Sad powszechny, VI Ka 188/16

Sygn. akt VI Ka 188/16 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 22 kwietnia 2016 roku Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący: SSO Włodzimierz Suwała (spr.) protokolant: p.o. protokolant sądowy Marta Piotrowska przy udziale prokuratora Anety Ostromeckiej po rozpoznaniu dnia 22 kwietnia 2016 roku sprawy S. K. , córki W. i G. , ur. (...) w N. oskarżonej o przestępstwo z art. 286 § 1 kk na skutek apelacji wniesionych przez prokuratora i obrońcę od wyroku Sądu Rejonowego w Wołominie z dnia 26 października 2015 roku sygn. akt II K 520/14 zmienia zaskarżony wyrok w punkcie 4. części dyspozytywnej tego wyroku w ten sposób, że za podstawę zobowiązania oskarżonej S. K. do naprawienia szkody na rzecz S. S. przyjmuje art. 72 § 2 kk w zw. z art. 4 § 1 kk ; w pozostałym zakresie, przy zastosowaniu art. 4 § 1 kk , tenże wyrok utrzymuje w mocy; zwalnia oskarżoną od kosztów sądowych za drugą instancję a całość wydatków w postępowaniu odwoławczym przejmuje na rachunek Skarbu Państwa; zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. M. B. kwotę 1033,20 zł obejmującą wynagrodzenie za zastępstwo adwokackie z urzędu oskarżycielki posiłkowej przed sądem drugiej instancji oraz podatek VAT. Sygn. akt VI Ka 188/16 UZASADNIENIE S. K. została oskarżona o to, że w dniu 10 grudnia 2013 roku przy ul. (...) w M. , działając wspólnie i w porozumieniu z dwiema nieustalonymi osobami w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadziła S. S. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w łącznej kwocie 24.293 złotych w ten sposób, że po uprzednim wprowadzeniu jej w trakcie rozmowy przez nieustaloną osobę w błąd co do tożsamości prowadzącej rozmowę telefoniczną, a ponadto w celu, na który mają zostać przeznaczone pieniądze, odebrała od pokrzywdzonej pieniądze w kwocie 24.293 złotych kwitując ich odbiór, tj. o czyn z art. 286 § 1 k.k. Sąd Rejonowy w Wołominie wyrokiem z dnia 26 października 2015 roku w sprawie o sygn. akt II K 520/14 uznał oskarżoną za winną popełnienia zarzuconego jej czynu i skazał ją na karę roku pozbawienia wolności, której wykonanie zawiesił warunkowo na okres 3 lat próby. W okresie próby oddał oskarżoną pod dozór kuratora. Ponadto na podstawie art. 46 § 1 k.k. zobowiązał oskarżoną do naprawienia szkody na rzecz S. S. poprzez wpłatę w terminie 2 miesięcy od uprawomocnienia się wyroku kwoty 10.000 złotych i w okresie kolejnych 7 miesięcy pozostałej części szkody w 6 ratach po 200 złotych każda i jednej racie w wysokości 2.293 złotych. Od powyższego wyroku apelacje złożyli prokurator oraz obrońca oskarżonej. Prokurator zarzucił obrazę przepisów prawa materialnego w postaci art. 46 § 1 k.k. , polegającą na orzeczeniu wobec oskarżonej obowiązku naprawienia szkody na rzecz pokrzywdzonej na podstawie art. 46 § 1 k.k. z jednoczesnym określeniem terminów wykonania obowiązku odbiegających od terminu wynikającego z daty uprawomocnienia się wyroku w sytuacji, gdy określenie terminu naprawienia szkody w wypadku orzeczenia tego obowiązku jako środka karnego nie znajduje oparcia w przepisach kodeksu karnego , jako że obowiązek ten powstaje z chwilą uprawomocnienia się wyroku. Wniósł o wyeliminowanie z punktu 4 wyroku terminu do realizacji obowiązku naprawienia szkody na rzecz pokrzywdzonej S. S. . Obrońca oskarżonego zarzucił orzeczeniu rażąco niewspółmiernie surową karę roku pozbawienia wolności oraz rażąco wygórowany obowiązek naprawienia szkody na rzecz S. S. w całości w sytuacji, gdy oskarżona jest osobą nieposiadającą stałego dochodu, a orzeczenie w ten sposób obowiązku naprawienia szkody naraża ją na niemożność zaspokojenia podstawowych potrzeb bytowych. W konsekwencji wniósł o zmianę wyroku poprzez wymierzenie oskarżonej kary znacznie łagodniejszej oraz orzeczenie obowiązku naprawienia szkody w części i rozłożenia go na raty w ten sposób, by oskarżona mogła je zaspokoić bez uszczerbku dla koniecznego utrzymania siebie i rodziny. Sąd Okręgowy zważył, co następuje. Skutek w postępowaniu odwoławczym musiała odnieść apelacja prokuratora – lecz nie poprzez proste uwzględnienie wyrażonego w niej wniosku końcowego. Słusznie prokurator bowiem wskazał, iż w niniejszej sprawie orzeczenie obowiązku naprawienia szkody powinno nastąpić na podstawie art. 72 § 2 k.k. albowiem obowiązek ten miał stanowić środek probacyjny, nie zaś środek karny, o którym mowa w art. 46 § 1 k.k. – co zresztą ewidentnie uzgodniły strony na rozprawie głównej w dniu 26 października 2015 roku (k. 304-306). W tym drugim przypadku istotnie nie byłoby możliwe określenie w wyroku terminu naprawienia szkody, albowiem postępowanie wykonawcze należy wszcząć bezzwłocznie, gdy orzeczenie stanie się wykonalne. Z kolei w przypadku obowiązku naprawienia szkody orzeczonego na podstawie art. 72 § 2 k.k. sąd może określić czas i sposób jego wykonania zgodnie z art. 74 § 1 k.k. Dlatego też Sąd Okręgowy uznał, iż konieczna była zmiana podstawy prawnej rozstrzygnięcia zawartego w punkcie 4 części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku poprzez zmianę podstawy tego rozstrzygnięcia. Niezasadna natomiast okazała się apelacja obrońcy oskarżonej z tego względu, iż zgodnie art. 447 § 5 k.p.k. podstawą apelacji nie mogą być zarzuty określone w art. 438 pkt 3 i 4 k.p.k. , związane z treścią zawartego porozumienia, o którym mowa w art. 387 k.p.k. Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji.