Sygn. akt II W 536/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 29 marca 2016 roku Sąd Rejonowy w Chełmnie Wydział II Karny w składzie: Przewodniczący : SSR Agata Makowska-Boniecka Protokolant: stażysta Kamila Skorupska po rozpoznaniu na rozprawie w dniach 28 kwietnia 2015 roku i 29 marca 2016 roku sprawy z wniosku Komendy Powiatowej Policji w C. przeciwko J. R. , synowi J. i H. zd. L. , urodzonemu (...) w S. obwinionemu o to, że: w dniu 18 października 2014 roku około godziny 11:50 w miejscowości W. na drodze K- 55 na obszarze zabudowanym kierując pojazdem F. o nr rej. (...) przekroczył dopuszczalną prędkość jazdy o 39 km/h przy ograniczeniu prędkości do 50 km/h tj. o czyn z art. 92a k.w. w zw. z art. 20 ust. 1 Ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku Prawo o ruchu drogowym ( Dz.U.2012.1137 ) orzeka: I. uznaje obwinionego J. R. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu stanowiącego wykroczenie z art. 92a k.w. w zw. z art. 20 ust. 1 Ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku Prawo o ruchu drogowym (Dz.U.2012.1137), z tym ustaleniem iż przekroczył on dopuszczalną prędkość jazdy o 36 km/h i za to na podstawie art. 92a k.w. wymierza mu karę 400,- (czterystu) złotych grzywny; II. wymierza obwinionemu opłatę sądową w kwocie 40,- zł (czterdzieści złotych) oraz obciąża go kosztami postępowania w sprawie w kwocie 1.242,98 zł (jeden tysiąc dwieście czterdzieści dwa złote dziewięćdziesiąt osiem groszy). Sygn. akt: II W 536/14 UZASADNIENIE W dniu 18 października 2014 roku funkcjonariusze Komendy Powiatowej Policji w C. M. S. oraz B. D. pełnili służbę patrolową na trasie K-
- Funkcjonariusze dokonywali kontrolnego pomiaru prędkości poruszających się pojazdów przy użyciu radarowego przyrządu ISKRA-
- Około godziny 11:50 w miejscowości W. , w terenie zabudowanym, funkcjonariusze dokonali pomiaru prędkości pojazdu marki F. koloru ciemnego o nr rej. (...) . Podczas dokonywania pomiaru prędkości tym odcinkiem drogi K- 55 nie poruszał się żaden inny pojazd. Widoczność była dobra, pojazd poruszał się na prostym odcinku drogi. Wynik pomiaru wskazywał, że pojazd marki F. o nr rej. (...) poruszał się z prędkością 89 km/ h, przy ograniczeniu prędkości do 50 km/h. Pojazd marki F. został zatrzymany do kontroli. Funkcjonariusze podjęli czynności zmierzające do ustalenia tożsamości kierującego pojazdem, którym okazał się obwiniony – J. R. . Funkcjonariusz Policji okazał obwinionemu pomiar prędkości dokonany przez urządzenie ISKRA-1 i zaproponował za popełnione wykroczenia mandat w wysokości 200,- zł oraz zgodnie z taryfikatorem 6 punktów karnych. Obwiniony odmówił przyjęcia mandatu i oświadczył, że urządzenie ISKRA-1 jest nielegalne oraz, że „gdyby to było sto złotych to dla stu złotych nie warto byłoby przyjeżdżać do Sądu w Chełmnie”. Użyty przez funkcjonariuszy Policji radarowy przyrząd do pomiaru prędkości pojazdów w ruchu drogowym o znaku fabrycznym ISKRA-1 posiadał świadectwo legalizacji ponownej wydane przez Dyrektora Okręgowego (...) Miar w Ł. , ważne do dnia 28 lutego 2015 roku, potwierdzające, że spełnia on wymagania określone w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 9 listopada 2007 roku w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny odpowiadać przyrządy do pomiaru prędkości pojazdów w ruchu drogowym oraz szczegółowego zakresu badań i sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych (Dz. U. nr 225, poz. 1663). Obwiniony był trzykrotnie karany w postępowaniu mandatowym za wykroczenia z art. 92a k.w. (dowód:- zeznania świadka M. S. – k. 10- 11v, 34- 36, zeznania świadka B. D. - k. 6- 7v, 36v, notatka urzędowa - k. 1- 3v, świadectwo legalizacji ponownej urządzenia- k. 5, opinia biegłego z zakresu technologii pomiaru prędkości pojazdów oraz przejazdu na „czerwony świetle”- k. 77- 99, dokumentacja- k. 107- 120, wyjaśnienia obwinionego- k. 33- 34, 173- 174, notatka-k. 16) W toku czynności wyjaśniających obwiniony J. R. nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu, skorzystał z prawa do odmowy składania wyjaśnień. Przed Sądem obwiniony nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu, złożył wyjaśnienia, w których kwestionował legalność urządzenia, jakim dokonano pomiaru, wskazał na istniejące w pobliżu miejsca kontroli elementy infrastruktury mogące mieć wpływ na wynik pomiaru prędkości, podważał prawidłowość i rzetelność dokonanego przez funkcjonariuszy Policji pomiaru, załączając wydruki pochodzące ze stron internetowych udzielających porad w celu uniknięcia kar za przekroczenie prędkości. Sąd uznał za miarodajną opinię biegłego z zakresu technologii pomiaru prędkości pojazdów oraz przejazdu na „czerwonym świetle”, uznając ją za wyczerpującą, rzetelną i wewnętrznie niesprzeczną. Biegły sporządził opinię po przeprowadzaniu analizy całokształtu materiału dowodowego, a wnioski z niej wynikające są logiczną konsekwencją wyczerpującej polemiki z poszczególnymi twierdzeniami obwinionego. Ustalając stan faktyczny sprawy Sąd oparł się przede wszystkim na zeznaniach bezpośrednich świadków zdarzenia: M. S. oraz B. D. . Sąd dał wiarę zeznaniom tychże świadków, albowiem brak było podstaw, by kwestionować treść ich zeznań, gdyż poza wewnętrzną spójnością, wyróżniały się one także tym, że układały się one w logiczny, uzupełniający się ciąg. Z ich zeznań wynikało, że pomiaru dokonali na drodze K-55 na obszarze zabudowanym, gdzie obowiązywała prędkość jazdy maksymalnie do 50 km/h. Zdaniem Sądu zeznania funkcjonariuszy Policji M. S. oraz B. D. w omówionym wyżej zakresie stanowią w pełni wiarygodne i obiektywne źródło dowodowe. Są one bowiem zgodne, spójne i wzajemnie ze sobą korespondują, zaś okoliczności zdarzenia znajdują potwierdzenie w notatce urzędowej sporządzonej bezpośrednio po zdarzeniu. Sąd nie dopatrzył się też innych powodów, które podważałyby wiarygodność zeznań funkcjonariuszy Policji. Świadkowie są osobami obcymi dla obwinionego i nie mieli żadnego interesu w tym, aby bezpodstawnie obciążać go i pomawiać o takie zachowania, które w rzeczywistości nie miałyby miejsca. Sąd uwzględnił dokumenty zgromadzone w sprawie w postaci notatki urzędowej oraz świadectwa legalizacji ponownej użytego do pomiaru prędkości urządzenia nie znajdując podstaw do podważenia waloru ich wiarygodności. Z materiału dowodowego zebranego w sprawie wynika wprost, że obwiniony J. R. w dniu 18 października 2014 roku około godziny 11:50 w miejscowości W. na drodze K- 55 na obszarze zabudowanym kierując pojazdem F. o nr rej. (...) przekroczył dopuszczalną prędkość jazdy o 36 km/h przy ograniczeniu prędkości do 50 km/h. Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom obwinionego J. R. , albowiem są sprzeczne z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, z którego wynika, iż obwiniony świadomie naruszył przepis art. 92a k.w. Sąd uwzględnił wartość błędów granicznych przyrządów do pomiaru prędkości poza laboratorium, który wynosi ± 3 km/h dla prędkości do 100 km/h oraz ± 3 % wartości mierzonej dla prędkości powyżej 100 km/h. W związku z tym dla wyniku pomiaru wartości 89 km/h kierowany przez obwinionego pojazd mógł jechać z prędkością pomiędzy 86 km/h a 92 km/h. Uwzględnienie błędu pomiarowego na korzyść obwinionego skutkowało przyjęciem prędkości, z jaką poruszał się obwiniony jako 86 km/h. Pomiaru prędkości dokonano za pomocą urządzenia ISKRA- 1 posiadającym świadectwo legalizacji ponownej. Świadectwo to wystawiono 20 lutego 2014 roku i było ważne do 28 lutego 2015 roku. Świadectwo legalizacji jest jedynym dokumentem wymaganym przez prawo metrologiczne, jakim powinien legitymować się przyrząd do pomiaru prędkości. Radar ISKRA-1 w chwili dokonywania pomiaru był sprawny, tego typu radary są mało awaryjne, posiadają rozbudowane mechanizmy samodiagnozy, a w przypadku uszkodzeń bądź nie pozwalają uruchomić pomiaru bądź nie prezentują wyników pomiaru. Pomiar prędkości został wykonany zgodnie z zaleceniami instrukcji obsługi, zaś zarządzenia Komendanta Głównego Policji, na które powołuje się obwiniony, a które jego zdaniem miał naruszyć dokonujący pomiaru funkcjonariusz są aktami prawa wewnętrznego, i jako takie, w razie ich naruszenia mogą stanowić podstawę pociągnięcia do odpowiedzialności dyscyplinarnej, nie mają zaś wpływu na poprawność dokonania pomiaru. Występujące w miejscu pomiaru czy jego pobliżu instalacje elektryczne, włączona w radiowozie radiostacja, telefon komórkowy itp. nie mają istotnego wpływu na pomiar prędkości wskazanym urządzeniem. Co do rozbieżności między odległością pomiaru od przejścia dla pieszych wskazanym przez świadka M. S. , odległości funkcjonariusza dokonującego pomiaru od radiowozu to jest to kwestia irrelewantna dla sprawy. Obowiązujące przepisy prawa nie nakładają na funkcjonariuszy Policji obowiązku posiadania przeszkolenia do korzystania z przyrządów do pomiaru prędkości. W odniesieniu do kwestii uruchomienia urządzenia ISKRA-1, wybranego trybu pracy, wyboru odległości pomiaru to wskazać należy, że dokonane przez funkcjonariuszy były całkowicie prawidłowe i pozwalały na uzyskanie zgodności z jej zapisami. Dla wyniku pomiaru bez znaczenia są parametry wilgotności i temperatury powietrza. Prędkość z jaką poruszał się obwiniony nie wykluczała hamowania bez utraty przyczepności opon lub aktywowania mechanizmu wspomagania hamowania. Odległość z jakiej dokonywano pomiaru była prawidłowa. ISKRA- 1 umożliwia identyfikację pojazdu, pomiaru którego prędkości dokonuje. Na podstawie art. 42 § 1 k.p.w. w zw. z art. 201 k.p.k. a contrario Sąd oddalił wniosek o uzupełnienie opinii biegłego i wezwanie innego biegłego uznając, że przedstawiona przez biegłego z zakresu technologii pomiaru prędkości pojazdów oraz przejazdu na „czerwonym świetle” jest pełna, jasna i wewnętrznie niesprzeczna. Strona procesu powątpiewająca w przydatność opinii biegłego jest zobowiązana do wykazania, że istniały konkretne - z podaniem, jakie - okoliczności określone w art. 201 k.p.k. Obwiniony tego nie uczynił, ograniczył się do zanegowania wartości dowodowej opinii biegłego bez wskazania na czym konkretnie miałyby polegać uchybienia ją dyskwalifikujące. Nie można mnożyć opinii - bez dokładnego wskazania wad opinii dotychczasowej - tylko po to, by uczynić zadość subiektywnej nadziei na uzyskanie takiej, która byłaby po myśli tej strony /wyrok Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 6 listopada 2014 r., sygn. akt II AKa 190/14/. Na podstawie art. 39 § 2 k.p.w. w zw. z art. 170 § 1 pkt 5 k.p.k. Sąd oddalił wniosek dowodowy obwinionego o przesłuchanie w charakterze świadków pasażerów pojazdu kierowanego przez obwinionego w momencie zdarzenia uznając, że zmierzają one w sposób oczywisty do przedłużenia postępowania. Sąd uznał, iż obwiniony winien jest popełnienia zarzucanego mu czynu, to jest wykroczenia z art. 92a k.w. w zw. z art. 20 ust. 1 Ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku Prawo o ruchu drogowym , którego dyspozycja odpowiada zakresowi zachowania, podjętego przez obwinionego. Ograniczenie prędkości wynikające z przepisów ustawy - Prawo o ruchu drogowym zostało uregulowane w rozdziale 3 oddziale 3 zatytułowanym "Prędkość i hamowanie". Prędkość dopuszczalna pojazdu lub zespołu pojazdów na obszarze zabudowanym w godzinach 5 00 -23 00 wynosi 50 km/h, z zastrzeżeniem ust.
- Na podstawie art. 92a k.w. Sąd wymierzył obwinionemu karę 400,- zł grzywny. Ustalając rodzaj i wymiar kary Sąd wziął pod uwagę szkodliwość społeczną czynu, rodzaj naruszonych obowiązków okoliczności zdarzenia, wielkość przekroczenia prędkości. Uznając obwinionego za winnego popełnienia przedmiotowego wykroczenia, Sąd wymierzył obwinionemu karę grzywny w wysokości 400 złotych. Wymierzając obwinionemu karę, Sąd kierował się przesłankami zawartymi w art. 33 k.w. Kara ta nie jest nadmiernie surowa, ale jednocześnie w pełni adekwatna do stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu obwinionego. Jest oczywistym bowiem, że każdy kierujący pojazdem mechanicznym zobowiązany jest do dostosowania się do ograniczenia prędkości wynikającego z ustawy, ze znaku drogowego lub z decyzji organu rejestrującego. Społeczna szkodliwość przypisanego obwinionemu czynu była znaczna. Wydając niniejsze orzeczenie uwzględniono ponadto społeczne oddziaływanie oraz cele zapobiegawcze i wychowawcze orzeczonej kary, które mają stanowić adekwatną względem popełnionego czynu represję wobec sprawcy. W związku z odmową podania danych Sąd nie ustalił sytuacji majątkowej oraz rodzinnej obwinionego. Sąd orzekł o kosztach postępowania w oparciu o art. 119 k.p.w. w zw. z art. 626 § 1 k.p.k. i art. 118 k.p.w. Sąd wymierzył obwinionemu opłatę w kwocie 40,- zł, tj. 10% wymierzonej grzywny zgodnie z art. 3 ust. 1 w zw. z art. 21 pkt 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (Dz. U. z 1983 r. Nr 49, poz. 223 z późn. zm.). W myśl przepisu art. 118 § 1 k.p.w. w razie skazania, obwinionego obciąża się zryczałtowanymi wydatkami postępowania oraz innymi należnościami, o których mowa w § 3 , jeżeli należności takie powstały w postępowaniu. Zgodnie z § 3 art. 118 k.p.w. wydatki wykładane przez Skarb Państwa mają charakter zryczałtowany. Zryczałtowane wydatki postępowania nie obejmują jednak należności dla osób, zakładów, instytutów i instytucji powołanych do wydania opinii oraz należności ustanowionych z urzędu obrońcy i pełnomocnika. W przedmiotowej sprawie obwiniony z uwagi na skazanie winien uiścić kwotę 100,- zł tytułem zryczałtowanych wydatków postępowania (zgodnie z § 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 10 października 2001 roku w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty za wniesienie wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia – Dz. U. z 2001 ro. Nr 118, poz. 1269 ) oraz kwotę 1.142,98 zł tytułem wynagrodzenia przyznanego biegłemu za sporządzenie opinii w sprawie o sygn. akt II W 536/
- SSR Agata Makowska-Boniecka