Sad powszechny, VI U 3132/14

Sygn. akt. VI U 3132/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 14 października 2015r. Sąd Okręgowy w Bydgoszczy VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych na rozprawie w składzie: Przewodniczący: SSO Maciej Flinik Protokolant: st. sekr. sądowy Agnieszka Kozłowska po rozpoznaniu w dniu 14 października 2015r. w B. odwołania Samodzielnego Publicznego ZOZ w M. przy udziale zainteresowanych (...) spółka z o. o. w Ł. , N. M. , V. K. , E. K. , M. K. , K. M. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B. z dnia 14 października 2014 r. Nr (...) -KPS, nr (...) (...) -KPS, nr (...) (...) -KPS, nr (...) (...) -KPS, nr (...) (...) -KPS, nr (...) w sprawie Samodzielnego Publicznego ZOZ w M. przeciwko: Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B. o składki 1/oddala odwołania, 2/nie obciąża odwołującego się SP ZOZ w M. kosztami zastępstwa prawnego strony przeciwnej , 3/zasądza od zainteresowanego - (...) Spółka z o.o. w Ł. . na rzecz pozwanego organu rentowego kwotę 3660 zł ( trzy tysiące sześćset sześćdziesiąt złotych ) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa prawnego. Sygn. akt VI U 3132/14 UZASADNIENIE Powód – Samodzielny Publiczny Zakład Opieki Zdrowotnej w M. wniósł odwołania od decyzji (...) Oddział w B. o nr (...) , (...) , (...) , (...) i (...) z dnia 14 października 2014 r. , którymi orzeczono o podstawie wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i zdrowotne zainteresowanych : E. K. , K. M. , V. K. , M. K. i N. M. . Odwołujący domagał się ich uchylenia w zakresie ustalenia podstawy składek na ubezpieczenie zdrowotne zainteresowanych oraz zasądzenia od pozwanego organu rentowego kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. W uzasadnieniu wskazał, iż nie kwestionuje ustaleń pozwanego co do tego, iż jest płatnikiem składek na ubezpieczenie społeczne zainteresowanych również w zakresie umów zlecenia oraz ustaleń w zakresie wysokości podstawy tej składki. Nie zgadza się natomiast z przyjęciem przez pozwanego analogicznych ustaleń co do tego, iż jest również płatnikiem składek na ubezpieczenie zdrowotne liczonych od przychodów z umowy zlecenia zainteresowanego (...) spółka z o.o. w Ł. . Powód zarzucił organowi rentowemu , iż ten nie wziął pod uwagę zapisów dotyczących tego, kto jest płatnikiem składek na ubezpieczenie zdrowotne w zaistniałej sytuacji. Zgodnie bowiem z treścią art. 85 ust. 1 i 5 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych za osobę pozostająca w stosunku pracy, stosunku służbowym albo odbywającą służbę zastępczą składkę jako płatnik pobiera z dochodu ubezpieczonego i odprowadza pracodawca , natomiast za osobę wykonującą pracę na podstawie umowy zlecenia składkę jako płatnik oblicza , pobiera z dochodu ubezpieczonego i odprowadza zamawiający . Brak tu zatem zapisów analogicznych do określenia płatnika składek w rozumieniu ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych . Pracodawca jest więc płatnikiem składek jedynie za osobę pozostającą z nim w stosunku pracy , nie jest natomiast płatnikiem składek za ubezpieczenie zdrowotne jedynie za osobę pozostającą w stosunku pracy , nie jest natomiast płatnikiem za osobę wykonującą pracę w ramach umowy zlecenia zawartej z innym podmiotem. Ustawodawca nie użył bowiem w tym przypadku tej samej konstrukcji prawnej , którą zastosował w ustawie o systemie ubezpieczeń społecznych , a polegającej na tym, iż wskazał pracodawcę jako płatnika tych składkę w stosunku do pracownika w rozumieniu tej ustawy. Co do bycia płatnikiem składek na ubezpieczenie zdrowotne ustawodawca zastosował zatem odmienne unormowanie i stosowanie w drodze analogii ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych jest niczym nie uzasadnione. Nie można bowiem stosować analogii w sytuacji , gdy inna ustawa w sposób wyczerpujący normuje tą sprawę. W odpowiedzi na odwołanie pozwany wniósł o jego oddalenie. Pozwany opisał poczynione ustalenia co do miejsca i sposobu wykonywania usług przez zainteresowanych w ramach umów zlecenia zawartych z (...) spółka z o.o. w Ł. . Skonkludował, iż w tym stanie faktycznym ( wykonywania przez zainteresowanych na podstawie umów cywilnoprawnych tych samych prac jak te wykonywane przez nich w ramach umów o pracę, wg grafiku ustalonego przez pielęgniarkę zarządzającą oddziałem , korzystania przez zainteresowanych z tej samej odzieży i obuwia oraz tego samego sprzętu i urządzeń jak w czasie pracy na podstawie umowy o pracę, braku kontaktu zainteresowanych z kimkolwiek ze strony (...) ) i w świetle obowiązujących przepisów to SP ZOZ w M. jako pracodawca , którego pracownik wykonuje na jego rzecz pracę w ramach umowy cywilnoprawnej zawartej z innym podmiotem jest płatnikiem składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne za tą osobę. (...) spółka z o.o. w Ł. zarzucił pozwanemu błędną interpretację art. 8 ust. 2 a ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych , wskazując, iż przepis ten należy do dziedziny prawa daninowego , a tym samym w stosunku do przepisu tego należy stosować szczególne reguły interpretacyjne związane ze szczególnymi wymaganiami dotyczącymi standardów w zakresie precyzji , jasności i jakości legalizacyjnej takich przepisów. Żaden z elementów analizowanego przepisu nie pozwala na wywodzenie , iż znajduje on zastosowanie do jakichkolwiek stosunków realizowanych przez ubezpieczonego lub płatnika z udziałem podmiotu trzeciego - jak chciałby interpretować to ZUS. W przypadki gdyby ustawodawca zamierzał objąć analizowanym przepisem przychody osiągane przez ubezpieczonego w ramach pewnych umów zawieranych z podmiotami trzecimi musiałby w przepisie wyraźnie to wskazać. Tymczasem przepis art. 8 ust. 2 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych nie zawiera żadnego nawiązania do jakichkolwiek innych podmiotów niż pracodawca. Zainteresowany zarzucił również błędna wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 81 ust. 1, 5, 6 oraz art. 85 ust. 1 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych . Przepis ten wyraźnie wskazuje za jakie osoby odprowadza składki pracodawca i są to wyłącznie osoby pozostające w stosunku pracy, w stosunku służbowym lub odbywajace służbę zastępczą. Sąd Okręgowy ustalił , co następuje : Wszyscy zainteresowani byli w spornych okresach( w wielu przypadkach nadal są ) zatrudnieni na podstawie umów o pracę w SPZOZ w M. . V. K. pracowała na stanowisku pielęgniarki oddziałowej do marca 2015 r. ( obecnie jest zatrudniona w tej samej placówce medycznej na podstawie umowy zlecenia ) . Zainteresowany N. M. w spornym okresie pracował jako lekarz- ordynator oddziału ginekologiczno – położniczego. K. M. była zatrudniony w SPZOZ jako kierowca ( zajmował się transportem leków ) . Zainteresowane M. K. i E. K. pracowały jako pielęgniarki ( pierwsza na oddziale wewnętrznym, druga na oddziale chirurgicznym ). Obie pracują w odwołującej się placówce do dzisiaj. W związku z koniecznością zapewnienia całodobowej opieki medycznej ( w zakresie obsługi pielęgniarskiej, lekarskiej , transportowej ) oraz jednoczesnymi ograniczeniami dotyczącymi normatywnego czasu pracy lekarzy, pielęgniarek , kierowców ( w szczególności niemożnością przekroczenia określonej ilości godzin nadliczbowych ), a także względami ekonomicznymi ( konieczność zapłaty stawek 50 i 100% tytułem wynagrodzenia za godziny nadliczbowe ) dyrekcja odwołującej się placówki rozpisała konkurs na wykonywanie tego rodzaju usług medycznych. Do konkursu przystąpiło (...) spółka z o.o. w Ł. ( oraz osoby fizyczne nie będące w stanie zapewnić kompleksowej obsługi placówki ) i to ta firma zawierała na przestrzeni lat 2007 – 2011 z odwołującą się placówką umowy na wykonywanie usług w zakresie świadczeń zdrowotnych , w ramach których obligowała się zapewnić obsługę lekarska , pielęgniarską, a także w zakresie ratownictwa medycznego i transportu medycznego . Poszczególni pracownicy byli informowani tym , iż pojawia się możliwość wykonywania tych samych czynności, jakie wykonywali dotąd w ramach umów o pracę zawartych z SPZOZ w oparciu o umowy cywilnoprawne, które będą zawierać z (...) spółka z o.o. w Ł. . Nikt ze wskazanej wyżej spółki nie kontaktował się bezpośrednio z pracownikami. Umowy zlecenia zawierane przez zainteresowanych były im dostarczane przez ich przełożonych do podpisu. W ramach zawieranych z (...) spółka z o.o. w Ł. umów cywilnoprawnych ( oznaczanych jako umowy zlecenia, względnie jako umowy o świadczenie usług medycznych ) zainteresowani wykonywali dokładnie te same czynności , w tym samym miejscu i na tych samych co do tej pory zasadach ( obsługa pielęgniarska , lekarska czy transportowa pacjentów SP ZOZ ) . Zakres ich obowiązków tak w ramach stosunku pracy łączącego ich z odwołującym jak i w ramach realizowania przez nich umów cywilnoprawnych był taki sam , pracę polegającą na opiece medycznej nad pacjentami czy też ich przewożeniu wykonywali w tym samym miejscu, na tym samym sprzęcie w dniach wolnych od pracy na podstawie umów o pracę zawartych z SP ZOZ. Grafiki zarówno te dotyczące dni i godzin pracy w ramach stosunku pracy jak i dni i godzin pracy w ramach umów cywilnoprawnych zawartych z (...) układały w przypadku pielęgniarek pielęgniarki oddziałowe lub koordynujące, w przypadku lekarzy - odbywało się to na zasadzie uzgodnień pomiędzy poszczególnymi medykami, a w przypadku pracowników transportu ustalał je kierownik działu transportu. W obu przypadkach realizacja dodatkowych zadań ( praca w ramach umów zlecenia ) miała charakter w pełni dobrowolny. Pytano się zainteresowanych, czy są chętni wykonywać w danym dniu prace w ramach umów zlecenia ( czy są skłonni świadczyć pracę w godzinach wolnych od pracy w ramach stosunku pracy ) . Zainteresowani z tej propozycji korzystali, traktując przedmiotowe umowy zlecenia ( czy tez o świadczenie usług medycznych ) jako możliwość uzyskania dodatkowego wynagrodzenia. Powyższy stan faktyczny sąd ustalił na podstawie zeznań zainteresowanych ( w tym prezesa (...) – na podstawie zeznań złożonych w sprawie VI U 3177/14 ) oraz dyrektora odwołującej się placówki medycznej ( na podstawie zeznań złożonych w sprawie VI U 3177/14 ) , były one bowiem co do zasady zbieżne ze sobą, miejscami zaś wzajemnie się uzupełniały. Prezes (...) jedynie odmiennie interpretował zaistniały stan rzeczy. Sąd oddalił wnioski dowodowe zainteresowanego (...) o przesłuchanie szeregu świadków, albowiem w istocie okoliczności na które mieli zeznawać nie były sporne, co więcej, ustalenia co do charakteru pracy wykonywanej przez zainteresowanych ( czy był to stosunek pracy, czy tez umowy cywilnoprawne ) nie miały jakiegokolwiek znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, o czym mowa poniżej. Sąd za wiarygodne uznał również dokumenty przedłożone do sprawy ( umowy cywilnoprawne k. 184 – 197 akt ), gdyż żadna ze stron skutecznie nie podważyła ich autentyczności i wiarygodności. Sąd Okręgowy zważył co następuje : Odwołanie nie zasługiwało na uwzględnienie i to zarówno w części dotyczącej obowiązku uiszczenia składek na ubezpieczenie społeczne, jak i w części skarżonej przez SP ZOZ czyli w zakresie obowiązku uiszczenia składek na ubezpieczenie zdrowotne. W zasadzie stan faktyczny w sprawie pozostawał bezsporny. Zainteresowani zarówno w ramach umów o pracę jak też w ramach realizowanych po godzinach pracy umów cywilnoprawnych zawartych z podmiotem zewnętrznym - (...) spółka z o.o. w Ł. świadczyli w tym samym miejscu tą samą rodzajowo i na tych samych zasadach pracę , polegającą bądź to na sprawowaniu opieki pielęgniarskiej - w przypadku pielęgniarek , bądź to na sprawowaniu opieki lekarskiej – w przypadku lekarzy, bądź też wreszcie na wykonywaniu obowiązków kierowcy karetki. Zatrudnienie zainteresowanych na podstawie umów cywilnoprawnych ( umów zlecenia – umów o świadczenie usług medycznych) odbywało się przy pełnej wiedzy i akceptacji , a w istocie z inicjatywy SPZOZ w M. , który musiał zapewnić całodobową opiekę medyczną swoim pacjentom . Ze względu na ograniczenia dotyczące dopuszczalnej ilości godzin nadliczbowych określanej przez przepisy prawa pracy jak i koszty związane z ewentualną koniecznością zapłaty wynagrodzenia za godziny nadliczbowe odwołujący nie był w stanie zapewnić obsługi medycznej na tzw. dyżurach. To względy organizacyjno - prawne oraz ekonomiczne po jego stronie , a z drugiej strony chęć dodatkowego zarobkowania po stronie pielęgniarek czy lekarzy ) doprowadziły do zawarcia umów pomiędzy odwołującą się placówką medyczną , a (...) spółka z o.o. ( o kompleksowe świadczenie usług ) oraz pomiędzy tą spółką a zainteresowanymi ( umów zlecenia, czy tez umów zlecenia o świadczenie usług medycznych ) . Zaistniały w ten sposób stan rzeczy w sposób nie budzący najmniejszych wątpliwości wypełnia dyspozycję art. 8 ust. 2a ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych Dz.U.2009.205.1585 j.t. ( oznaczanej dalej jako „ ustawa o sus „ ) . Przepis ten stanowi , iż za pracownika, w rozumieniu ustawy, uważa się także osobę wykonującą pracę na podstawie umowy agencyjnej, umowy zlecenia lub innej umowy o świadczenie usług, do której zgodnie z Kodeksem cywilnym stosuje się przepisy dotyczące zlecenia, albo umowy o dzieło, jeżeli umowę taką zawarła z pracodawcą, z którym pozostaje w stosunku pracy, lub jeżeli w ramach takiej umowy wykonuje pracę na rzecz pracodawcy, z którym pozostaje w stosunku pracy. Bezspornym wydaje się , iż umowy zlecenia o świadczenie usług pielęgniarskich zawierane przez zainteresowanych z (...) spółka z o.o. w Ł. należy kwalifikować jako inne umowy o świadczenie usług , do których zgodnie z art. 750 k.c. ( który stanowi , iż do umów o świadczenie usług, które nie są uregulowane innymi przepisami, stosuje się odpowiednio przepisy o zleceniu ) stosuje się przepisy dotyczące zlecenia. W świetle materiału dowodowego zebranego w sprawie oczywistym jest również i to, że zainteresowani w ramach przedmiotowych umów cywilnoprawnych wykonywali dokładnie te same czynności ( opieka pielęgniarska , lekarska , usługi transportowe ), zwykle w tym samym miejscu , wobec tej samej grupy odbiorców świadczeń ( pacjentów SPZOZ) przy pomocy tego samego sprzętu co zwykle wykonywane przez nich w ramach stosunków pracy łączących ich z odwołującym . Tyle tylko, iż tą samą opiekę pielęgniarską , opiekę lekarską czy też transport leków wykonywali po przewidzianych grafikiem godzinach pracy w ramach umów o pracę ( świadczyli ją w czasie wolnym od pracy ). Nie ulega zatem najmniejszej wątpliwości fakt świadczenia przez w / w- nych w ramach umów cywilnoprawnych zawartych z podmiotem zewnętrznym ( (...) ) pracy na rzecz odwołującego się SPZOZ . W istocie bowiem poprzez pracę własnych pracowników na podstawie umów cywilnoprawnych zawartych z odrębnym podmiotem odwołująca się placówka mogła - ponosząc akceptowalne dla niej koszty ( najpewniej znacznie niższe aniżeli zatrudnienie tych samych osób w godzinach nadliczbowych ) - uzupełniać braki w obsadzie zmian ( dyżurów ) , nie narażając się przy tym na naruszenie przepisów kodeksu pracy dotyczących ograniczeń co do liczby godzin nadliczbowych. W konsekwencji należy uznać, iż organ rentowy prawidłowo zastosował przepis art. 8 ust.2 a ustawy o sus, ustalając podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne zainteresowanych od przychodów uzyskanych przez nich z tytułu umów o świadczenie usług pielęgniarskich czy lekarskich. W tym miejscu należy przytoczyć najnowsze orzecznictwo Sądu Najwyższego w tym zakresie . W wyroku z dnia 6 lutego 2014 r. II UK 279/13 LEX nr 1436176 SN wskazał , iż dla celów ubezpieczeń społecznych zarówno wykonywanie pracy na podstawie umów cywilnoprawnych zawartych z pracodawcą, jak i zawartych wprawdzie z osobą trzecią, ale gdy praca wykonywana jest na rzecz pracodawcy, jest traktowane tak jak świadczenie pracy w ramach klasycznego stosunku pracy łączącego jedynie pracownika z pracodawcą. Przepis ten został wprowadzony z dniem 30 grudnia 1999 r. (ustawą z dnia 23 grudnia 1999 r. o zmianie ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych; Dz. U. z 1999 r. Nr 110, poz. 1256), po to, aby wyeliminować sytuacje, gdy w ramach umowy cywilnoprawnej ubezpieczony wykonywałby te same obowiązki, które świadczył w ramach umowy o pracę, wskutek czego pracodawca nie musiałby zatrudniać pracownika w większym wymiarze czasu pracy lub w godzinach nadliczbowych i odprowadzać składki na ubezpieczenie społeczne od wyższego wynagrodzenia ( patrz uzasadnienie Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 6 czerwca 2013 r.III AUa 1924/12 ). Miał zatem zapobiegać dokładnie takim sytuacjom, jak ta zaistniała w niniejszym przypadku. Należy przy tym zauważyć , iż odwołujący się nie kwestionował zaskarżonych decyzji ZUS w zakresie powstałego po jego stronie obowiązku odprowadzenia składek na ubezpieczenie społeczne również od przychodów uzyskanych przez zainteresowanych w ramach umów z (...) . Odmienne stanowisko , całkowicie bezzasadne zajął jedynie zainteresowany – spółka (...) z Ł. . Przy czym wnioski zainteresowanego ( i cała przedstawiona argumentacja ) dotyczące prowadzenia postepowania dowodowego na okoliczność charakteru pracy wykonywanej prze z zainteresowanych w ramach umów zawartych z (...) były chybione , jeżeli się zważy, iż ustalenie ewentualnych odmienności w charakterze pracy w / w- nych w stosunku do tej wykonywanej na podstawie umowy o pracę niczego w istocie nie zmienia. Przepis art. 8 ust. 2 a ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych mówi bowiem jedynie o traktowaniu jako pracownika osób zatrudnionych ni mniej nie więcej na podstawie umów cywilnoprawnych . I nie jest tu istotny charakter umowy łączącej pracownika danego podmiotu z podmiotem innym, zewnętrznym - przesądzenie , czy był to w istocie stosunek pracy czy też umowa zlecenia czy może jeszcze inny rodzaj umowy . Kluczowe znaczenie ma bowiem ustalenie, czy usługi świadczone w ramach takich umów cywilnoprawnych były w istocie świadczone przez poszczególne osoby na rzecz ich pracodawcy ( podmiotu z którym związane są stosunkiem pracy ). Należy w tym miejscu przytoczyć tezy wyroku z dnia 27 listopada 2014 r. III AUa 476/14 SA w Gdańsku, gdzie ten stwierdził :” zwrot działać "na rzecz" użyty został w art. 8 ust. 2a u.s.u.s. w innym znaczeniu, niż w języku prawa, w którym działanie "na czyjąś rzecz" może się odbywać w wyniku istnienia określonej więzi prawnej (stosunku prawnego). Stosunkiem prawnym charakteryzującym się działaniem na rzecz innego podmiotu jest stosunek pracy, do którego istotnych cech należy działanie na rzecz pracodawcy ( art. 22 k.p. ). Również wykonujący zlecenie "działa na rzecz zleceniodawcy" ( art. 734 i n. k.c. ). W kontekście przepisu art. 8 ust. 2a u.s.u.s. zwrot ten opisuje zatem sytuację faktyczną, w której należy zastosować konstrukcję uznania za pracownika. Jest nią istnienie trójkąta umów, tj. 1) umowy o pracę, 2) umowy zlecenia między pracownikiem a osobą trzecią i 3) umowy o podwykonawstwo między pracodawcą i zleceniodawcą. Pracodawca w wyniku umowy o podwykonawstwo przejmuje w ostatecznym rachunku rezultat pracy wykonanej na rzecz zleceniodawcy, przy czym następuje to w wyniku zawarcia umowy zlecenia/świadczenia usług z osobą trzecią oraz zawartej umowy cywilnoprawnej między pracodawcą i zleceniodawcą „. Istota leży zatem w uznaniu za pracownika na skutek świadczeni a pracy na rzecz swojego pracodawcy , a nie na charakterze stosunku prawnego łączącego taką osobę z podmiotem trzecim. Odrębnego omówienia wymaga natomiast kwestia podmiotu obowiązanego do opłacenia w takim przypadku ( przy powyższych ustaleniach faktycznych ) składek na ubezpieczenie zdrowotne zainteresowanych. Sąd Okręgowy nie podziela zgodnej w tym zakresie argumentacji odwołującego i zainteresowanego. Sąd podziela bowiem stanowisko wyrażone w wyroku SA w Białymstoku z dnia 6 sierpnia 2014 r. III AUa , gdzie wskazano, iż świadczący prace na podstawie umowy zlecenia, spełniający warunki określone w art. 8 ust. 2a u.s.u.s., również na gruncie ustawy z 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych jest traktowany jako pracownik. W uzasadnieniu tegoż orzeczenia czytamy : „ …odnosząc się do zarzutu naruszenia przez sąd pierwszej instancji art. 85 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. wypada w pierwszej kolejności podkreślić, że przepis ten ma charakter kompetencyjny, nie może zatem stanowić samoistnej podstawy do określania statusu osoby podlegającej ubezpieczeniu zdrowotnemu. Przesądzenie w zaskarżonej decyzji, że płatnikiem składek na ubezpieczenie zdrowotne z tytułu umowy zlecenia jest wnioskodawca, a także określenie podstawy wymiaru składki, determinuje konieczność odniesienia się w pierwszej kolejności do przepisu art. 66 ust. 1 lit. a ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. Wskazuje on, że obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu podlegają osoby, które są pracownikami w rozumieniu ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych . Oznacza to, że świadczący prace na podstawie umowy zlecenia, spełniający warunki określone w art. 8 ust. 2a ustawy systemowej, również na gruncie ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych jest traktowany jako pracownik. Zapatrywanie to jest akceptowane również w literaturze przedmiotu (K. Baka, G. Machulak, A. Pietraszewska-Macheta, A. Sidorko, Ustawa o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. Komentarz, Warszawa 2010, LEX nr 57411 - uwaga nr 2 do artykułu 66 ustawy)...” W wyroku z dnia 8 listopada 2012 Sąd Apelacyjny w Gdańsku III AUa 760 / 12 wskazał, iż w sytuacji ustalenia, że daną osobę należy kwalifikować jako pracownika na podstawie art. 8 ust. 2a u.s.u.s., do ustalenia podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie zdrowotne zastosowanie znajdą przepisy określające podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe tych osób, z zastrzeżeniem ust. 5, 6 i 10 . Stosownie do treści art. 18 ust. 1a u.s.u.s. w przypadku osób wykonujących pracę na podstawie umowy zlecenia, jeżeli umowę taką zawarły z pracodawcą, z którym pozostają w stosunku pracy, lub jeżeli w ramach takiej umowy wykonują pracę na rzecz pracodawcy, z którym pozostają w stosunku pracy, w podstawie wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe uwzględnia się również przychód z tytułu umowy zlecenia. Nadto, stosownie do treści art. 85 ust. 1 ustawy z 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych za osobę pozostającą w stosunku pracy składkę jako płatnik oblicza, pobiera z dochodu ubezpieczonego i odprowadza pracodawca. W uzasadnieniu SA w Gdańsku stwierdził : „konsekwencją konstrukcji uznania za pracownika jest konieczność opłacania przez pracodawcę składki na ubezpieczenie społeczne za osobę, z którą została zawarta umowa zlecenia, tak jak za pracownika. Stosownie do przepisu art. 32 ustawy systemowej pracodawcę obciąża zatem także obowiązek poboru i odprowadzenia do ZUS składki na ubezpieczenie zdrowotne za osobę "uznaną za pracownika". Dalej wskazał : Stosownie do treści przepisu art. 8 ust. 2a ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych za pracownika, w rozumieniu ustawy, uważa się także osobę wykonującą pracę na podstawie umowy agencyjnej, umowy zlecenia lub innej umowy o świadczenie usług, do której zgodnie z Kodeksem cywilnym stosuje się przepisy dotyczące zlecenia, albo umowy o dzieło, jeżeli umowę taką zawarła z pracodawcą, z którym pozostaje w stosunku pracy, lub jeżeli w ramach takiej umowy wykonuje pracę na rzecz pracodawcy, z którym pozostaje w stosunku pracy. Przepisy art. 81 ust. 1, 5 i 6 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych stanowią natomiast, że do ustalania podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie zdrowotne pracowników (zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy - pracowników w rozumieniu ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych , czyli również w rozumieniu art. 8 ust. 2a tejże ustawy) stosuje się przepisy określające podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe tych osób. A zatem, w sytuacji ustalenia, że daną osobę należy kwalifikować jako pracownika na podstawie art. 8 ust. 2a ustawy systemowej, do ustalenia podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie zdrowotne zastosowanie znajdą przepisy określające podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe tych osób, z zastrzeżeniem ust. 5, 6 i 10 . Stosownie do treści art. 18 ust. 1a ustawy systemowej w przypadku osób wykonujących pracę na podstawie umowy zlecenia, jeżeli umowę taką zawarły z pracodawcą, z którym pozostają w stosunku pracy, lub jeżeli w ramach takiej umowy wykonują pracę na rzecz pracodawcy, z którym pozostają w stosunku pracy, w podstawie wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe uwzględnia się również przychód z tytułu umowy zlecenia. Nadto, stosownie do treści art. 85 ust. 1 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych za osobę pozostającą w stosunku pracy składkę jako płatnik oblicza, pobiera z dochodu ubezpieczonego i odprowadza pracodawca. Kierując się powyższym Sąd Okręgowy na podstawie art. 477 14 § 1 k.p.c w zw. z art. 8 ust.2 a odwołania oddalił. O kosztach orzekł – w stosunku do SPZOZ na podstawie art. 102 k.p.c. nie obciążając odwołującego się kosztami zastępstwa prawnego strony przeciwnej. W ocenie sądu z uwagi na zakres zaskarżenia ( SPZOZ nie kwestionował co do zasady decyzji ZUS o obowiązku zapłaty przez placówkę składek na ubezpieczenia społeczne, w tym zakresie zawarł z organem rentowym porozumienie co do spłaty należności ratalnie , negował jedynie obowiązek zapłaty składek na ubezpieczenie zdrowotne, a zatem spór ograniczał ze swojej strony jedynie do interpretacji przepisów ) oraz kondycje finansową placówki ( „ tonącej w długach „ - strata za 2014 r. wyniosła 1 825 505,58 zł, a dług wobec kontrahentów osiągnął poziom 1, 6 mln złotych, na dzień 30 czerwca 2015 r. strata wyniosła 319 709 ,04 zł, a dług wobec kontrahentów przekroczył 1, 9 mln ) zaistniały podstawy do odstąpienia od obciążania SPZOZ kosztami zastępstwa prawnego. Na marginesie należy jedynie zauważyć, iż chybionym jest powoływanie się na znikomy nakładu pracy pełnomocnika organu rentowego w niniejszym postępowaniu – okoliczność ta miałaby znaczenie jedynie w przypadku miarkowania krotności stawki minimalnej, ale nie ma znaczenia w sytuacji zasądzenia stawki minimalnej. Jednocześnie Sąd Okręgowy na podstawie art. 98 k.p.c. i art. 105 k.p.c. zdanie drugie obciążył Spółkę (...) ( jako współuczestnika sporu - zainteresowanego na prawach strony ) kosztami zastępstwa prawnego strony przeciwnej ( organu rentowego ) odpowiednio do jej udziału w sprawie ( czyli w zakresie sporu odnośnie podmiotu zobowiązanego do opłacenia składek na ubezpieczenie społeczne ) . W przypadku zainteresowanego K. M. wartość przedmiotu sporu w tym zakresie nie przekraczała kwoty 500 zł ( bo 650, 80 – 176.27 zł ) , w przypadku zainteresowanej V. K. i N. M. ( odpowiednio kwoty (...) ,82 – 884,27 oraz (...) ,21 – 5460,28 ) mieściła się w przedziale od 1500 do 5000 zł, w przypadku zainteresowanych E. K. i M. K. mieściła się w przedziale od 5000 do 10000 zł ( odpowiednio (...) ,02 – (...) ,20 i 6730,21- (...) , (...) ) – patrz zestawienie k. 292-310. Ustalenia stawek minimalnych w połączonych sprawach poszczególnych zainteresowanych sąd dokonał w oparciu o § 6 pkt 1,3 i 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu , (Dz. U. z 2002 r. Nr 163 poz. 1349 z zm. ). Po zsumowaniu zatem stawek minimalnych obwiązujących przy wskazanych wyżej wartościach sporu w odniesieniu do każdej z połączonych spraw ( 60 +600+600+1200+1200 ) łączna kwota kosztów zastępstwa prawnego wyniosła 3660 zł.