, w odniesieniu do ustaleń orzeczniczo-lekarskich opartych wyłącznie na orzeczeniu Lekarza Orzecznika ZUS. W uzasadnieniu organ rentowy wskazał, iż w okresie od dnia 30 maja 2009 roku do dnia 29 lutego 2012 roku skarżąca była uprawniona do renty z tytułu niezdolności do pracy. W materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy brak jest jakiegokolwiek dokumentu na okoliczność ewentualnego zatrudnienia po ustaniu prawa do świadczenia rentowego do dnia zgłoszenia w dniu 22 lipca 2015 roku wniosku o rentę z tytułu niezdolności do pracy. Lekarz Orzecznik ZUS orzeczeniem z dnia 4 września 2015 roku uznał wnioskodawczynię za osobę częściowo niezdolną do pracy do dnia 31 grudnia 2015 roku, ze stwierdzeniem, że niezdolność ta powstała w dacie 6 sierpnia 2014 roku, jednakże nie powstała w okresie od dnia 29 lutego 2012 roku do dnia 26 sierpnia 2013 roku. Organ rentowy wskazał, że w myśl art. 14 ust.3 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych , orzeczenie lekarza orzecznika, od którego nie wniesiono sprzeciwu lub co do którego nie zgłoszono zarzutu wadliwości, albo orzeczenie komisji lekarskiej, stanowi dla organu rentowego podstawę do wydania decyzji w sprawie świadczeń przewidzianych w ustawie, do których prawo jest uzależnione od stwierdzenia niezdolności do pracy oraz niezdolności do samodzielnej egzystencji. /odpowiedź na odwołanie – k. 4-4 odwrót/ Na rozprawie w dniu 4 kwietnia 2016 roku pełnomocnik wnioskodawczyni wniósł o uchylenie decyzji i umorzenie postępowania wobec pojawienia się nowych okoliczności dotyczących stanu zdrowia wnioskodawczyni oraz wniósł o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej wnioskodawczyni przez pełnomocnika ustanowionego z urzędu, oświadczając, że koszty te nie zostały opłacone ani w całości ani w części. Dodatkowo pełnomocnik wnioskodawczyni wniósł o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego z zakresu medycyny pracy, składają kserokopię zaświadczenia lekarskiego z dnia 10 marca 2016 roku, wydanego dla potrzeb Zespołu ds. Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności. Ponadto wniósł o zwrócenie się do tej instytucji o nadesłanie dokumentacji medycznej wnioskodawczyni, ewentualnie udzielenie terminu na jej złożenie. Z uwagi na pojawienie się nowych okoliczności dotyczących stanu zdrowia wnioskodawczyni pełnomocnik wniósł również o uchylenie decyzji, umorzenie postępowania i przekazanie sprawy do organu rentowego. Pełnomocnik organu rentowego wniósł o odrzucenie odwołania. /stanowisko pełnomocników stron: 00:01:16, 00:06:40 – płyta CD k. 30/ Sąd Okręgowy w Łodzi ustalił, co następuje: Wnioskodawczyni J. G.
Sąd odrzuci odwołanie w sprawie o świadczenia z ubezpieczeń społecznych, do którego prawo jest uzależnione od stwierdzenia niezdolności do pracy, lub niezdolności do samodzielnej egzystencji, a podstawę do wydania decyzji stanowi orzeczenie lekarza orzecznika ZUS, jeżeli osoba zainteresowana nie wniosła sprzeciwu od tego orzeczenia do komisji lekarskiej ZUS i odwołanie oparte jest wyłącznie na zarzutach dotyczących tego orzeczenia. W sprawie niniejszej wnioskodawczyni mimo prawidłowego pouczenia nie wniosła sprzeciwu od orzeczenia lekarza orzecznika ZUS. W odwołaniu od decyzji organu rentowego odmawiającej prawa do świadczenia skarżąca polemizowała z treścią orzeczenia Lekarza Orzecznika ZUS, poddając pod wątpliwość ustaloną przez niego datę powstania częściowej niezdolności do pracy. W konsekwencji odwołanie wnioskodawczyni na podstawie art.
, podlegało odrzuceniu. Wobec odrzucenia odwołania, Sąd oddalił wnioski dowodowe pełnomocnika wnioskodawczyni, uznając je za bezprzedmiotowe, albowiem zmierzały do wykazania zasadności złożonego odwołania. Sąd Okręgowy przyznał ze Skarbu Państwa – kasy Sądu Okręgowego w Łodzi na rzecz radcy prawnego K. P. kwotę 221,40 zł – stosownie do treści § 11 ust. 2 w zw. z § 2 ust. 2 i 3 i § 15 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 490), mając na uwadze, że zgodnie z § 22 obowiązującego od dnia 1 stycznia 2016 roku rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U z 2015 r, poz. 1805) - do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. ZARZĄDZENIE odpis postanowienia wraz z uzasadnieniem doręczyć pełnomocnikowi wnioskodawczyni. 18.04.2016r.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.