Sad powszechny, I C 381/15

(1)przeciwko M. B. o zapłatę

1. oddala powództwo;
2. zasądza od M. O.

(1)na rzecz M. B. kwotę 197 / sto dziewięćdziesiąt siedem / zł tytułem zwrotu kosztów procesu. Sygn. akt I C 381/15 UZASADNIENIE W pozwie wniesionym do Sądu Rejonowego w Łęczycy powód M. O.

(1)wniósł o wydanie nakazu zapłaty w postępowaniu upominawczy i zasądzenie od pozwanego M. B. na rzecz M. O.

(1)kwoty 1.000zł z ustawowymi odsetkami od dnia 1 września 2014r. do dnia zapłaty oraz kosztów procesu według norm przepisanych / k. 11-13 – pozew o zapłatę / . Zarządzeniem z dnia 13 lutego 2015r. Przewodniczący zwrócił pozew M. O.

(1)o zapłatę / k. 16 – Zarządzenie Przewodniczącego z dnia 13 lutego 2015r., sygn. akt I Nc 117/15 / . W piśmie z dnia 23 lutego 2015r. powód M. O.

(1)wniósł o wpisanie pozwu przeciwko M. B. pod nowy numer / k. 18 – wniosek o wpisanie sprawy pod nowy numer / . Nakazem zapłaty, wydanym w postępowaniu upominawczym, Sąd Rejonowy w Łęczycy, nakazał pozwanemu M. B. , aby zapłacił powodowi M. O.

(1)kwotę 1.000zł wraz z ustawowymi odsetkami liczonymi od dnia 1 września 2014r. do dnia zapłaty oraz kwotę 8zł tytułem zwrotu kosztów procesu, w terminie dwóch tygodni od doręczenia nakazu, albo wniósł w tymże terminie sprzeciw / k. 25 – nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym Sądu Rejonowego w Łęczycy z dnia 17 marca 2015r., sygn. akt I Nc 559/15 / . W sprzeciwie od nakazu zapłaty pozwany M. B. zaskarżył nakaz zapłaty w całości i wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych / k. 29 – 33 – sprzeciw od nakazu zapłaty / . W toku postępowania, M. O.

(1)wniósł o zasądzenie od pozwanego kwoty 1.000zł z ustawowymi odsetkami od dnia 1 września 2014r. do dnia zapłaty oraz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Pozwany M. B. wniósł o oddalenie powództwa i zasądzenie od powoda kosztów procesu według norm przepisanych / e-protokół z dnia 16 marca 2016r. - 00:58:36 / . Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Pozwany M. B. prowadził działalność gospodarczą Blacharstwo – Lakiernictwo – M. B. w miejscowości D. . Na początku 2014r. M. B. zachorował w związku z czym poddawał się wielu badaniom, a w sierpniu 2014r. przeszedł zabieg operacyjny na Oddziale Klinicznym Chirurgii Czaszkowo – Szczękowej i Onkologicznej w Szpitalu (...) im. N. B. w Ł. . Z uwagi na dolegliwości zdrowotne nie mógł wywiązywać się ze wszystkich zobowiązań wobec klientów i w konsekwencji podjął decyzję o powierzeniu części prac innym osobom / d. k. 37-38 – kserokopia karty informacyjnej z leczenia szpitalnego, e-protokół z dnia 16 marca 2016r. – 00:45:40 w zw. z k. 61 – 62 - zeznania pozwanego M. B. / . W dniu 4 lipca 2014r. M. B. zawarł umowę o dzieło z M. O.

(1), w której powierzył powodowi wykonanie naprawy lakierniczej pojazdu marki V. (...) oraz S. (...) . Termin rozpoczęcia dzieła strony ustaliły na dzień 4 lipca 2014r., a zakończenia i wydania na dzień 31 lipca 2014r. Strony umówiły się na wynagrodzenie za wykonanie dzieła w wysokości 1.700zł / d. k. 14 – 15 umowa o dzieło / . Umowy o dzieło M. B. zawierał również z R. O. , który wykonywał prace u pozwanego przez okres dwóch, trzech miesięcy. Co miesiąc pozwany podpisywał nowe umowy o dzieło z R. O. . Jedna z nich obejmowała wykonywanie prac tych samych samochodów, które miał wykonywać M. O.

(1)/ e-protokół z dnia 16 marca 2016r. – 00:04:28 – zeznania świadka R. O. / . M. O.

(1), w trakcie wykonywania prac u M. B. , naprawiał również elementy innych pojazdów, w tym: przygotował do lakierowania po wstępnym usunięciu wszystkich defektów i oznak korozji felgi od pojazdu L. (...) , usunął oznaki korozji oraz przygotował do lakierowania felgi od pojazdu S. (...) , szpachlował oraz pomalował podkładem pod lakier pojazd marki S. (...) , naprawił również dwa elementy karoserii, tj. tylne lewe drzwi oraz tylny błotnik pojazdu S. (...) , w samochodzie dostawczym F. (...) naprawiał przedszybie. Naprawa tych samochodów nie obejmowała wynagrodzenia z zawartej umowy o dzieło. W samochodzie marki S. , który to był przedmiotem umowy o dzieło, M. O.

(1)miał za zadanie przygotować go do malowania – szpachlowanie, zrobienie podkładu i docieranie podkładu. Przy samochodzie marki V. powód miał wymienić błotniki, drzwi oraz pomalować. Prace przy tych samochodach nie zostały wykonane / d. e-protokół z dnia 16 marca 2016r. – 00:04:28 – zeznania świadka R. O. ; 00:35:47 w zw. z k. 60-61 – zeznania powoda M. O.

(1)/ . M. O.

(1)wykonywał prace w warsztacie M. B. . Każdego dnia podpisywał listę obecności, gdzie wpisywana była ilość przepracowanych godzin. Pozwany tytułem zwrotu kosztów dojazdu do pracy dawał powodowi 100zł na tydzień. W czasie trwania umowy M. B. zlecał powodowi, co ma robić i M. O.

(1)prace te wykonywał bez sprzeciwu / d. e-protokół z dnia 16 marca 2016r. – 00:35:47 w zw. z k. 60-61 – zeznania powoda M. O.

(1); 00:45:40 w zw. z k. 61 – 62 - zeznania pozwanego M. B. / . Z umówionego wynagrodzenia powód otrzymał kwotę 700zł / okoliczność bezsporna / . M. B. w związku z zawartą umową o dzieło, wezwał M. O.

(1)do uiszczenia kary umownej w wysokości 850zł w związku z niewykonaniem dzieła, polegającego na naprawie lakierniczej pojazdu marki V. oraz pojazdu marki S. (...) / d. k. 40 – wezwanie do zapłaty z dnia 29 sierpnia 2014r., k. 39 – potwierdzenie nadania przesyłki pocztowej / . Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie powołanego powyżej w pełni wiarygodnego materiału dowodowego w postaci zeznań świadków R. O. , A. W. , M. Z. oraz przesłuchanych w charakterze stron postępowania powoda M. O.

(1)i pozwanego M. B. / e-protokół z dnia 16 marca 2016r. / oraz dowodów z dokumentów. Wszystkim tym dowodom Sąd dał wiarę, albowiem dotyczyły one okoliczności bezspornych między stronami postępowania, nadto w toku postępowania nie ujawniła się żadna okoliczność, która podważyłaby wiarygodność tych dowodów. Sąd zważył, co następuje: Powództwo podlega oddaleniu. Powód M. O.

(2)podnosząc, iż łączyła go z pozwanym umowa o dzieło zawarta w dniu 4 lipca 2014r., wskazał, iż podstawą prawną jego roszczenia jest art. 628§1 i art. 639 k.c. Zgodnie z art. 628 § 1 k.c. wysokość wynagrodzenia za wykonanie dzieła można określić przez wskazanie podstaw do jego ustalenia. Jeżeli strony nie określiły wysokości wynagrodzenia ani nie wskazały podstaw do jego ustalenia, poczytuje się w razie wątpliwości, że strony miały na myśli zwykłe wynagrodzenie za dzieło tego rodzaju. Jeżeli także w ten sposób nie da się ustalić wysokości wynagrodzenia, należy się wynagrodzenie odpowiadające uzasadnionemu nakładowi pracy oraz innym nakładom przyjmującego zamówienie. Z kolei przepis art. 639 k.c. stanowi, że zamawiający nie może odmówić zapłaty wynagrodzenia mimo niewykonania dzieła, jeżeli przyjmujący zamówienie był gotów je wykonać, lecz doznał przeszkody z przyczyn dotyczących zamawiającego. Jednakże w wypadku takim zamawiający może odliczyć to, co przyjmujący zamówienie oszczędził z powodu niewykonania dzieła. W ocenie Sądu, wynikające z tych przepisów normy prawne nie stanowią podstawę dochodzonego roszczenia, ponieważ stron postępowania nie łączyła umowa o dzieło lecz umowa o pracę. Kodeks cywilny reguluje umowę o dzieło w przepisach art. 627–646 . Według tej regulacji przez umowę o dzieło przyjmujący zamówienie zobowiązuje się do wykonania oznaczonego dzieła, a zamawiający zobowiązuje się ze swej strony do zapłaty wynagrodzenia. Stronami tej umowy są zatem: ten, czyim wysiłkiem, staraniem i pracą dzieło ma zostać wykonane / przyjmujący zamówienie / oraz ten, dla kogo dzieło ma być wykonane / zamawiający /. Między stronami nie istnieje przy tym żaden stosunek zależności lub podporządkowania. Umowa o dzieło różni się od umowy o pracę brakiem stosunku zależności między stronami i koniecznością osiągnięcia oznaczonego rezultatu ludzkiej pracy w szerokim tego słowa znaczeniu, gdy w umowie o pracę decydujący nie jest rezultat, lecz wykonywanie pracy jako takiej. Umowa o dzieło zakłada swobodę i samodzielność w wykonywaniu dzieła, a jednocześnie nietrwałość stosunku prawnego, gdyż wykonanie dzieła ma charakter jednorazowy i jest zamknięte terminem wykonania. Przyjmuje się przy tym, że rezultat, o który umawiają się strony, musi być z góry określony, mieć samoistny byt oraz być obiektywnie osiągalny i pewny. Wykonanie dzieła najczęściej przybiera postać wytworzenia rzeczy, czy też dokonania zmian w rzeczy już istniejącej / wyrok Sądu Najwyższego z dnia 4 lipca 2013r., II UK 402/12, LEX nr 1350308 /. Sąd Apelacyjny w Poznaniu w wyroku z 12 lutego 2013r., III AUA 1068/12, LEX nr 1321996 , zasadnie przyjął, że dla stosunku cywilnoprawnego w postaci umowy o dzieło charakterystyczna jest równorzędność stron stosunku / brak nadrzędności którejkolwiek ze stron /, natomiast dla stron stosunku pracy charakterystyczna jest zasada podporządkowania organizacyjnego pracownika. Powyższe podporządkowanie rozumiane jest jako obowiązek osobistego wykonywania pracy przez pracownika w miejscu oraz czasie wyznaczonym przez pracodawcę, pod ścisłym kierownictwem pracodawcy. Badanie, czy określona umowa rodzi zobowiązanie do wykonania dzieła w ujęciu art. 627 k.c. czy też jest to stosunek pracy, odbywa się na dwóch płaszczyznach. Pierwsza z nich obejmuje badanie treści umowy. Jeśli wynika z niej swoboda wykonawcy przy realizacji umowy, obejmująca brak podległości, co do miejsca, czasu i sposobu wykonania pracy, to przemawia to za cywilnoprawnym charakterem kontraktu. Należy jednak mieć na względzie, że w celu stworzenia pozoru zatrudnienia cywilnoprawnego umowa często deklaruje swobodę wykonawcy dzieła przy jego realizacji. W praktyce natomiast wymaga się od niego obecności w określonym miejscu, realizowania "dzieła" w określonym czasie, a także w sposób doprecyzowany przez "zamawiającego". Przenosząc powyższe rozważania teoretyczne na ustalenia faktyczne w rozpoznawanej sprawie, Sąd meriti doszedł do przekonania, że w przedmiotowej sprawie strony postępowania łączył stosunek pracy. O tym, czy pracownik pozostaje w stosunku pracy, czy też w innym stosunku / np. umowa o dzieło, umowa zlecenia / z zatrudniającym go podmiotem, decyduje charakter łączącego strony stosunku i treść umowy, a nie jej nazwa. Przepis art. 22§1 kodeksu pracy stanowi, iż przez nawiązanie stosunku pracy pracownik zobowiązuje się do wykonywania pracy określonego rodzaju na rzecz pracodawcy i pod jego kierownictwem oraz w miejscu i czasie wyznaczonym przez pracodawcę, a pracodawca do zatrudniania pracownika za wynagrodzeniem. Z kolei §1 1 tego artykułu wskazuje, że zatrudnienie w warunkach określonych w §1 jest zatrudnieniem na podstawie stosunku pracy, bez względu na nazwę zawartej przez strony umowy. Z cytowanego przepisu wynikają zatem następujące cechy stosunku pracy, odróżniające go od innych stosunków prawnych, mianowicie: osobiste świadczenie pracy przez pracownika, świadczenie pracy na rzecz pracodawcy i pod jego kierownictwem, przy czym koniecznym elementem tego stosunku jest podporządkowanie pracownika, świadczenie pracy w miejscu i czasie wyznaczonym przez pracodawcę. W realiach rozpoznawanej sprawy, należy stwierdzić, że M. O.

(1)świadczył pracę osobiście, pod kierownictwem M. B. . Powód przyznał, że pozwany był jego szefem i nie mógł mu się sprzeciwić, stwierdzając: pan M. mówił co mam zrobić i ja to wykonywałem, to był wtedy mój szef, nie mogłem się sprzeciwić / e-protokół z dnia 16 marca 2016r. – 00:43:10 – zeznania powoda M. O.

(1)/ . M. O.

(1)dojeżdżał do konkretnego miejsca wykonywania pracy i świadczył ją w czasie wyznaczonym przez M. B. . Na szczególną uwagę zasługuje lista obecności, którą M. O.

(1)podpisywał codziennie, z której to można wyczytać w sposób jednoznaczny ile godzin pracował każdego dnia. Przeprowadzone przez Sąd postępowanie dowodowe ponad wszelką wątpliwość potwierdziło, że powód zatrudniony u pozwanego, był związany czasem pracy, co oznacza, iż rozpoczynał pracę o wyznaczonej godzinie i ją kończył o umówionej porze. Nadto, jak wynika inni pracownicy robili tak samo – świadek R. O. . Fakt podporządkowania wynika nie tylko z zeznań powoda, ale i pozwanego, jak i świadków. W konsekwencji był określony czas pracy, wynika to z listy obecności, na której jednoznacznie wskazuje się na wymiar 8 godzin. Konsekwencją uznania, iż strony postępowania łączył stosunek pracy jest przyjęcie, iż w toku postępowania powód nie udowodnił wysokości dochodzonego roszczenia. Na powodzie ciążył obowiązek wykazania i udowodnienia wysokości dochodzonej kwoty, obowiązku tego powód nie udźwignął. Z powyższych względów, na podstawie art. 6 k.c. , art. 232 k.p.c. , Sąd oddalił powództwo, uznając, iż nie zostało ono udowodnione. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 98§1 i §3 k.p.c. , obciążając powoda, jako stronę przegrywająca sprawę, kosztami postępowania poniesionymi przez pozwanego. Na zasądzoną w punkcie drugim postanowienia kwotę 197zł złożyły się: opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie 180zł, ustalone na podstawie §2 ust. 1 w zw. z §6 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu / tj. Dz. U. z 2013r., poz. 490 ze zm. /.