/h. Zdaniem Sądu zeznania funkcjonariusza Policji B. D. w omówionym wyżej zakresie stanowią w pełni wiarygodne i obiektywne źródło dowodowe, zaś okoliczności zdarzenia znajdują potwierdzenie w notatce urzędowej sporządzonej bezpośrednio po zdarzeniu. Sąd nie dopatrzył się też innych powodów, które podważałyby wiarygodność zeznań funkcjonariusza Policji. Świadek ten jest osobą obcą dla obwinionego i nie miał żadnego interesu w tym, aby bezpodstawnie obciążać go i pomawiać o takie zachowania, które w rzeczywistości nie miałyby miejsca. Sąd uwzględnił dokumenty zgromadzone w sprawie w postaci notatki urzędowej oraz świadectwa legalizacji ponownej użytego do pomiaru prędkości urządzenia nie znajdując podstaw do podważenia waloru ich wiarygodności. Z materiału dowodowego zebranego w sprawie wynika wprost, że obwiniony T. N. w dniu 8 września 2015 roku ok. godz. 9:50 w miejscowości P. na drodze publicznej K- 55 poza obszarem zabudowanym kierując pojazdem m- ki S. (...) o nr rej. (...) przekroczył dopuszczalną prędkość jazdy o 29 km/h przy ograniczeniu prędkości do 90 km/h. Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom obwinionego T. N. , albowiem są sprzeczne z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, z którego wynika, iż obwiniony świadomie naruszył przepis art. 92a k.w. Pomiaru prędkości dokonano za pomocą urządzenia ISKRA- 1 posiadającego świadectwo legalizacji ponownej. Świadectwo to wystawiono 27 marca 2015 roku i było ważne do 31 marca 2016 roku. Świadectwo legalizacji jest jedynym dokumentem wymaganym przez prawo metrologiczne, jakim powinien legitymować się przyrząd do pomiaru prędkości. Radar ISKRA-1 w chwili dokonywania pomiaru był sprawny, tego typu radary są mało awaryjne, posiadają rozbudowane mechanizmy samodiagnozy, a w przypadku uszkodzeń bądź nie pozwalają uruchomić pomiaru bądź nie prezentują wyników pomiaru. Pomiar prędkości został wykonany zgodnie z zaleceniami instrukcji obsługi. Występujące w miejscu pomiaru czy jego pobliżu instalacje elektryczne itp. nie mają istotnego wpływu na pomiar prędkości wskazanym urządzeniem. Obowiązujące przepisy prawa nie nakładają na funkcjonariuszy Policji obowiązku posiadania przeszkolenia do korzystania z przyrządów do pomiaru prędkości. Dla wyniku pomiaru bez znaczenia są warunki atmosferyczne. W odniesieniu do kwestii wyboru odległości pomiaru to wskazać należy, że dokonany przez funkcjonariusza był całkowicie prawidłowy i pozwalał na uzyskanie zgodności z jej zapisami. ISKRA- 1 umożliwia identyfikację pojazdu, pomiaru którego prędkości dokonuje. Na podstawie art. 170 § 1 pkt 2 k.p.k. w zw. z art. 39 § 2 k.p.w. Sąd oddalił wniosek dowodowy obwinionego o dopuszczenie dowodu z instrukcji obsługi urządzenia pomiarowego uznając, że okoliczność jak należy obsługiwać urządzenie ISKRA nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia. Na podstawie art. 170 § 1 pkt 3 k.p.k. w zw. z art. 39 § 2 k.p.w. Sąd oddalił wniosek o przeprowadzenie dowodu ze świadectw przeszkolenia funkcjonariuszy Policji na okoliczność dokonywania prawidłowych i legalnych pomiarów prędkości, albowiem dowód ten jest nieprzydatny do stwierdzenia tej okoliczności: fakt przeszkolenia lub nie funkcjonariuszy nie świadczy o prawidłowości, ani tym bardziej legalności pomiaru, a poza tym żaden przepis prawa nie nakłada na funkcjonariuszy obowiązku okazywania obwinionym świadectw z posiadanych szkoleń. Sąd uznał, iż obwiniony winien jest popełnienia zarzucanego mu czynu, to jest wykroczenia z art. 92a k.w. w zw. z art. 20 ust. 3 pkt 1d Ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku Prawo o ruchu drogowym , którego dyspozycja odpowiada zakresowi zachowania, podjętego przez obwinionego. Ograniczenie prędkości wynikające z przepisów ustawy - Prawo o ruchu drogowym zostało uregulowane w rozdziale 3 oddziale 3 zatytułowanym "Prędkość i hamowanie". Prędkość dopuszczalna poza obszarem zabudowanym, z zastrzeżeniem ust. 4 i 5, wynosi w przypadku: 1) samochodu osobowego, motocykla lub samochodu ciężarowego o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 t: a) na autostradzie - 140 km/h, b) na drodze ekspresowej dwujezdniowej - 120 km/h, c) na drodze ekspresowej jednojezdniowej oraz na drodze dwujezdniowej co najmniej o dwóch pasach przeznaczonych dla każdego kierunku ruchu - 100 km/h, d) na pozostałych drogach - 90 km/h; Na podstawie art. 92a k.w. Sąd wymierzył obwinionemu karę 300,- zł grzywny. Ustalając rodzaj i wymiar kary Sąd wziął pod uwagę szkodliwość społeczną czynu, rodzaj naruszonych obowiązków okoliczności zdarzenia, wielkość przekroczenia prędkości. Uznając obwinionego za winnego popełnienia przedmiotowego wykroczenia, Sąd wymierzył obwinionemu karę grzywny w wysokości 300,- zł. Wymierzając obwinionemu karę, Sąd kierował się przesłankami zawartymi w art. 33 k.w. Kara ta nie jest nadmiernie surowa, ale jednocześnie w pełni adekwatna do stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu obwinionego. Jest oczywistym bowiem, że każdy kierujący pojazdem mechanicznym zobowiązany jest do dostosowania się do ograniczenia prędkości wynikającego z ustawy, ze znaku drogowego lub z decyzji organu rejestrującego. Społeczna szkodliwość przypisanego obwinionemu czynu była znaczna. Wydając niniejsze orzeczenie uwzględniono ponadto społeczne oddziaływanie oraz cele zapobiegawcze i wychowawcze orzeczonej kary, które mają stanowić adekwatną względem popełnionego czynu represję wobec sprawcy. Sąd orzekł o kosztach postępowania w oparciu o art. 119 k.p.w. w zw. z art. 626 § 1 k.p.k. i art. 118 k.p.w. Sąd wymierzył obwinionemu opłatę w kwocie 30,- złotych czyli równej 10% wymierzonej grzywny zgodnie z art. 3 ust. 1 w zw. z art. 21 pkt 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (Dz. U. z 1983 r. Nr 49, poz. 223 z późn. zm.). W myśl przepisu art. 118 § 1 k.p.w. w razie skazania, obwinionego obciąża się zryczałtowanymi wydatkami postępowania oraz innymi należnościami, o których mowa w § 3 , jeżeli należności takie powstały w postępowaniu. Zgodnie z § 3 art. 118 k.p.w. wydatki wykładane przez Skarb Państwa mają charakter zryczałtowany. W przedmiotowej sprawie obwiniony z uwagi na skazanie winien uiścić kwotę 100,- zł tytułem zryczałtowanych wydatków postępowania (zgodnie z § 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 10 października 2001 roku w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty za wniesienie wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia – Dz. U. z 2001 ro. Nr 118, poz. 1269 ). Jednocześnie Sąd nie znalazł podstaw do zwolnienia obwinionego od kosztów, czyli do skorzystania z wyjątku od reguły określonej w art. 118 § 1 k.p.w. , albowiem w ocenie Sądu ich uiszczenie nie jest zbyt uciążliwe dla obwinionego ze względu na sytuację rodzinną majątkową i wysokość dochodów (por. art. 624 § 1 k.p.k. ). Obwiniony ma stałe źródło dochodu w wysokości 3.000,- zł miesięcznie i nie ma nikogo na utrzymaniu. SSR Agata Makowska-Boniecka