Sygn. akt IX W 169/16 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 12 kwietnia 2016 r. Sąd Rejonowy w Olsztynie Wydział IX Karny w składzie: Przewodniczący - SSR Joanna Sienicka Protokolant – K. P. Bez udziału oskarżyciela publ. po rozpoznaniu w dniach 29 stycznia ,1 marca i 5 kwietnia 2016 r., sprawy: H. Z. s. J. i M. z domu C. , ur. (...) w S. obwinionego o to, że: w dniu 15 listopada 2015 r. ok. godz. 19:05 w O. na ul. (...) ( (...) (...) ), kierując pojazdem m – ki M. (...) o nr rej. (...) nie zastosował się do znaku drogowego pionowego B – 36 „zakaz zatrzymywania się” zatrzymując pojazd w miejscu objętym zakazem - tj. za wykroczenie z art. 92§1 kw w zw. z § 28 ust. 2 Rozporządzenia w sprawie znaków i sygnałów drogowych ORZEKA: I. obwinionego H. Z. uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu i za to z mocy art. 92§1kw w zw. z § 28 ust. 2 Rozporządzenia w sprawie znaków i sygnałów drogowych skazuje go , wymierzając na podstawie art. 92§1kw karę grzywny w wymiarze 100 (sto złotych). II. obciąża obwinionego zryczałtowanymi wydatkami postępowania i opłatą w łącznej kwocie 130(sto trzydzieści)zł . Sygn. akt IX W 169/16 UZASADNIENIE Obwiniony H. Z. mieszka w B. , pracuje jako (...) , osiągając dochód miesięczny około (...) złotych, jest żonaty, na utrzymaniu ma jedno dziecko. W dniu 15 listopada 2015 r. funkcjonariusze Policji S. K.
(1)oraz M. D.
(1)pełnili służbę w patrolu zmotoryzowanym na terenie O. . Poruszali się radiowozem nieoznakowanym marki S. wyposażonym w wideorejestrator. Podczas przejazdu ul. (...) w okolicach stacji (...) (...) zauważyli pojazd M. (...) o nr rej. (...) zaparkowany w miejscu obowiązywania znaku B-
- Kierującym w/w pojazdem był obwiniony H. Z. . Funkcjonariusze podjęli interwencję w stosunku do obwinionego. H. Z. potwierdził, iż zaparkował pojazd w miejscu obowiązywania zakazu, jednak odmówił przyjęcia mandatu karnego i poprosił o przeprowadzenie interwencji także wobec innych kierujących, którzy parkują w miejscu obowiązywania znaku B-
- Obwiniony jako pracownik firmy (...) nie posiadał zezwolenia właściciela obiektu na parkowanie pojazdu w miejscu obowiązywania zakazu zatrzymywania się. (dowód: notatka urzędowa k. 2, k. 43, informacja ze (...) k. 16-17, k. 33-42, informacja z (...) w O. k. 18-19, szkic sporządzony przez obwinionego k. 22, nagranie z wideorejestratora k. 30, wyjaśnienia obwinionego k. 23-23v., k. 44, zeznania S. K. k. 23v.-24, zeznania M. D. k. 24-24v.) H. Z. został obwiniony o popełnienie wykroczenia z art. 92 § 1 kw w zw. z § 28 ust. 2 rozporządzenia w sprawie znaków i sygnałów drogowych. W toku czynności wyjaśniających obwiniony przyznał się do popełnienia zarzucanego mu wykroczenia i złożył wniosek o skazanie go bez przeprowadzenia rozprawy i wymierzenie grzywny 100zł .Następnie, w toku postępowania sądowego oświadczył, że nie przyznaje się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Oświadczył, że codziennie wieczorem parkuje na terenie stacji (...) , podobnie jak inni kierowcy. Wyjaśnił, że posiada pozwolenie od kierownika stacji (...) na parkowanie w tym miejscu. Obwiniony zaznaczył, że na miejsce postoju wjechał od lewej strony budynku stacji i zaparkował po lewej stronie drogi. Podkreślił, że nie dotyczył go znak B-36 bowiem od strony z której wjeżdżał na miejsce parkingowe nie ma żadnych znaków. Znak B-36 stał tyłem do miejsca gdzie zaparkował swój pojazd. Sąd podzielił wyjaśnienia obwinionego, co do miejsca zaparkowania jego pojazdu. Nie ulega wątpliwości, iż w miejscu tym obowiązywał znak B-36 zakaz zatrzymywania się . Na podzielenie nie zasługują natomiast jego wyjaśnienia w pozostałym zakresie jako nie znajdujące potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. S. K. oraz M. D. opisali miejsce i sposób ustawienia pojazdu obwinionego. Podkreślili, że pojazd stał w odległości kilku metrów za znakiem B-
- S. K. zaznaczył, iż obwiniony podczas interwencji potwierdził, że widział znak zakazu, jednak oświadczył, że nie miał innego miejsca do zaparkowania. Dodatkowo S. K. zaznaczył, iż na tabliczce pod znakiem jako uprawnienie do parkowania w tym miejscu wskazane były pojazdy jednej z firm (...) , jednak obwiniony nie był kierowcą tej firmy. Potwierdził za na terenie stacji (...) zaparkowane były także inne pojazdy. Ponadto S. K. wskazał, że znak był widoczny, prawidłowo ustawiony, zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami. W ocenie Sądu powyższe zeznania zasługują na podzielenie, ponieważ są spójne i logiczne oraz korespondują z dowodami zgromadzonymi w sprawie, w tym schematem oznakowania terenu stacji (...) oraz nagraniem z wideorejestratora. Na nagraniu tym ujawniono miejsce postoju pojazdu obwinionego oraz miejsce i sposób usytuowania znaku B-
- Znak ustawiony jest po prawej stronie jezdni, od strony z której wjeżdżał radiowóz, na zapleczu stacji (...) . Sad miał na uwadze również z dowód z dokumentu w postaci schematu oznakowania terenu stacji (...) nadesłanego przez właściciela terenu wraz z projektem organizacji ruchu na terenie stacji (...) . Schemat oznakowania potwierdza, iż w miejscu pozostawienia pojazdu przez obwinionego obowiązuje znak „zakaz zatrzymywania się”. Podkreślić należy iż zgodnie ze schematem po obu stronach jezdni na zapleczu stacji ustawione są znaki B-36, po obu stronach wjazdu na zaplecze. Ponadto w miejscu postoju pojazdu obwinionego wyznaczone jest miejsce parkingowe dla przewoźników firmy (...) . Obwiniony zaś jest kierowcą w firmie (...) , która nie ma stosownego pozwolenia od właściciela tego terenu na parkowanie. Sąd nie dał wiary twierdzeniom obwinionego, iż takie zezwolenie posiadał . Świadczy o tym odpowiedz udzielona przez kierownika w/w stacji (...) ( k 33, 43). Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że obwiniony H. Z. w dniu 15 listopada 2015 r. ok. godz. 19:05 w O. na ul. (...) (stacja (...) (...) ) kierując pojazdem marki M. (...) o nr rej. (...) nie zastosował się do znaku drogowego pionowego B-36 „zakaz zatrzymywania się” zatrzymując pojazd w miejscu objętym zakazem. Swoim zachowaniem obwiniony wyczerpał znamiona wykroczenia z art. 92 § 1 kw w zw. z § 28 ust. 2 rozporządzenia w sprawie znaków i sygnałów drogowych. Znak B-36 „zakaz zatrzymywania” stosuje się w celu wyeliminowania zatrzymywania się na tych odcinkach drogi, na których nawet chwilowe unieruchomienie pojazdu może powodować pogorszenie płynności ruchu, zmniejszenie przepustowości i wzrost zagrożenia bezpieczeństwa ruchu. Znak ten stosowany jest także na terenach prywatnych aby usprawnić korzystanie z terenu i odbywający się tam ruch pojazdów. Podkreślić należy, że znaki drogowe nie są stawiane przypadkowo, sytuowane są w miejscach koniecznych, po przeprowadzeniu przewidzianej prawem procedury. Na terenie stacji (...) przygotowany został projekt organizacji ruchu i zgodnie z nim ustawiono znaki drogowe. Teren stacji (...) przy ul. (...) jest terenem prywatnym i zgodnie z informacją udzieloną przez (...) w O. znajduje się poza pasem drogi publicznej (k. 18). Zgodnie z załączonym schematem oznakowania wyznaczona jest tam strefa ruchu. Na terenie stacji (...) wprowadzono zakazy zatrzymywania się celem uporządkowania ruchu jaki się tam odbywa. Z uwagi na położenie w okolicy (...) panuje tam wzmożony ruch i często parkują pojazdy osób , które nie korzystają ze stacji. Nie sposób podzielić wyjaśnień obwinionego, że nie miał on obowiązku zapoznawania się z oznakowaniem po lewej stronie jezdni, bowiem w Polsce obowiązuje zasada ruchu prawostronnego. Jeśli kierujący decyduje się na zmianę jezdni na lewą nie zwalnia go to z obowiązku przestrzegania znaków obowiązujących po tej stronie jezdni. Obwiniony winien był upewnić się, czy w miejscu gdzie pozostawił swój pojazd nie obowiązuje znak B-36 „zakaz zatrzymywania się”. Tym bardziej, ze jego pojazd stał zaledwie kilka metrów od tego znaku i z całą pewnością był on dla obwinionego widoczny. Ponadto, jak sam obwiniony wskazywał, niemal codziennie parkuje w tym miejscu i miał świadomość obowiązującego w tym miejscu oznakowania. Tłumaczył się nawet posiadaniem rzekomej zgody na parkowanie w miejscu objętym zakazem. W ocenie Sądu wymierzona obwinionemu kara grzywny jest adekwatna do stopnia zawinienia obwinionego oraz społecznej szkodliwości popełnionego przez niego czynu i w świetle wskazanych powyżej okoliczności nie może być postrzegana jako rażąco surowa. w ocenie Sądu skłoni go do przestrzegania porządku prawnego. O kosztach orzeczono na podstawie art. 118 § 1 kpw i art. 3 ust. 1 w zw. z art. 21 pkt 2 ustawy o opłatach w sprawach karnych . Sąd nie znalazł podstaw do zwolnienia obwinionego z obowiązku ponoszenia kosztów postępowania i opłaty uznając, że osiągane przez niego dochody i jego sytuacja majątkowa pozwala mu na ich uiszczenie.