Sad powszechny, VII U 1923/15

Sygn. akt VII U 1923/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 25 kwietnia 2016 roku Sąd Okręgowy w Lublinie VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący Sędzia S.O. Grażyna Cichosz Protokolant sekretarz sądowy Anna Łempicka po rozpoznaniu w dniu 11 kwietnia 2016 roku w Lublinie sprawy H. J. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w L. o wysokość emerytury na skutek odwołania H. J. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w L. z dnia 30 września 2015 roku znak: (...) zmienia zaskarżoną decyzję i przyjmuje do ustalenia emerytury H. J. okres zatrudnienia w (...) w A. od dnia 01 lutego 1976 roku do dnia 21 września 1987 roku. Sygn. akt VII U 1923/15 UZASADNIENIE Decyzją z dnia (...) Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w L. dokonał przeliczenia emerytury wnioskodawcy, uwzględniając zwiększenie z tytułu opłacania składek na ubezpieczenie społeczne rolników. Do wyliczenia kapitału, który stanowił podstawę obliczenia emerytury ZUS nie uwzględnił okresu zatrudnienia od dnia 1 lutego 1976 roku do 21 września 1987 roku w (...) w A. , ponieważ świadectwo pracy z dnia 21 września 1987 roku budziło zastrzeżenia ZUS pod względem formalnym, gdyż podpis wystawiającej świadectwo pracy nie jest zgodny z danymi na pieczątce imiennej, która została zapisana na maszynie ( decyzja akta ZUS). Ubezpieczony odwołał się od powyższej decyzji i zażądał przyjęcia do stażu pracy od dnia 1 lutego 1976 roku do 21 września 1987 roku w (...) w A. . Wnioskodawca wskazał, iż nie jest obecnie w stanie złożyć poprawionego świadectwa pracy, gdyż firma już nie istnieje i nie ma on możliwości ustalenia gdzie znajdują się akta osobowe. Wskazał, że fakt zatrudnienia może wykazać przy pomocy świadków ( odwołanie k.2-3). W odpowiedzi na odwołanie Zakład Ubezpieczeń Społecznych wniósł o ich oddalenie, argumentując jak w zaskarżonych decyzjach (odpowiedź na odwołanie k.5). Sąd Okręgowy w Lublinie ustalił i zważył, co następuję: Spór w sprawie niniejszej sprowadza się wyłącznie do ustalenia stażu ubezpieczeniowego wnioskodawcy. Wnioskodawca żądał przyjęcia stażu pracy od dnia 1 lutego 1976 roku do 21 września 1987 roku w (...) w A. . Wnioskodawca w dniu 26 czerwca 1992 roku złożył wniosek o rentę. Do wniosku dołączył między innymi świadectwo pracy z dnia 21 września 1987 roku stwierdzające zatrudnienie od dnia 1 lutego 1976 roku do 21 września 1987 roku w (...) w A. . Świadectwo to zostało podpisane przez osobę działającą w zastępstwie dyrektora R. O. . Osoba ta podpisała się nieczytelnie, zaś przed podpisem jest zapis „wz”. Organ rentowy przyjął wymienione świadectwo i nie miał do jego zapisów żadnych zastrzeżeń. Wątpliwości co do tego świadectwa ZUS powziął dopiero przy obliczaniu spornej emerytury tj. w 2015 roku. W ocenie Sądu Okręgowego zgromadzony w sprawie materiał dowodowy potwierdził, iż w spornym wnioskodawca pracował (...) w A. . Z zeznań świadka dyrektora Spółdzielni wynika, iż wnioskodawca pracował do okresu wskazanego w świadectwie jako traktorzysta- mechanik. Zatrudnienie wnioskodawcy potwierdzili także pozostali świadkowie, którzy razem z wnioskodawca pracowali w Spółdzielni, zaś zatrudnienie świadka S. S. w spornym zakładzie i zaliczenie tego zatrudnienia do emerytury potwierdzają jego akta ZUS (wyjaśnienia wnioskodawcy potwierdzone zeznaniem k. 22 i k.32, zeznanie świadków R. O. k.21, S. C. k.30-31, S. S. k. 31, J. J. k.31k. 85, akta emerytalne świadka S. S. , akta emerytalne wnioskodawcy). Sąd dał wiarę zeznaniom wskazanych wyżej świadków albowiem nie budziły one wątpliwości co do prawdziwości. Sąd także dał wiarę świadkom albowiem relacje świadków są spójne i konsekwentne nadto są zgodne z danymi znajdującymi się w zakwestionowanym świadectwie pracy. Ze wskazanych wyżej przyczyn Sąd Okręgowy dał wiarę wnioskodawcy, iż pracował on od dnia 1 lutego 1976 roku do 21 września 1987 roku w (...) w A. tak jak wynika to ze złożonego świadectwa pracy. Zważyć należy, że ocena zeznań świadków opierać się musi na zestawieniu treści zeznań z pozostałymi dowodami, naświetlającymi okoliczności sprawy w sposób odmienny, a następnie, po rozważeniu ewentualnych rozbieżności w świetle zasad logiki i doświadczenia życiowego, dokonaniu prawidłowego wyboru. Należy w tym miejscu wyraźnie podnieść, iż to organ rentowy przyczynił się do zaistnienia spornej sprawy, albowiem gdyby w 1992 roku przy rozpoznaniu wniosku o rentę zakwestionował zapisy spornego świadectwa, wnioskodawca mógłby to świadectwo uzupełnić albowiem na pewno w 1991 roku Spółdzielnia jeszcze istniała, gdyż wynika to z zeznań i akt emerytalnych świadka S. S. i jego świadectwa pracy z tej Spółdzielni. Zakwestionowanie przez ZUS świadectwa po 23 latach od jego złożenia spowodowało, iż obecnie wnioskodawca zmuszony został wykazywanie zatrudnienia dowodami innymi niż świadectwo pracy, co zdaniem Sądu skutecznie uczynił W tym stanie rzeczy, uznając, że odwołanie zasługuje na uwzględnienie Sąd Okręgowy zmienił zaskarżoną decyzję i przyjął do ustalenia emerytury wnioskodawcy okres zatrudnienia od dnia 1 lutego 1976 roku do 21 września 1987 roku w (...) w A. . Mając na względzie powyższe ustalenia i rozważania Sąd Okręgowy na mocy art . 477 14 § 2 kpc Sąd orzekł jak w wyroku.