Sad powszechny, III U 64/15

Sygn. akt III U 64/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 2 października 2015r. Sąd Okręgowy w Suwałkach III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: SSO Piotr Witkowski Protokolant: sekr. sądowy Beata Dzienis po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 października 2015r. w Suwałkach sprawy R. Ż. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B. o rentę z tytułu niezdolności do pracy w związku z wypadkiem przy pracy w związku z odwołaniem R. Ż. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B. z dnia 17 listopada 2014 r. znak (...) oddala odwołanie. Sygn. akt III U 64/15 UZASADNIENIE Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B. decyzją z dnia 17.11.2014r. odmówił R. Ż. prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy w związku z wypadkiem przy pracy w dniu 7.02.2008r. W uzasadnieniu wskazał, że zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 30.10.2002r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (Dz. U. z 2009r. Nr 167, poz. 1322 ze zmianami) z tytułu wypadku przy pracy przysługuje renta z tytułu niezdolności do pracy – dla ubezpieczonego, który stał się niezdolny do pracy wskutek wypadku przy pracy. Zakład zaś odmówił R. Ż. prawa do renty, ponieważ Komisja Lekarska ZUS orzeczeniem z dnia 4.11.2014r. ustaliła, że nie jest on niezdolny do pracy. W odwołaniu od tej decyzji R. Ż. zarzucił organowi rentowemu: - rozpatrywanie wniosku z 2014r., w sytuacji, gdy podstawą wszczęcia na nowo postępowania zakończonego decyzją z dnia 29.03.2011r., był wniosek z dnia 10.04.2013r. o wszczęcie postępowania w związku z przedstawionymi dowodami w sprawie, - nie przeprowadzenie postępowania dowodowego, zgodnie z kpa , zgodnie z podaniem do naczelnika ZUS z dnia 22.05.2013r., - nie przeprowadzenie postępowania zgodnie z odwołaniem od decyzji z dnia 1.09.2014r. W konsekwencji wniósł o przeprowadzenie na nowo postępowania od 2011r. w związku z przedstawionymi dowodami w sprawie. Powołał się na wskazaną przez siebie dokumentację medyczną i wniósł o przeprowadzenie z niej dowodu w sprawie oraz dowodu z biegłego z zakresu psychologii klinicznej, na okoliczność potwierdzenia trwałych zaburzeń, zmian osobowości po przebytym epizodzie zaburzeń stresowych i pourazowych, stanu po toksycznym zatruciu piperydyną w 2008r. (zaświadczenie o stanie zdrowia z dnia 15.05.2014r.) oraz stwierdzeń, iż o ile substancja toksyczna powoduje uszkodzenia OUN, należy uznać iż doszło do organicznych uszkodzeń. W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o jego oddalenie uzasadniając jak w zaskarżonej decyzji. Sąd Okręgowy w Suwałkach ustalił i zważył, co następuje: Odwołania za uzasadnionego uznać nie można było. R. Ż. nie można bowiem było uznać za niezdolnego do pracy. Zgodnie z treścią art. 17 ust. 1 ustawy o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych przy ustalaniu prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy z tytułu ubezpieczenia wypadkowego, do ustalenia wysokości tych świadczeń oraz ich wypłaty stosuje się odpowiednio przepisy ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych , z uwzględnieniem przepisów niniejszej ustawy. Na potrzeby więc Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oceny niezdolności do pracy, stosownie do art. 14 ust. 1, 2a i 2e ustawy o emeryturach i rentach z FUS, dokonuje w formie orzeczenia lekarz orzecznik Zakładu, a gdy osoba zainteresowana wniesie od tego orzeczenia sprzeciw, komisja lekarska Zakładu. Na potrzeby natomiast postępowania sądowego stosownej oceny niezdolności do pracy dokonują, na podstawie art. 278 kpc , biegli lekarze sądowi. Tymczasem dwa zespoły biegłych sądowych: pierwszy w osobach lekarzy – J. M. z zakresu psychiatrii i Z. H. z zakresu chorób wewnętrznych oraz biegłego z zakresu psychologii E. F. , i drugi w osobach lekarzy R. E. z zakresu psychiatrii i dr n. med. E. P. z zakresu chorób wewnętrznych oraz biegłego z zakresu psychologii A. C. , nie uznali odwołującego się za niezdolnego do pracy. Pierwszy zespół biegłych sądowych rozpoznał u odwołującego się przebyte inhalacyjne narażenie na piperynę i zaburzenia adaptacyjno-depresyjne, a drugi ponadto zaburzenia osobowości i nadciśnienie tętnicze, jednakże wskazali, że stwierdzone schorzenia w ich aktualnym nasileniu nie powodują niezdolności do pracy zarobkowej. Wskazali mianowicie, szczególnie pierwszy zespół biegłych, że choć odwołujący się do kwietnia 2011r. był uznany za częściowo niezdolnego do pracy z racji schorzenia psychiatrycznego w postaci organicznego zaburzenia nastroju oraz organicznej chwiejności afektywnej, to aktualnie kontakt z odwołującym się jest w pełni zachowany i nie stwierdza się nasilonych objawów psychotycznych. Nie można określić też związku przyczynowego pomiędzy kontaktem z piperyną a zaburzeniami depresyjnymi. Przedstawiona też przez odwołującego się dokumentacja medyczna nie ma wpływu na aktualną ocenę stanu jego zdrowia. Posiada zaś w ogóle osobowość zależną ze skłonnością do reakcji lękowo-depresyjnych. Drugi zespół biegłych podkreślił zaś, że typ substancji toksycznej, a w szczególności jej właściwości, sposób narażenia na jej działanie, czas ekspozycji, przebieg ostrej fazy zatrucia wynikający z danych, z akt sprawy nie dają podstaw do twierdzenia by doszło do poważniejszych konsekwencji zdrowotnych. Jak natomiast wypowiedział się Sąd Najwyższy, choćby w wyroku z dnia 14.03.2007r. III U 130/06 (LEX 368973), ustaleń w sprawie o świadczenie rentowe w zakresie medycznym nie można oprzeć wbrew opinii biegłych lekarzy sądowych. Jak czytamy w tym wyroku dopiero ustalenia biegłych lekarzy sądowych dostarczają sądowi wiedzy specjalistycznej koniecznej do dokonania oceny stanu zdrowia osoby ubiegającej się o świadczenia rentowe, w tym rodzaju występujących schorzeń, stopnia ich zaawansowania i nasilenia związanych z nimi dolegliwości. Również w uzasadnieniu wyroku z dnia 12.01.2010r., sygn. I UK 204/09 (LEX 577813) Sąd Najwyższy wskazał, iż w sprawie, której przedmiotem jest prawo do renty z ubezpieczenia społecznego, warunkująca powstanie tego prawa ocena niezdolności do pracy w zakresie wymagającym wiadomości specjalnych musi znaleźć oparcie w dowodzie z opinii biegłych posiadających odpowiednią wiedzę medyczną adekwatną do rodzaju schorzeń ubezpieczonego. Tak samo wypowiedział się Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 24.02.2010r. II UK 191/09 – LEX 590238 i Sąd Apelacyjny w Gdańsku w uzasadnieniu wyroku z dnia 19.09.2012r., sygn. III AUa 462/12 (LEX 1220777). Ze względu mianowicie na specjalistyczny charakter wiedzy wymaganej przy ocenie rodzaju schorzeń i stopnia ich zaawansowania decydujących o zdolności danej osoby do pracy sąd zobligowany jest oprzeć się na opinii biegłych i nie może dokonywać ustaleń we wskazanym powyżej zakresie wbrew wnioskom wynikającym z prawidłowo sporządzonych i uzasadnionych opinii biegłych sądowych. Subiektywne zatem odczucia odwołującego się, że jest niezdolny do pracy, nie mogą mieć znaczenia w sprawie. Sąd bowiem musi kierować się ustaleniami biegłych lekarzy sądowych, którzy posiadają w tym względzie specjalistyczną wiedzę. Nie może orzekać na przekonaniu osoby odwołującej się o niezdolności do pracy. Sąd zaś podzielił opinię biegłych sądowych, gdyż są jasne i logiczne. Zostały przy tym sporządzone przez lekarzy odpowiednich specjalności. Sąd nie miał zresztą powodów aby tych opinii nie podzielić, ponieważ nie zawierają żadnych sprzeczności i opierają się na przeprowadzonych badaniach odwołującego się. Wynika też z nich, że szeroko i całościowo zapoznali się z przebiegiem stanu zdrowia odwołującego się. Konkluzje tymczasem opinii biegłych lekarzy sądowych są zbieżne z ustaleniami organu rentowego. Mając więc to na uwadze twierdzenia odwołującego się odnośnie utraty zdrowia w związku z wypadkiem przy pracy nie mogą mieć wpływu do orzeczenia tego, że obecnie jest on niezdolny do pracy. Czym innym jest bowiem uszczerbek na zdrowiu w związku z wypadkiem przy pracy, a czym innym niezdolność do pracy w związku z wypadkiem przy pracy. Stąd Sąd nie uważał aby dopuszczać nowe dowody z opinii biegłych sądowych lekarzy z zakresu chorób, na które cierpi odwołujący się, bądź z uwagi na zgłoszone dolegliwości. Zresztą odwołujący się nie wnosił o dopuszczenie kolejnego nowego dowodu z opinii biegłych lekarzy tylko negował sporządzone już w sprawie. Jak słusznie też stwierdził Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 12.02.2003r., sygn. V CKN 1622/00, LEX 141384, Sąd rozpatrujący sprawę nie jest obowiązany dopuszczać kolejnych dowodów z opinii biegłych tylko dlatego, że złożona opinia jest dla strony niekorzystna. Potrzeba powołania innego biegłego powinna wynikać z okoliczności sprawy, a nie z samego niezadowolenia strony z dotychczas złożonej opinii. W podobnym tonie Sąd Najwyższy wypowiedział się też w wyrokach z dnia 16.09.2009r., sygn. I UK 102/09, LEX 537027 i z dnia 15.02.1974r., sygn. II CR 817/73, LEX 7404. Tymczasem zauważyć należy, że dwa zespoły biegłych wydały takie same opinie. W rozpatrywanej sprawie w ocenie Sądu opinie sporządzone przez biegłych nie zawierają braków i zostały sporządzone rzetelnie, ze znajomością rozpatrywanych kwestii przez lekarzy specjalistów w leczeniu chorób, na które cierpi odwołujący się. Mając zatem powyższe na względzie Sąd Okręgowy na mocy art. 477 14 § 1 kpc oddalił odwołanie. Wskazuje również, że decyzja dotyczyła wniosku z dnia 28.01.2014r. i stąd Sąd nie może rozstrzygać o prawie do renty z tytułu niezdolności do pracy co do okresu przed tym wnioskiem. Zgodnie bowiem z art. 129 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z FUS wypłaca się świadczenia nie wcześniej niż od miesiąca, w którym zgłoszono wniosek o te świadczenia. Bada się w związku z tym stan zdrowia osób starających się o te świadczenia na czas złożenia wniosku i wydania decyzji. PW/ ich